RECENSIE: Shit-Faced Shakespeare, Much Ado About Nothing, Leicester Square Theatre ✭✭✭✭

Shit-Faced Shakespeare

Leicester Square Theatre

13 september 2017

4 sterren

BOEK TICKETS

Voor mij is dat eerste glas prosecco altijd het lekkerst; die gouden bubbels die langzaam door je lijf lijken te tintelen. Bij het tweede glas krijg ik wat ik mijn 'bruisende buzz' noem, en na het derde stuur ik je waarschijnlijk sentimentele berichtjes vol met 'ik hou van je'. Het vierde glas leegdrinken – laten we daar maar niet over beginnen. Toen Rob Smythson, de gastheer van 'Shit-Faced Shakespeare’s Much Ado About Nothing', onthulde dat een van de acteurs voorafgaand aan de voorstelling een hele fles prosecco en twee blikjes lager had weggetikt, voelde ik me direct brak.

Magnificent Bastards Productions bedacht het concept van 'Shit-Faced Shakespeare', waarbij serieus klassiek theater wordt gemengd met dronken chaos. De voorstellingen draaien al sinds 2010 en dankzij hun welverdiende succes op de Fringe-festivals van Edinburgh en Brighton, vermaakt het gezelschap nu zowel het Amerikaanse publiek als hun trouwe fans in het Verenigd Koninkrijk. Hoewel klassiek theater door sommigen als stoffig wordt beschouwd, streeft 'Shit-Faced Shakespeare' ernaar om het nieuw leven in te blazen met een flinke dosis herrie en vrijheid – en daar slagen ze met veel humor in.

William Shakespeares 'Much Ado About Nothing' (Veel drukte om niets) is een komedie die zich afspeelt in Messina. Het vertelt het verhaal van Hero (Beth-Louise Priestley) en haar nicht Beatrice (Stacey Norris), en de turbulente romances die zij beleven met de soldaten van Don Pedro: Claudio (Saul Marron), Benedick (James Murfitt) en de valse broer van Don Pedro, Don John (John Sebastian Trixibelle Petherbridge Mitton – wat een naam!). Voor de voorstelling wordt één castlid genomineerd om zich over te geven aan hun favoriete alcoholische versnapering. In de vier uur voorafgaand aan de show is het hun taak om ervoor te zorgen dat ze laveloos zijn voordat het doek opgaat. De professionele acteurs wisselen de rollen af, zodat de uitverkoren zuiplap nooit meer dan drie keer per maand zijn lever hoeft te teisteren. Tijdens deze voorstelling was het de beurt aan Beth-Louise Priestley om een stomdronken Hero te spelen. Er was nauwelijks een mond die niet openviel van verbazing of een buik die niet spande van het lachen terwijl Priestley over haar woorden struikelde en giechelend het podium af rende tijdens dit 70 minuten durende ingekorte stuk. Vanaf haar eerste entree met troebele blik en haar nogal grove taalgebruik, schoot ik zo erg in de lach dat ik mijn glas rosé bijna over de vloer van het Leicester Square Theatre liet vliegen.

Voordat het stuk begint, krijgt één toeschouwer een gong en een ander een hoorn; zodra zij denken dat de dronken acteur nuchter begint te worden, moeten ze laten horen, waarna de show wordt gepauzeerd en de acteur een nieuw drankje krijgt terwijl de voorstelling doorgaat. Er hing een unieke energie in de zaal; waar ik normaal gesproken het publiek zie wegkruipen bij de gedachte aan participatie, stond men hier te springen om mee te doen. Kreten als 'sla op die gong!' en 'blazen!' galmden door de zaal, terwijl een hikkende Hero nog een biertje achterover sloeg op het moment dat ze aan Claudio werd beloofd – wat een klasse-vrouw! Het derde voorwerp dat aan een wat minder enthousiaste toeschouwer werd overhandigd, was een emmer. Laten we zeggen dat zij zich in de 'gevarenzone' bevond...

De acteurs zijn intelligent, gevat en beschikken over een enorm improvisatietalent om de tongbrekende dialogen vol te houden met alle chaos om hen heen. Wat het meest ontroert, is dat het gezelschap duidelijk uit goede vrienden bestaat; hun hechte band is de lijm die de hele productie versterkt.

'Shit-Faced Shakespeare' pretendeert geen levensveranderend theater te zijn en laat je niet achter met diepe emoties. Je hoeft ook niet te komen voor een ingewikkelde verhaallijn of een spectaculair decor, maar het moedigt het publiek aan om alles eens niet zo serieus te nemen! Het past in hetzelfde straatje als 'The Play That Goes Wrong', waarbij we worden uitgedaagd om te lachen om tegenslagen. Ik raad overmatig drinken niet aan, en het is makkelijk om de show af te doen als platvloers of onverantwoord, maar dan mis je de essentie. Deze benevelde 'Much Ado About Nothing' is de perfecte start van een avondje uit, ideaal voor vrijgezellenfeesten of als je gewoon zin hebt in een avond onvervalste lol. Geen enkele voorstelling is hetzelfde, dus het is echt zo'n stuk dat je keer op keer kunt zien. 'Shit-Faced Shakespeare', met de ziel van een rauw fringe-festival, biedt een hartelijke avond vol dronken ongepastheid die je even helemaal uit de realiteit haalt.

Neem zelf ook een drankje en bekijk 'Shit-Faced Shakespeare’s Much Ado About Nothing' in het Leicester Square Theatre tot en met 16 september 2017.

BOEK NU VOOR SHIT-FACED SHAKESPEARE