RECENSIE: Privates On Parade, Union Theatre ✭✭✭✭

Het ensemble van Privates on Parade in het Union Theatre Privates On Parade Union Theatre

25 november 2018

Vier sterren

Boek nu

Nu het zijn 40e verjaardag viert, heeft dit briljant zelfverzekerde toneelstuk met muziek van schrijver Peter Nichols en componist Denis King niets aan relevantie ingeboet: Britse troepen zijn nog steeds verwikkeld in talloze post-imperialistische militaire avonturen over de hele wereld. Dit verhaal over de noodlottige en hoogst onverstandige poging om de koloniale macht over Malaya eind jaren veertig te behouden, had net zo goed gisteren geschreven kunnen zijn.  Geheel in de stijl van 'Oh, What A Lovely War' wordt het serieuze onderwerp luchtig benaderd door het te bekijken door de brekende prisma van vrolijke showbizz-geintjes, waarbij technicolor glamour wordt gespoten over de olijfkleurige en kaki realiteit van de oorlogvoering.

We volgen de 'noodtoestand' via de levens van degenen die het doek ophalen met de kreet: 'Wij zijn SAD-U-SEA'... Song And Dance Unit South East Asia: net als de langlopende BBC-sitcom 'It Ain't Half Hot, Mum' uit hetzelfde tijdperk, schotelt de voorstelling ons een verzameling typetjes voor die deze doorsnee van het Engelse leven in de stomende tropen bevolken.  Het decor van Mike Lees begrijpt direct waar het om draait en biedt een rijk gedetailleerd en gedurfd theatraal kader voor de krachtige en energieke regie van Kirk Jameson; Ben Jacobs zorgt voor een elegante belichting.  Centraal in hun visie staat de stormachtige vertolking van de ultieme drama queen, waarnemend kapitein Terri Dennis, een droomrol die volledig wordt opgeëist door Simon Green, die te zien is in een reeks prachtige jurken en werkelijk onberispelijke pruiken van Richard Mawbey.  Er valt hier ontzettend veel te genieten, maar ik moet zeggen dat de opening van de tweede acte, de Noël Coward-parodie 'Will Someone Please Inform Me', de helderheid van het verhaal voortreffelijk treft.  Green, een zeer ervaren acteur en zanger, had deze rol al lang op zijn verlanglijstje staan en hij geeft alles, waarbij hij het leeuwendeel van de verrukkelijke partituur voor zijn rekening neemt.

Het ensemble van Privates on Parade in het Union Theatre

De muzikale kant is verzorgd door muzikaal leider Nick Barstow, en zijn werk is uitstekend; hij heeft scherpzinnige arrangementen gemaakt van Kings geraffineerde pastiches van vroege favorieten – van Dietrich tot Jessie Matthews.  Jameson geniet zichtbaar van de muzikale enscenering en geeft de nummers precies de juiste balans tussen glans en rauwheid om te overtuigen en te charmeren.  Hij wordt daarbij geholpen door een zeer flexibel en energiek ensemble.  Paul Sloss is de magistrale vaudeville-artiest Len Bonney, Tom Pearce – die na 15 jaar terugkeert op het toneel – is een charmante Charles Bishop, met eveneens heerlijke vertolkingen van Matt Hayden als Eric Young-Love and Tom Bowen als Kevin Cartwright.

Martha Pothen in Privates on Parade

De kracht van het stuk zit hem echter vooral in de karakterrollen.  Matt Beveridge zet een vileine maar ook volkomen 'echte' prestatie neer als de schurk van het verhaal, de imposante Reg Drummond, en Martha Pothen doet wonderen als de enige echte vrouw in de eenheid, Sylvia Morgan. Zij brengt een element van raciale verwarring in die de ouderwetse patriarchale waarden van de onwetende bevelhebber Giles Flack (gespeeld door Callum Coates) aan het wankelen brengt.  Coates is hier ook de 'real deal' en brengt daadwerkelijke militaire ervaring mee naar het ensemble. Dit heeft een merkbaar effect op de algehele strakheid en geloofwaardigheid van het marcheren, salueren en het militaire jargon, wat de hele productie oneindig veel effectiever en meeslepender maakt.  Samuel Curry is een knappe en oprechte Steve Flowers, al lijkt hij verrassend op zijn gemak in een conflictsituatie; hij wekt de indruk dat hij dit soort dingen voortdurend doet, wat voor een academicus die zijn eerste stappen in de grote buitenwereld zet, volgens mij niet het geval kan zijn.  We zien veel gebeurtenissen door zijn ogen, en op de een of andere manier denk ik dat het ons meer zou raken als hij er minder ontspannen onder leek.

Tot slot is er de alomtegenwoordige en nagenoeg zwijgzame rol van de inheemse bediende, Lee, gespeeld door de beheerste Mikey Howe. Hij is de enige in het stuk die met zijn tijd meegaat en betrokken is bij de dekolonisatie van Maleisië, een feit dat overduidelijk zou moeten zijn voor alle anderen in de eenheid, maar voor hen – uiteraard – volledig onzichtbaar blijft.  Dat is, als het ware, ook een harde les voor onze eigen tijd.

Dit is een fraaie en soepele productie van het Union Theatre en een zeer geslaagde herneming.  De voorstelling is grotendeels ontzettend meeslepend: Jameson begrijpt de ruimte en weet precies hoe hij er het beste uit kan halen, en zijn gevoel voor dramatisch tempo is bijna feilloos. De verstaanbaarheid is over het algemeen goed (hoewel de piano soms net iets te hard klinkt tegenover de solozang – er wordt geen versterking gebruikt).  Wellicht kan Curry nog wat van de energie en toewijding van de rest van het ensemble overnemen: ik hoop het, want dat zou het verschil kunnen maken voor de impact van deze uitstekende productie.

Tot 17 december 2017

BOEK TICKETS VOOR PRIVATES ON PARADE IN HET UNION THEATRE