RECENSIE: Rent, Greenwich Theatre ✭✭✭✭

(V.l.n.r.) Benjamin Stratton als Mark & Edward Handoll als Roger. Foto Claire Bilyard. Rent

Greenwich Theatre

4 Sterren

8 september 2012

Jonathan Larsons met de Pulitzerprijs bekroonde rockmusical Rent ging in 1996 in première op Broadway en speelde meer dan 5000 voorstellingen, waarbij het de Tony Award voor Beste Musical in de wacht sleepte. De oorspronkelijke Londense productie won drie Olivier Awards. Regisseur Paul Taylor-Mills heeft een nieuwe Londonse productie neergezet die de hype meer dan waarmaakt. En dat is gelukt. Gebaseerd op Puccini’s La Bohème, richt Larsons musical zich op een groep verarmde jonge kunstenaars die leven in de schaduw van hiv/aids. De thema's van de show zijn universeel; liefde, verlies en verlangen. Het is echter geenszins een perfecte compositie; het kan soms wat lomp en onsamenhangend aanvoelen. Niettemin is het een krachtig en ontroerend werk.

De productie van Taylor-Mills strijkt de ruwe kantjes van het materiaal glad, waardoor je vergeet dat ze er ooit waren. Zonder het wiel opnieuw uit te vinden, keert Taylor-Mills terug naar de Broadway-roots van de show. Het rauwe, gefragmenteerde decorontwerp van David Shields wordt perfect aangevuld door het verleidelijke lichtontwerp van Stuart Pardoe. De kostuums van Andrew Beckett zijn een knipoog naar de originelen, maar met een paar prachtige eigen accenten, vooral in het geval van Angel, wiens extravagantie wordt getemperd door armoede.

De casting was over het algemeen schot in de roos. Stephanie Fearon als Mimi had een prachtige diepgang in haar stem, en in Out Tonight toonde ze de complexiteit van haar personage door lust en pijn zij aan zij te portretteren. Zoe Birkett gaf een verbazingwekkende prestatie als Maureen; haar eerste opkomst in Over The Moon is een hoogtepunt – heerlijk zelfingenomen en vol humor. Haar ongelooflijke stem werd geëvenaard door die van haar vriendin, de strak in het pak zittende Jamie Birkett als Joanne. In hun duet, Take Me Or Leave Me, vonden ze een vurige seksuele spanning. Van de mannen gaf Gary Wood als Angel een steevast ontroerende vertolking, terwijl Benjamin Stratton met zijn jongensachtige, naar binnen gedraaide voeten de rol van Mark volledig naar zijn hand zette. De grootste kracht van de productie was het dynamische ensemble. Maeve Byrne verbaasde in Seasons of Love. In een gedurfde afwijking van het origineel begon Byrne het nummer als solist, waarna het ensemble zich langzaam om haar heen verzamelde, waardoor het lied eerder een viering dan een klaagzang werd. Andere opmerkelijke prestaties kwamen van Inez Mackenzie, Jamie Jukes, Michael Cortez en Richie Gooding. Muzikaal leiders Huw Evans and Tom Turner, die niet bang waren om met het materiaal te experimenteren, gaven de bekende nummers een scherp, modern randje. De precieze regie van Taylor-Mills zorgt voor een vloeiende beweging in nummers als La Vie Bohème, waarbij de ritmische choreografie van Richard Jones bijzonder opvalt. In deze productie hebben het creatieve team en de cast de boodschap van Jonathan Larson weten te verhelderen. Door terug te keren naar de Broadway-roots, de sfeer van het boheemse Alphabet City van de jaren negentig te herscheppen en te focussen op de narratieve kracht van de show, wordt Rent weer relevant. Dit is een bewonderenswaardige herneming van een moderne klassieker.

RECENSIE: Edward Theakston

Loopt tot 16 september Meer info