RECENSIE: South Pacific, Chichester Festival Theatre ✭✭✭✭✭

Libby Purves reisde af naar het Chichester Festival Theatre voor de nieuwe productie van Rodgers en Hammerstein's South Pacific.

Gina Beck (Nellie) & Julian Ovenden (Emile) in CFT’s South Pacific. Foto: Johan Persson South Pacific

Chichester Festival Theatre

5 Sterren

Website CFT

Het meest indrukwekkende aan de productie van Daniel Evans is misschien nog wel dat deze überhaupt plaatsvindt: ondanks de verre glinstering van blauwe mondkapjes, bewijst Chichester met een bijna waanzinnige gedrevenheid dat de grote musical terug is: een cast van 32 personen, een 16-koppig orkest, zangers die met spatschermen moesten repeteren en de grootse ensemble-choreografie van Ann Yee die aanvankelijk met mondkapjes werd ingestudeerd. Gejuich en geklap zwol al aan bij het doven van de lichten, en aan het slot stonden we massaal op voor een ovatie. Het publiek is dolgelukkig om terug te zijn, de artiesten zijn verheugd en de regisseurs en producenten blijven gespannen (vier West End-shows zijn momenteel gestaakt door de 'Test 'n Trace'-app, vaak met slechts enkele uren vooraankondiging).

Gina Beck (Nellie), Keir Charles (als Luther Billis) & ensemble in Chichester Festival Theatre’s South Pacific. Foto: Johan Persson

De avond was op zichzelf dus al een feest, maar zeker geen oppervlakkig feestje. De meeslepende romantische muziek van Rodgers en de grote klassiekers zijn inmiddels bekender dan de verhaallijn zelf - denk aan Some Enchanted Evening, Bali Hai, Gonna Wash that man right outa my hair en Younger than Springtime. Sommigen schrikken ervoor terug om het stuk op te voeren, vanwege de raciale stereotypen uit eerdere producties. Amerikaanse troepen bezetten een Polynesisch eiland tijdens de Tweede Wereldoorlog: het script van Hammerstein en Logan toont verpleegster Nellie Forbush, smoorverliefd op de Franse planter Emile, die hem plotseling afwijst uit pure walging omdat hij twee kinderen heeft bij een (inmiddels overleden) 'inheemse' vrouw. "A shock to think of you with a -....it is born in me!". En luitenant Cable besluit op zijn beurt dat hij niet kan trouwen met zijn geliefde Liat, de dochter van de excentrieke kampvolgster Bloody Mary, omdat hij een jongen uit Philadelphia is. De hogere versus de 'lagere' klassen, ziet u...

Sera Maehara (als Liat) & Rob Houchen (als luitenant Joseph Cable) in Chichester Festival Theatre’s South Pacific. Foto: Johan Persson

Maar Evans en Ann Yee zagen in — en de archieven bevestigen dit — dat Rodgers en Hammerstein in het gesegregeerde Amerika van 1949 een krachtig statement maakten. Nellie en de luitenant hebben het bij het verkeerde eind. Cable, die in zijn wanhoop aan een zelfmoordmissie begint, zet het bitterste en minst bekende nummer in: "You’ve got to be Carefully Taught", over het aanleren van angst en haat jegens "people whose eyes are differently made.. skin of another shade". Liat, die in de tekst vrijwel zwijgt, wordt vertolkt door de in Japan opgeleide ballerina Sera Maehara. Zij is een hypnotiserende verschijning die danst met een ongeëvenaarde, klassieke gratie, als een dochter van de zon uit een cultuur die vele malen ouder is dan de luidruchtige pretmakerij van de Amerikanen. Bloody Mary pleit voor haar met echte moederlijke doodsangst, zonder de gebruikelijke dweperige of luchtige toon bij "Happy Talk". Wat betreft de houding van mannen tegenover vrouwen in het MeToo-tijdperk: ik heb nog nooit een meer dreigende, macho interpretatie gezien dan Yee's choreografie voor "Nothing Like a Dame". Je zou die groep bijna alleen onder toezicht willen laten. De tekst zit vol geestig, pathetisch verlangen, maar deze mannen zijn gevaarlijk.

Rob Houchen (als luitenant Joseph Cable) in Chichester Festival Theatre’s South Pacific. Foto: Johan Persson

O god, nu denkt u vast dat het allemaal verschrikkelijk 'woke' en belerend is (net als de criticus uit '49, een marineofficier, die van Cables bittere lied over aangeleerd racisme af wilde omdat het voelde als 'een lezing over geslachtsziekten' en niet als entertainment). Maar ik verzeker u, het is geen preek; het is een heerlijk avondje uit. Gina Becks Nellie, aanvankelijk een kloeke en robuust naïeve marineverpleegster, groeit in haar rol, is heerlijk speels en raakt een paar van de meest opwindende lage noten die ik ooit heb gehoord. Julian Ovenden is niet alleen een uitstekend acteur, maar blijkt ook over een indrukwekkende, meeslepende operastem te beschikken. De mariniers en officieren vormen een daverend ensemble; scènes als Honey Bun leggen de show stil door ons enthousiasme. Deze kleuren worden afgezet tegen ontnuchterende herinneringen aan de ernst van de oorlog en — met Emile’s twijfelende woorden voorafgaand aan zijn heldendaad — de beperkingen ervan.

We weten waar je tegen bent, zegt hij, "Waar ben je VOOR?" Een vraag voor alle tijden.

SOUTH PACIFIC STREAMING South Pacific is beschikbaar via streaming op 4, 9, 14, 18, 21, 26 en 31 augustus, en op 3 september. Kijk hier voor meer informatie.