RECENSIE: Sasha Regan's All-Male Pirates Of Penzance, nu online te streamen ✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Sasha Regan’s All Male Pirates of Penzance, opgenomen in het Palace Theatre in Londen en online gestreamd.

Olivier Savile - The Pirate King en cast. Foto: Danny Kaan Sasha Regan's volledig mannelijke The Pirates of Penzance

Gefilmd in het Palace Theatre, Londen en online gestreamd

4 Sterren

Deze online registratie van een voorstelling in The Palace Theatre in Londen begint met een uiterst professionele en gelikte openingstitelsequentie, precies gefilmd op de pianobegeleiding van de show. Het is een welkome kans om Sasha Regan’s zeer succesvolle heruitvinding van G&S voor de 21e eeuw onder de aandacht te brengen. Onlangs werd er ook een film uit 2019 gestreamd, die nog steeds via een onafhankelijke aankoop te bekijken is.

Het grote voordeel van deze presentatievorm is dat je midden in de slimme en ingenieuze tekst van W.S. Gilbert duikt, vooral zijn briljant geschreven liedteksten. Dit zijn aspecten van de Savoy-opera's die vaak verloren gaan door de inspanning die zangers moeten leveren om — zonder microfoons — boven Sullivans veeleisende vocale partijen uit te komen. De cameravoering zit bovenop elk moment en weet precies wanneer er moet worden ingezoomd op een grap, een clou of de fijne details in het spel van deze jonge en charmante cast.

De cast van de All-Male Pirates of Penzance

Twaalf jaar na de première in het Union Theatre in Southwark – een veel kleinere locatie dan het theater waar het nu schittert – was deze productie het startschot voor Sasha Regan’s baanbrekende serie mannelijke G&S-ensceneringen, waaronder ook ‘HMS Pinafore’ en ‘Iolanthe’ in versies die meer of minder aansluiting vinden bij de hedendaagse wereld. Van de drie oogt deze het meest ‘traditioneel’, met ontwerpen van Robyn Wilson-Owen die een eigentijdse draai geven aan historische kostuums met veel mousseline. De hypermoderne choreografie van Lizzie Gee bruist ondertussen van de kracht en energie van een team topacteurs. Het feit dat deze mannen zowel in tenor-, bariton- of basregisters kunnen zingen als in diverse falsetbereiken, én daarbij ook nog strak dansen, is de grote kracht van de productie. Hierdoor zie je het sobere decor en de lege orkestbak graag door de vingers. Ben Bull zorgt voor een eenvoudige maar sfeervolle belichting.

Maar het zijn het ensemble en de locatie die hier de sterren zijn. Vanaf de eerste bruisende opkomst van het herenkoor door de zaal, waarbij ze het podium overnemen en ons verbluffen met hun vocale helderheid – elke Gilbertiaanse lettergreep met uiterste precisie gearticuleerd (met dank aan muzikaal leider Richard Baker, die de actie vakkundig op piano begeleidt) – via de eveneens flirterige verschijning van de verwijfde ‘dames’ (goed voor veel gelach vanuit de zaal), tot aan de vakkundig uitgevoerde nummers en het ietwat ingetogen slot: wat we hier zien is een spektakel vol precisie waar elke liefhebber van bevlogen theater van zal smullen.

Tom Senior is een romantische en stevige Frederic, hoewel Regan ervoor kiest om zijn ‘O, is there not one maiden breast’ komisch in te steken; een verstandige keuze, aangezien Senior niet over de heroïsche kracht beschikt om de melodie met de vereiste kopstem en legato te dragen. Toch ondermijnt deze keuze uiteindelijk de sentimentele kracht van de ontknoping. Desalniettemin is het een sympathieke prestatie waarin hij optimaal gebruikmaakt van zijn aantrekkelijke, zij het nog wat jong klinkende stem; hij ziet er in elk geval uit zoals de rol betaamt. Daartegenover staat de schitterende glans van Alan Richardson als Mabel, die moeiteloos door de hoge tessituur zweeft met een licht en vrolijk geluid. Leon Craig als de bazige Ruth is eveneens een genot.

David McKechnie als The Major General. Foto: Danny Kaan

David McKechnie als Major-General is een taalvirtuoos in enkele van de meest verraderlijke teksten van G&S en overtuigt met zijn schijnbaar moeiteloze beheersing van de materie. Ook Oliver Savile als de Pirate King overtuigt, ondanks dat hij wellicht een tikkeltje te jong oogt voor de rol (al vergeten we vaak hoe jong zeelieden destijds waren). Een kwartet vrouwenrollen – Lee Greenaway als Connie, Dominic Harbison als Kate, Sam Kipling als Edith en Richard Russell Edward als Isabel – herinnert ons eraan dat dit stuk net zozeer over vrouwelijkheid gaat als over al het andere. Regan weet behendig de valkuilen van het genre te omzeilen en geeft hen een moderniteit en waardigheid die in conventionele uitvoeringen vaak ontbreekt. Verder is de komische rol van Samuel in de vakkundige handen van Michael Burgen. Kortom: genoeg om enthousiast over te zijn.

De cast van de All-Male Pirates of Penzance. Foto: Danny Kaan

De tweede akte brengt ons Mark Akinfolarin als Sergeant of Police, een rol die hij met zichtbaar plezier vertolkt – net als het veelzijdige koor dat nu de politie vormt. Zoals altijd zorgt Gee’s charmante en vloeiende choreografie voor prachtige tableaus, vol humor en goede zin. Het is een welkome impuls na de pauze, want – zoals doorgewinterde liefhebbers weten – zit het beste materiaal bij G&S soms voor de rust. Met minder krachtig bronmateriaal in de tweede helft houdt Regan de vaart erin en sprint ze richting de finish, wat ons achterlaat met een vleugje bitterzoete weemoed bij de afsluiting van een verder iets minder boeiende akte.

Twaalf jaar later verkeert de show dus nog steeds in topvorm, op een paar kleine kanttekeningen na. De sterke punten zijn werkelijk fantastisch en de voorstelling is uw tijd meer dan waard. De cast heeft plezier, en dat zult u ook hebben.