RECENZJA: All-Male Pirates of Penzance w reżyserii Sashy Regan – transmisja online ✭✭✭✭

Julian Eaves oklasuje „Piratów z Penzance” w gwiazdorskiej obsadzie męskiej Saszy Regan – spektakl zarejestrowany w londyńskim Palace Theatre i udostępniony w streamingu.

Olivier Savile jako Król Piratów wraz z załogą. Fot. Danny Kaan Męska wersja „Piratów z Penzance” (The Pirates of Penzance) w reżyserii Saszy Regan

Sfilmowano w Palace Theatre w Londynie i udostępniono online

4 Gwiazdki

E-transfer spektaklu z The Palace Theatre w Londynie rozpoczyna się od profesjonalnej, imponującej sekwencji napisów początkowych, zrealizowanej pod akompaniament samego pianina. To świetna okazja, by promować udany projekt Saszy Regan, która odświeżyła operetki Gilberta i Sullivana na potrzeby XXI wieku. Choć niedawno emitowano wersję z 2019 roku, produkcję tę wciąż można obejrzeć w tej formie po wykupieniu dostępu.

Wielką zaletą tej formy przekazu jest fakt, że pozwala ona w pełni docenić błyskotliwy i pomysłowy tekst W.S. Gilberta, a zwłaszcza jego genialne libretto. To elementy operetek sabaudzkich, które często umykają uwadze, gdy śpiewacy muszą – bez mikrofonów – skupić się na projekcji głosu w wymagających partiach Sullivanowskich. Praca kamery podąża za każdym ruchem, idealnie wyłapując żarty, puenty i niuanse w grze młodej, uroczej obsady.

Obsada męskiej wersji „Piratów z Penzance”

Dwanaście lat po premierze w The Union Theatre w Southwark – znacznie skromniejszym miejscu niż to, które gości ich teraz – ta produkcja zapoczątkowała przełomową serię męskich inscenizacji G&S autorstwa Saszy Regan (m.in. „HMS Pinafore” i „Jolanta”), które w mniej lub bardziej udany sposób korespondują ze współczesnością. Spośród nich ta wydaje się najbardziej „tradycyjna” wizualnie. Scenografia Robyn Wilson-Owen oferuje wariację na temat kostiumu z epoki z dużą ilością muślinu, natomiast nowoczesna choreografia Lizzie Gee emanuje siłą i energią, jaką może dać tylko zgrany zespół młodych mężczyzn. Fakt, że chłopcy potrafią śpiewać zarówno w rejestrach tenorowych, barytonowych czy basowych, jak i w szerokiej skali falsetu, a do tego sprawnie się ruszają, jest największą siłą spektaklu. Pozwala to przymknąć oko na skromność dekoracji i pusty kanał orkiestrowy. Ben Bull oświetla całość prosto, ale z wyczuciem.

Jednak prawdziwymi gwiazdami są tu zespół i samo miejsce. Od energetycznego wejścia chóru męskiego przez widownię, przez opanowanie sceny i olśniewającą czystość wokalną – gdzie każda sylaba tekstu Gilberta jest wymawiana z niezwykłą starannością (podziękowania dla dyrektora muzycznego Richarda Bakera, sprawnie akompaniującego na pianinie), po zabawne pojawienie się afektowanych „dam” (co wywołało salwy śmiechu u starszej części widowni) – aż po sprawnie wykonane numery i finał, otrzymujemy popis precyzji, który zachwyci każdego miłośnika teatru muzycznego wykonanego z pasją.

Tom Senior prezentuje się jako romantyczny Frederic, choć Regan zdecydowała się potraktować jego arię „O, is there not one maiden breast” komediowo. To mądre posunięcie, bo Senior nie dysponuje tak heroicznym głosem, by udźwignąć tę melodię z pełnym legato, jakiego ona wymaga. Ten zabieg nieco osłabia jednak sentymentalny wydźwięk zakończenia. Mimo to jego kreacja jest sympatyczna, dobrze wykorzystuje swój atrakcyjny, choć wciąż brzmiący młodo głos i z pewnością świetnie wygląda w roli. Dla kontrastu, Alan Richardson w roli Mabel lśni czystym blaskiem, swobodnie operując w wysokich rejestrach i tworząc radosne, lekkie brzmienie. Z kolei Leon Craig jako apodyktyczna Ruth zapewnia świetną zabawę.

David McKechnie jako Generał Dywizji. Fot. Danny Kaan

David McKechnie jako Generał Dywizji mistrzowsko radzi sobie z najtrudniejszymi językowo partiami G&S, zyskując uznanie swobodą w pokonywaniu tych wyzwań. Podobnie przekonuje Oliver Savile jako Król Piratów, mimo że wydaje się nieco zbyt młody do tej roli – choć warto pamiętać, jak młodzi bywali dawniej marynarze, których kariery kończyły się równie szybko jak życie. Kwartet ról kobiecych – Connie (Lee Greenaway), Kate (Dominic Harbison), Edith (Sam Kipling) i Isabel (Richard Russell Edward) – przypomina nam, że oglądamy spektakl, który w dużej mierze traktuje o kobiecości. Regan udaje się uniknąć wielu pułapek gatunkowych, nadając postaciom nowoczesność i godność, której często brakuje w konwencjonalnych wystawieniach. Warto też wyróżnić Michaela Burdena w świetnie zagranej roli Samuela. Jest więc wiele powodów do radości.

Obsada męskiej wersji „Piratów z Penzance”. Fot. Danny Kaan

W drugim akcie pojawia się Mark Akinfolarin jako Sierżant Policji, który bawi się swoją rolą tak samo dobrze jak wszechstronny chór przeobrażony w policjantów. Choreografia Gee, pełna uroku i płynności, tworzy świetne formacje wspierające go z poczuciem humoru. To ożywczy moment po antrakcie, gdyż w operetkach G&S – o czym wiedzą bywalcy – to, co najlepsze, często dzieje się w pierwszej części. Mając mniej materiału w drugim akcie, Regan nie traci czasu i sprawnie zmierza do finału, pozostawiając nutkę słodko-gorzkiej refleksji w zakończeniu tego nieco mniej angażującego aktu.

Podsumowując, po dwunastu latach spektakl jest w świetnej formie, mimo kilku drobnych zastrzeżeń. Mocne punkty są naprawdę wybitne i warto poświęcić dwie godziny na ten seans. Obsada bawi się wyśmienicie i Wy również będziecie.