RECENSIE: Pinter Four, Harold Pinter Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies bespreekt Pinter Four, onderdeel van het Pinter At The Pinter-seizoen in het Harold Pinter Theatre.

Brid Brennan en Robert Glenister in Pinter Four. Foto: Marc Brenner Pinter Four

Harold Pinter Theatre

10 november 2018

4 Sterren

Boek Tickets

Het is een avond vol contrasten in Pinter Four. De eerste helft bestaat uit het stuk Moonlight uit 1993, waarin Pinter voortborduurt op thema's als herinnering en relaties, maar waarin ook – wellicht niet verrassend – de sterfelijkheid centraal staat. Vanaf zijn sterfbed zijn de dialogen tussen Andy en zijn vrouw Bel zowel grappig als aangrijpend, boos en komisch. Moonlight is natuurlijk niet puur duister; de balans tussen licht en schaduw wordt door Pinter prachtig uitgewerkt. Andy is de zoveelste klassieke boze patriarch, hier gevangen in het schemergebied tussen leven en dood – perfect vertolkt door Robert Glenister. In de interactie met Bel, die door Brid Brennan met precies de juiste mix van kracht en kwetsbaarheid wordt neergezet, komt hun gezamenlijke liefde voor Maria (een hier iets onderbenutte Janie Dee) overtuigend tot uiting. Zijn zoons, Jake en Fred (Al Weaver en Dwane Walcott), bevinden zich in afzonderlijke delen van het toneel. Ze bespotten hun vader wreed en treiteren hun moeder Bel als een soort variété-act wanneer zij hen belt om hen over te halen hun stervende vader te bezoeken. Ze beweren een Chinese wasserij te zijn, maar brengen hiermee feilloos de complexiteit van hun relatie met de tirannieke gezinshoofd over.

Janie Dee en Brid Brennan in Pinter Four. Foto: Marc Brenner

De behoefte van Andy om door zijn kinderen bezocht te worden vormt de trieste ruggengraat van het stuk. Dochter Bridget, wiens bijna schimmige verschijning perfect wordt gespeeld door Isis Hainsworth, lijkt de weg naar huis te zoeken, maar er wordt gesuggereerd dat zij op 16-jarige leeftijd is overleden. Zoals gebruikelijk is de regie van Lyndsey Turner koel, precies en cerebraal, wat het geheel soms wat emotieloos en overgeanalyseerd maakt; er valt meer te halen uit de humor in het stuk. De focus ligt hier echter op de woorden: het script is poëtisch en de stilte moet, net als de dood, waar mogelijk vermeden worden.

Abbie Finn en Jessica Barden in Pinter Four. Foto: Marc Brenner

In schril contrast hiermee staat het tweede stuk, Night School, waarin Pinter alle remmen losgooit. Regisseur Ed Stambollouian vertaalt het oorspronkelijke tv-stuk uit 1960 uitstekend naar het toneel door drums en percussie te gebruiken om het tempo en de acteurs aan te jagen. Walter is net uit de gevangenis en keert terug naar zijn tantes, Annie en Milly, om te ontdekken dat ze zijn kamer hebben verhuurd aan een kostganger, Sally, een lerares die drie avonden per week naar de avondschool gaat. Het duurt niet lang voordat Walter, samen met de patriarchale huisbaas Solto, ontdekt dat Sally een danseres is in een "gentlemen’s club". Als de tantes vormen Brid Brennan en Janie Dee een uitstekend komisch duo, wier wereldbeeld is gevormd door misplaatste romantische ideeën en gebakjes. Robert Glenister schakelt moeiteloos over van zijn autoritaire rol naar komedie, terwijl Al Weaver uitblinkt als de eerst verbouwereerde en later controlerende Walter.

Peter Polycarpou, Abbie Finn en Robert Glenister in Pinter Four. Foto: Marc Brenner

Hoewel het een avond van tegenstellingen is, blijft de ster van de show Pinter zelf, met zijn scherpe observaties van taal waarbij zelfs de meest onschuldige discussie een diepere betekenis krijgt. Dit seizoen is werkelijk opmerkelijk en zal waarschijnlijk nooit meer in deze vorm te zien zijn. Gezien de kwaliteit van de cast is dit een absolute aanrader voor iedere theaterliefhebber.

Pinter Four is te zien tot 8 december en speelt afwisselend met Pinter Three

RESERVEER NU VOOR PINTER FOUR