RECENSIE: Shoe Lady, Lockdown Theatre Festival ✭✭✭

Paul T Davies bespreekt Shoe Lady van E.V. Crowe, gepresenteerd op BBC Radio 4 als onderdeel van het Lockdown Theatre Festival, nu beschikbaar op BBC Sounds.

Shoe Lady

Lockdown Theatre Festival BBC Radio 4

3 Sterren

Luister nu Dit festival, opgezet door acteur Bertie Carvel als een positieve en creatieve reactie op de lockdown, brengt producties naar de radio die al speelden of op het punt stonden in première te gaan toen de theaters in maart hun deuren sloten.  Shoe Lady van E.V. Crowe speelde op dat moment in het Royal Court en wordt ingeleid door regisseur Vicky Featherstone. Viv is een schoen kwijtgeraakt; door dit simpele gegeven — het hebben van slechts één schoen — wordt de druk op vrouwen in zowel hun privé- als werkleven onder de loep genomen. Het is haar enige paar schoenen en elk paar dat ze leent of past beschadigt haar voet. De pijn neemt toe naarmate het stuk vordert, terwijl ze rollen uitprobeert die tegenstrijdig en ongeschikt zijn.

Als Viv benut Katherine Parkinson haar komische talent ten volle in wat grotendeels een monoloog is, intern en bij vlagen manisch. Haar voet bloedt, de gordijnen praten tegen haar terwijl ze gedurende de dag steeds verder doordraait; het voelt alsof Alice het 'Underground' betreedt. Hoewel we de visuele impact missen van haar die op één schoen rondhinkt, wordt dit auditief ruimschoots gecompenseerd door een kind dat de regieaanwijzingen voorleest en muziek van Matthew Herbert die perfect aansluit bij de koortsachtige, 'Red Shoes'-achtige dans waar ze geen einde aan kan breien. Het is interessant om nu naar Vivs zorgen te luisteren — de tijdsdruk en werkverplichtingen — en het is wrang om haar te horen zeggen: "Je hoeft niet elke dag te douchen", terwijl velen van ons tijdens de lockdown hebben ontdekt dat dit best een optie is. Terwijl ze zich door haar dag worstelt, geconfronteerd wordt met ontslag, schoenen steelt en probeert overeind te blijven, kon ik de gedachte niet onderdrukken dat de lockdown voor haar wellicht een uitkomst zou zijn geweest.

Toch vond ik het stuk op sommige punten wat lomp, met nogal grove lijnen, en wanneer Viv in gezang uitbarstte, voegde dat voor mijn gevoel niets toe aan het verhaal; het voelde eerder als opvulling. Het is een beknopt werk en ik erken dat er in de bewerking wellicht nuances verloren zijn gegaan; Crowes anti-naturalisme werkte op het toneel ongetwijfeld beter. Desalniettemin is het gezelschap van Parkinson altijd de moeite waard. Dat alle stukken in de huizen van de acteurs zijn opgenomen is bovendien een indrukwekkende prestatie; de geluidskwaliteit is uitstekend.

Luister nu naar Shoe Lady