ELEŞTİRİ: Sasha Regan'dan Tamamı Erkek Kadrolu Pirates Of Penzance – Çevrimiçi Gösterim ✭✭✭✭

Julian Eaves, Sasha Regan'ın Londra Palace Theatre'da kaydedilen ve çevrimiçi olarak yayınlanan tamamı erkeklerden oluşan Pirates of Penzance yapımını inceliyor.

Olivier Savile - Korsan Kral ve Mürettebat. Fotoğraf: Danny Kaan Sasha Regan'ın tamamı erkeklerden oluşan The Pirates of Penzance prodüksiyonu

Londra Palace Theatre'da çekildi ve Çevrimiçi Yayınlandı

4 Yıldız

Sadece piyano eşliğinde hazırlanan, şık ve profesyonel bir 'açılış jeneriği' ile başlayan Londra The Palace Theatre'daki performansın bu çevrimiçi aktarımı, Sasha Regan'ın G&S (Gilbert ve Sullivan) eserlerini 21. yüzyıl için yeniden yorumlayan başarılı çalışmasını daha geniş kitlelere duyurmak adına harika bir fırsat. 2019 yapımı bir film de yakın zamanda yayınlandığı için, eser dijital satın alma yoluyla halen izlenebilir durumda.

Bu tür bir sunumun en büyük avantajı, W S Gilbert'ın zeki ve ustaca kaleme alınmış metnine, özellikle de muazzam şarkı sözlerine tam anlamıyla odaklanabilmenizi sağlaması. Savoy Operetleri'nde bu unsurlar, şarkıcıların Sullivan'ın zorlu vokal bölümlerini mikrofonsuz duyurma çabasıyla genellikle kaybolup gider. Kamera çalışması her anın nabzını tutuyor; ne zaman bir espriye, bir vurguya veya bu genç ve sempatik kadronun performanslarındaki ince detaylara odaklanacağını çok iyi biliyor.

Tamamı Erkeklerden Oluşan Pirates of Penzance Kadrosu

Southwark'taki Union Theatre'daki prömiyerinden on iki yıl sonra –ki şu anki görkemli mekanından çok daha küçük bir yerdir– bu yapım, bize modern dünyaya farklı açılardan bakan 'HMS Pinafore' ve 'Iolanthe' versiyonlarını da kazandıran Sasha Regan'ın çığır açan 'tamamı erkek' G&S serisini başlatmıştı. Üçü arasında bu yapım, Robyn Wilson-Owen'ın dönem kostümlerine tül ağırlıklı bir yorum getiren tasarımlarıyla en 'geleneksel' görünüme sahip olanı; öte yandan Lizzie Gee'nin modern koreografisi, yetenekli genç erkeklerden oluşan ekibin tüm güç ve enerjisini sahneye yansıtıyor. Bu gençlerin hem tenor, bariton veya bas hem de çeşitli falsetto aralıklarında şarkı söyleyip aynı zamanda bu hareketli performansı sergilemeleri yapımın en güçlü yanı; bu güç, dekorun sadeliğini ve orkestra çukurunun boşluğunu göz ardı etmenizi sağlıyor. Ben Bull'un aydınlatması sade ama hassas bir dokunuşa sahip.

Ancak buradaki asıl yıldızlar topluluk ve mekanın kendisi. Erkek topluluğunun oditoryumdan coşkulu girişiyle sahneye hakim olmalarından, Gilbert'ın her bir hecesini titizlikle telaffuz ederek (müzik direktörü Richard Baker'a piyanodaki etkili eşliği için teşekkürler) bizi vokal netlikleriyle büyülemelerine; ardından hanım evladı tavırlarıyla süzülen 'hanımların' flörtöz çıkışlarına (ki bu durum, muhtemelen benzer muhafazakar bakış açılarına sahip orta-ileri yaşlı seyirci kitlesinde bolca kahkahaya sebep oluyor) ve ustalıkla icra edilen şarkı dizilerine kadar her şey yerli yerinde. Finaldeki sönük kapanışa kadar izlediğimiz şey, tutkuyla ve büyük bir özenle sergilenen iyi bir gösteriyi seven herkesi mutlu edecek bir performans şöleni.

