RECENSIE: Seven Brides For Seven Brothers, Regent's Park Open Air Theatre ✭✭✭

Seven Brides For Seven Brothers

Regent's Park Open Air Theatre

3 augustus 2015

3 sterren

BOEK NU

Het lastige aan een toneelbewerking van een film is dat, wil de theatervorm tot zijn recht komen, de vertaalslag naar het podium op eigen kracht moet overtuigen. Het kan niet puur leunen op de status van het witte doek; het moet absoluut op eigen benen kunnen staan. En dat is soms best een uitdaging.

Dat wordt extra lastig als de film waarop de toneelversie is gebaseerd het niet moet hebben van plot of karakterontwikkeling voor zijn raison d'être. Films die drijven op spektakel laten zich zelden goed vertalen naar het theater. Dat is waarschijnlijk de reden dat er nooit een musicalversie van The Poseidon Adventure is verschenen.

Seven Brides For Seven Brothers was een enorme hit voor MGM in 1954. Natuurlijk schitterden Howard Keel en Jane Powell erin, maar de grootste trekpleister waren niet de sterren: het waren de adembenemende dansscènes, met als beroemdste hoogtepunt de met testosteron gevulde 'dance off' annex knokpartij tijdens de schuuropbouw tussen de gebroeders Pontipee en de mannen uit het dorp.

Wanneer een toneelversie van Seven Brides For Seven Brothers dat specifieke spektakelstuk niet inzet, moet het een nieuw theatraal canvas vinden. Dat kan door middel van nieuwe liedjes, extra plotlijnen, nieuwe personages, frisse dialogen of andere accenten. Dit was deels de koers die men voer toen de film in 1978 voor Broadway werd bewerkt, maar dat was niet overal even succesvol. Om die bewerking in 2015 te hernemen, is meer nodig dan in 1978.

Dit beseffen zowel Timothy Sheader, die de herneming programmeerde, als Rachel Kavanaugh, die de regie voert, als onderdeel van het 2015-seizoen in het Regent's Park Open Air Theatre. In het programmaboekje zeggen zij:

"RK: We brengen absoluut niet zomaar het origineel op de planken. Om te beginnen kán dat niet eens. Seven Brides was een film voordat het een musical werd, en theater is een compleet ander medium met heel eigen wetten. Zelfs als het wel zou kunnen, betwijfel ik of we dat zouden willen. Je wilt dat iets tegelijkertijd nieuw en vertrouwd aanvoelt.

TS: Het gaat erom de waarachtigheid in deze musicals te vinden. Dat is niet hetzelfde als ze realistisch of naturalistisch maken. Zodra je iets gaat kopiëren of reconstrueren, verliest het zijn kracht als theater."

Het slimme ontwerp van Peter McKintosh focust op hout en bomen, en biedt een prachtig decor voor het verhaal. Je waant je echt in de ongerepte Amerikaanse wildernis; je kunt het hooi bijna ruiken en je voelt de klappen van de bijlen, het vellen van bomen en het afzetten van land. Dit is een uitstekende theatrale weergave van de locaties die in de film als geschilderde achtergronden dienden. Echte bomen en weelderig groen in de natuurlijke setting van Regent's Park werken hier wonderwel.

De choreografie van Alistair David is energiek, mannelijk en balletachtig, en wordt met uiterste precisie uitgevoerd door de getalenteerde cast. Wat indruk maakt, is dat hoewel de gebroeders Pontipee als één collectief dansen, ze elk de ruimte krijgen om hun eigen persoonlijkheid in de routines te leggen. Passen mogen dan synchroon lopen, de overgave en houding weerspiegelen de individuele trekjes van elk karakter. Caleb danst misschien dezelfde passen als Daniel of Gideon, maar de drie benaderen de bewegingen totaal verschillend.

Hoewel er veel te bewonderen valt aan de choreografie van David, haalt het nergens de uitbundige en spectaculaire hoogten van het werk van Michael Kidd in de film. Er is een gebrek aan indrukwekkende acrobatiek of gymnastische hoogstandjes. Helaas wordt de beruchte 'Barn-raising'-scène wel aangekondigd en ingezet, maar komt het nooit echt tot een climax. De schuur wordt niet daadwerkelijk opgebouwd en er is geen alternatieve 'showstopper' die dit gemis opvangt. Dit is een gemiste kans om de magie van de film echt te vangen.

Gezien de vaardigheden van David en de capaciteiten van de mannelijke cast, had het best mogelijk moeten zijn om een centrale routine te creëren die de beroemde filmscène waardig verving. Het was immers de choreografie van Kidd, meer nog dan de muziek of de sterren, die de film tot een publieksfavoriet maakte. Het weglaten hiervan is verrassend. Het resultaat is dat de druk nu op het script en de muziek komt te liggen, terwijl die daarvoor eigenlijk niet sterk genoeg zijn.

Het verhaal is simpel. Zeven broers wonen en werken in de bossen, verstoken van vrouwelijke invloed sinds de dood van hun moeder. De oudste, Adam, gaat naar de stad en verovert het hart van de sterke Milly. Hij vertelt haar niets over zijn broers, en wanneer ze oog in oog komt te staan met dit ongewassen, ongemanierde zooitje ongeregeld, is ze begrijpelijkerwijs geschokt. Maar ze is een vrouw van haar woord en begint aan de opvoeding van de broers — niet van Adam — om ze toonbaar te maken voor de stad.

