RECENSIE: Spamilton, Menier Chocolate Factory ✭✭✭

Sophie Adnitt over Spamilton - An American Parody, nu te zien in de Menier Chocolate Factory.

Liam Tamne en de cast van Spamilton. Foto: Johan Persson Spamilton Menier Chocolate Factory

Drie sterren

Boek Nu

Gerard Alessandrini staat vooral bekend als het brein achter Forbidden Broadway, de ultieme parodie-revue die sinds de jaren 80 elke Broadway-hit op de hak neemt. Het was dus slechts een kwestie van tijd voordat hij zijn pijlen richtte op de gigantische kaskraker Hamilton.

Toegegeven, Jest End was hen (althans in Londen) net te snel af met hun nummer Any Chance to Ham It Up uit 2016, maar Spamilton is minder verstrekkend, al scheelt het weinig. Waar Jest End de beste Hamilton-grappen in één nummer verwerkte, rekt Spamilton het concept uit over 85 behoorlijk verbijsterende minuten.

Julie Yammanee en de cast van Spamilton. Foto: Johan Persson

Morgan Large’s decorontwerp schaalt het hout en touw van de originele set slim terug naar iets veel compacters. We ontmoeten een naamloze cast, gekleed in de iconische beige kostuums van Hamilton, die in een indrukwekkend tempo van rol wisselen, plus Liam Tamne als Hamilton-bedenker Lin-Manuel Miranda. Met zijn paardenstaart en sikje is er zeker een gelijkenis, vooral wanneer Tamne Miranda's kenmerkende enthousiasme kanaliseert. Tamne staat het grootste deel van de avond op het toneel en lijkt over een onuitputtelijke energie te beschikken; hij stort zich op het ene na het andere nummer zonder enig teken van vermoeidheid.

Sophie-Louise Dann in Spamilton. Foto: Simon Annand

Wat volgt op deze introductie is een onverbiddelijke spervuur van materiaal dat nauwelijks pauzeert voor adempauzes. Maar ondanks dat dit wordt aangeprezen als een Hamilton-spoof, wordt er ook flink de draak gestoken met andere shows. Van Book of Mormon tot The Lion King: zelfs in een show die strikt genomen niet over hen gaat, is niemand veilig.

Eddie Elliot is uitstekend, hoewel onderbenut, als een Leslie Odom Jr./Aaron Burr-figuur, en Julie Yammanee floreert onder de druk van bijna elke andere vrouwelijke rol in de show (haar Barbra Streisand was hilarisch). Sophie-Louise Dann is erg grappig in diverse rollen als musicaldiva's (haar Elaine Paige is fenomenaal), maar haar algemene doel in het geheel blijft een beetje een raadsel.

Damian Humbley in Spamilton. Foto: Simon Annand

Damian Humbley is ook briljant als koning George III, ondanks het merkwaardige standpunt dat King George gehaat zou worden door de fans. De realiteit is dat hij aan beide kanten van de Atlantische Oceaan steevast het luidste applaus van de avond krijgt. Als deze show bedoeld is voor Hamilton-fans, is het publiek hier waarschijnlijk wel van op de hoogte.

Er is een bijna gênante hoeveelheid materiaal over het originele Broadway-castlid Daveed Diggs, en niet alles daarvan is even vleiend - of grappig. Bovendien zullen veel Britse Hamilton-fans niet weten wie Diggs is of waarom dit grappig zou moeten zijn. De originele Schuyler-zussen krijgen ook een eervolle vermelding: “Renee Elise, Jasmine, Philippa, work!” Ook dit ontgaat velen die weinig ervaring hebben met de Broadway-cast. Spamilton kan niet helemaal beslissen hoe niche het wil zijn, maar ook niet hoe wreed. De meeste grappen zijn liefdevol in hun spot, maar sommige grenzen net iets te veel aan onaardig.

Liam Tamne en Jason Denton in Spamilton. Foto: Simon Annand

Maar áls de grappen landen, zijn ze ook echt ontzettend grappig. Een persiflage op Sondheim (Another Hundred Syllables) is meesterlijk gedaan en het onbetwiste hoogtepunt van de show is het ingenieuze The Film When it Happens, waarin het personage van Odom klaagt dat hij gepasseerd zal worden ten gunste van een bekende filmster. Er is hier genoeg goed materiaal voor een sterke verzameling sketches, maar niet genoeg voor een avondvullende show. Na een uur begint het vermoeiend te worden. In het programmaboekje stelt Alessandrini dat hij vond dat een Hamilton-spoof een volledige show nodig had, en niet slechts één Forbidden Broadway-nummer. Ik ben het daar respectvol mee oneens.

Er zijn vluchtige verwijzingen naar Miranda's zijprojecten en tv-optredens die in het gedrang verloren gaan, evenals een subplot over tijdreizen dat af en toe weer wordt opgepakt, maar ook niet veel toevoegt. Een grap over Meghan Markle, speciaal toegevoegd voor de Britse versie van deze show, komt nogal lomp over, terwijl Cameron Mackintosh – toch een voor de hand liggend doelwit – er opvallend genadig vanaf komt. En er valt toch genoeg te parodiëren aan een Brits publiek dat juicht wanneer de Amerikanen hun onafhankelijkheid winnen?

Musical-fanaten en theaterliefhebbers zullen hier genoeg vinden om om te lachen, maar de incidentele fans van de originele show zullen verward achterblijven. En wanneer je beste grappen degene zijn die niets met je bronmateriaal te maken hebben, is dat niet het meest veelbelovende teken. Toch heeft Spamilton, ondanks de warrige opzet, voor de kenners genoeg pareltjes, gevatte observaties en slimme rijmschema's. Voor de echte 'Hamilfans' is het zeker een bezoekje waard.

KOOP TICKETS VOOR SPAMILTON