Tom Senior, Frederic rolünde romantik ve sağlam bir figür çiziyor; ancak Regan, onun 'O, is there not one maiden breast' parçasını komedi unsuru olarak kullanmayı tercih etmiş. Bu akıllıca bir hamle, çünkü Senior melodinin gerektirdiği o kafa sesleri ve legato ile melodiyi havada süzültecek 'kahraman' kapasitesine tam sahip değil. Yine de bu tercih, finalin duygusal gücünü biraz zayıflatıyor. Bununla birlikte, hâlâ oldukça genç tınlayan ama çekici sesini en iyi şekilde kullandığı sempatik bir performans sergiliyor ve kesinlikle role yakışıyor. Buna karşılık, Alan Richardson’ın Mabel yorumunda pırıltılı bir parlaklık var; yüksek tessituralarda rahatça süzülüyor ve neşeli bir tını sunuyor. Bu arada, Leon Craig'in otoriter Ruth yorumu oldukça eğlenceli.

David McKechnie, Binbaşı General rolünde. Fotoğraf: Danny Kaan

Öte yandan, David McKechnie’nin Binbaşı Generali, G&S’in en zorlu metinlerinden bazılarının üstesinden gelen kıvrak diliyle bizi kendine hayran bırakıyor. Aynı şekilde Oliver Savile’ın Korsan Kralı, rol için belki biraz fazla genç görünse de oldukça ikna edici; denizcilerin, kariyerleri de hayatları kadar kısa sürdüğü için aslında ne kadar genç olduklarını çoğu zaman unutuyoruz. Lee Greenaway (Connie), Dominic Harbison (Kate), Sam Kipling (Edith) ve Richard Russell Edward (Isabel) tarafından canlandırılan kadın rolleri dörtlüsü, izlediğimiz gösterinin özünde maskülenlik kadar feminenlikle de ilgili olduğunu hatırlatıyor. Regan, hakkını vermek gerekirse, türün pek çok tuzağından kaçınmayı başarmış ve bu operanın geleneksel sunumlarında her zaman bulunmayan bir modernlik ve saygınlık kazandırmış. Ayrıca Michael Burgen’in ustalıkla hayat verdiği Samuel karakterindeki mizahi yan da takdire şayan. Kısacası kutlanacak çok şey var.

Tamamı Erkeklerden Oluşan Pirates of Penzance Kadrosu. Fotoğraf: Danny Kaan

İkinci perde bize Mark Akinfolarin'in canlandırdığı ve çok eğlendiği belli olan Emniyet Amiri karakterini sunuyor; ona polis rolüne bürünen çok yönlü koro eşlik ediyor. Her zamanki gibi, Gee’nin büyüleyici ve akışkan koreografisi, koroya eşlik ederken zeka ve espri dolu harika formlar oluşturmalarını sağlıyor. Aradan sonra bu performansla karşılaşmak güzel, çünkü tecrübeli izleyicilerin bildiği üzere G&S eserlerinin en can alıcı kısımları bazen aradan önce tüketilmiş olur. Burada elinde daha az malzeme olmasına rağmen Regan, tempoyu düşürmeden finale doğru hızlı bir hamle yapıyor ve aksi takdirde daha az ilgi çekici olabilecek bu perdenin sonuna buruk bir tat bırakıyor.

Sonuç olarak, on iki yılın ardından gösteri birkaç küçük kusura rağmen hâlâ muazzam bir formda. İyi kısımlar gerçekten harika ve birkaç saatinizi ayırmanıza değecek kadar çoklar. Kadro eğleniyor, siz de eğleneceksiniz.