Eenmaal 'getemd' neemt Milly haar nieuwe familie mee naar een dorpsfeest, waar elke broer valt voor een meisje uit de stad. Middels dans gaan de broers de strijd aan met de lokale mannen om de gunst van de dames. Dit eindigt in een vechtpartij, waarna de broers gefrustreerd huiswaarts keren. Adam besluit dan dat ze terug moeten gaan om — in navolging van de Romeinen en de Sabijnse maagden — de vrouwen simpelweg te ontvoeren. En dat doen ze. Ondanks deze kidnapping loopt alles uiteindelijk goed af.

De muziek is vriendelijk en aangenaam, maar bevat geen echte publiekstrekkers. De deuntjes zijn charmant en neuriabaar, maar niet echt meeslepend, al doet het orkest onder leiding van Gareth Valentine haar uiterste best. De dansarrangementen van Valentine zijn overigens fantastisch en ondersteunen de choreografie op dynamische wijze.

De personages zijn nogal eendimensionale archetypen. In de film werd dit gemis aan diepgang gecompenseerd door het charisma van de sterren. Hier brengt de altijd betrouwbare Laura Pitt-Pulford kracht, warmte en diepgang naar de rol van Milly — eerlijk gezegd overtreft ze Jane Powell ruimschoots. Haar Milly is volkomen geloofwaardig: een realistische vrouw met tegenstrijdige gedachten en daden, die zich niet schaamt voor haar verlangens naar zowel Adam als naar het leven zelf.

Vocaal is Pitt-Pulford een droom. Haar louvere, gouden stem beheerst de partituur en haar voordracht is sensueel, gevat en hartstochtelijk, precies wat elk nummer nodig heeft. Haar vertolkingen van "One Day", "Goin' Courtin'" en "Love Never Goes Away" zijn subliem; ze haalt meer uit de liedjes dan je redelijkerwijs mag verwachten. Ondanks wat accent-issues (Milly klinkt af en toe onverklaarbaar Iers) is dit een zelfverzekerde en uitstekende hoofdrol.

Het succes van Pitt-Pulford legt de lat echter hoog, een niveau dat Alex Gaumond als Adam helaas niet haalt. Fysiek is hij uitstekend gecast, maar hij slaagt er niet in zijn moderne, metrofiele uitstraling voldoende te onderdrukken om de rauwe, patriarchale en onmogelijk charismatische alfaman neer te zetten die de rol vereist. Hij speelt zijn troefkaart als verleider verrassend weinig uit, waardoor nooit helemaal duidelijk wordt wat Milly precies in hem ziet.

Tegenwoordig is de rijke, donderende bariton die de componist voor ogen had bij nummers als “Bless Your Beautiful Hide” of “Sobbin’ Women” niet meer in de mode en hoor je die zelden op het podium. Gaumond heeft een voortreffelijke moderne stem — helder, licht en zuiver; het soort stem dat de norm is geworden in rollen als Marius, Raoul of Chris. Hoewel hij elke noot prachtig zingt, mist zijn klank de kleur en het gewicht om de muziek de bedoelde impact te geven. Hij heeft meer 'twinkle' in zijn ogen en meer 'whiskey' in zijn stem nodig om Adam echt tot leven te wekken.

De broers Pontipee worden stuk voor stuk goed neergezet, al was het krabben en jeuken in hun 'ongetemde' fase wat overdreven. Sam O’Rourke schittert als de jongste broer, Gideon, met een perfecte mix van onbeholpenheid en optimisme. De Daniel van Leon Cooke is heerlijk brutaal en Adam Rhys-Charles heeft zichtbaar plezier als Frank, die liever niet bij zijn echte naam genoemd wordt. Ze zingen allemaal uitstekend en overtuigen als vurige aanbidders. Het nummer “Lonesome Polecat” is een genot, net als “We Gotta Make It Through The Winter”. De zes acteurs houden de sfeer luchtig en plezierig, waarbij de sterke dansprestaties de aandacht afleiden van de twijfelachtige seksuele moraal. Samen met Gaumond vormen ze een geloofwaardige groep broers.

Bethany Huckle (Alice) en Charlene Ford (Dorcas) halen het beste uit hun wat simpele personages en zijn oprecht innemend. Er is ook mooi werk van Eammon Cox, Jacob Fisher en Peter Nash als de rivaliserende aanbidders. Het gehele ensemble werkt hard en harmonieus samen, en de tijdgeest wordt goed overgebracht.

Dit is lichte zomerkost, vermakelijk en sfeervol. Kavanaugh zorgt voor een vlot tempo en houdt de aandacht vast, terwijl de kostuums van McKintosh kleurrijk en charmant zijn. Met een meer gedurfde centrale choreografie en wat meer spektakel had het echt iets bijzonders kunnen zijn.

Foto's: Helen Maybanks

Seven Brides For Seven Brothers speelt tot en met 29 augustus 2015