RECENSIE: The Boatswain's Mate, Arcola Theatre ✭✭✭✭

Tim Hochstrasser recenseert Ethel Smyths komische opera The Boatswain's Mate, gepresenteerd als onderdeel van Grimeborn in het Arcola Theatre, Londen.

Shaun Aquilina en John Upperton in The Boatswain's Mate. Foto: Lidia Crisafulli The Boatswain’s Mate

Grimeborn in het Arcola Theatre

10 augustus 2022

4 Sterren

Grimeborn Website Deze productie van Ethel Smyths komische opera, The Boatswain’s Mate, was vier jaar geleden voor het eerst te zien bij Grimeborn en maakt nu een welkome terugkeer in een jaar waarin er veel aandacht is voor Smyth als operacomponist – zij was immers de eerste vrouw ooit van wie een opera werd uitgevoerd in de Met in New York. Dit eenakter-werk uit 1914 is geschreven vanuit een bewust feministisch perspectief, maar brengt de politieke boodschap op lichtvoetige wijze. Hoewel de ouverture citeert uit de beroemde mars die Smyth schreef voor de suffragette-beweging, ligt de focus van het werk op entertainment in plaats van ideologie. Zelfs de mannelijke personages, hoe twijfelachtig hun reputatie ook mag zijn, krijgen een eerlijke kans om hun standpunten toe te lichten.

Philippe Durrant, Robert Winslade Anderson en Beca Davies. Foto: Lidia Crisafulli

Het plot draait om de intriges van een gepensioneerde zeeman, Harry Benn – de 'Boatswain' (hoogbootsman) uit de titel – die zijn zinnen heeft gezet op zijn hospita, de jonge weduwe Mrs Waters. Hij overtuigt Ned Travers, een jonge ex-soldaat die aan de grond zit, om zich voor te doen als inbreker, zodat Harry haar vervolgens kan 'redden'. Zo hoopt hij in de gunst te komen bij Mrs Waters. Dat loopt echter faliekant mis. Mrs Waters deinst niet terug voor het trekken van een pistool en dwingt Travers tot een bekentenis. Samen houden ze Benn vervolgens voor de gek door te doen alsof zij de inbreker heeft doodgeschoten. Na tussenkomst van de politie beginnen Mrs Waters en Travers de romantische mogelijkheden tussen hen beiden te verkennen.

Beca Davies en Josephine Goddard. Foto: Lidia Crisafulli Muzikaal gezien is dit een charmant eclectisch werk. Invloeden van Brahms en Wagner klinken door, zoals vaker in het werk van Smyth, met zeer vakkundige instrumentale partijen en zowel gepassioneerde als complexe aria's. Dit wordt verluchtigd door het gebruik van ballademateriaal met pakkende melodieën. In deze productie horen we een arrangement voor pianotrio dat uitstekend tot zijn recht komt in Studio 1 van het Arcola: een krachtig, scherp geluid uit slechts drie instrumenten, zonder al te veel van de gelaagde orkestrale textuur op te offeren. John Warner dirigeert vanaf de piano en houdt de vaart er goed in, volledig in lijn met de vlotte en dynamische regie van Cecilia Stinton. Het verhaal is bevrijd van zijn Edwardiaanse keurslijf door het te situeren in 1953, het jaar van de kroning van Elizabeth II, in Margate – sfeervol geïntroduceerd door wat strandpret van het ensemble tijdens de ouverture.

De zangers zijn goed in balans en zitten volledig in hun rol. John Upperton domineert als Harry Benn de eerste scènes met doortrapte, gespeelde hartelijkheid, wat mooi in evenwicht wordt gehouden door de gemoedelijke charme van Shaun Aquilina als Travers, een knappe vent die altijd op zoek is naar een buitenkansje. Maar het wordt al snel de opera van Mrs Waters; Josephine Goddard neemt met haar energieke, doortastende verschijning de regie in handen en domineert de muzikale nummers. Dit is geen gemakkelijke rol, maar Goddard vertolkt hem met flair en humor, ondanks het vele acteerwerk en het gesjouw met decors tussendoor. Pittige, intelligente en helder gearticuleerde ondersteuning komt van Beca Davies als Welsh dienstmeisje en Robert Winslade Anderson als een verbouwereerde politieagent.

Spectra Ensemble verdient grote lof voor het geloof in dit stuk, door het opnieuw uit te vinden zonder de emotionele kern te veranderen. Ze hebben precies de juiste toon gevonden om een serieus feministisch punt te maken, terwijl het geheel wordt aangekleed met volop humor en actie. Wederom een voorbeeld van waar Grimeborn zo goed in is: onbekend en vergeten repertoire oppakken en manieren vinden om dit te openen voor een nieuw publiek. Het aanwezige publiek wist hun talenten en inspanningen in ieder geval zeer te waarderen.