ELEŞTİRİ: The Boatswain's Mate, Arcola Theatre ✭✭✭✭

Tim Hochstrasser, Grimeborn festivali kapsamında Londra Arcola Theatre'da sahnelenen Ethel Smyth'in komik operası The Boatswain's Mate'i değerlendiriyor.

The Boatswain's Mate'de Shaun Aquilina ve John Upperton. Fotoğraf: Lidia Crisafulli The Boatswain’s Mate

Arcola Theatre'da Grimeborn Festivali

10 Ağustos 2022

4 Yıldız

Grimeborn Web Sitesi Ethel Smyth’in komik operası The Boatswain’s Mate'in bu prodüksiyonu ilk kez dört yıl önce Grimeborn'da sahnelenmişti. Smyth'in bir opera bestecisi olarak —ve New York Metropolitan Operası'nda eseri sahnelenen ilk kadın olarak— genel bir ilgi gördüğü bu yılda, eser sahnelere hoş bir dönüş yapıyor. 1914 tarihli bu tek perdelik eser, bilinçli bir feminist perspektifle yazılmış olsa da politik mesajını ağır bir dille vermiyor. Uvertürde, Smyth'in süfrajet hareketi için yazdığı ünlü marşın ezgileri duyulsa da, eserin asıl odak noktası ideolojiden ziyade eğlence. Ayrıca erkek karakterler, ne kadar güvenilmez olurlarsa olsunlar, kendi durumlarını açıklama konusunda oldukça dengeli bir fırsata sahipler.

Philippe Durrant, Robert Winslade Anderson ve Beca Davies. Fotoğraf: Lidia Crisafulli

Konu, ev sahibi olan genç dul Mrs Waters'a göz koyan emekli denizci Harry Benn'in —eserin adındaki tayfa başı— entrikaları etrafında dönüyor. Benn, zor durumdaki eski bir asker olan genç Ned Travers'ı bir hırsız kılığına girmeye ikna eder; böylece Harry güya kadını kurtaracak ve Mrs Waters'ın gözüne girecektir. Ancak işler fena halde ters gider. Silah kullanma konusunda oldukça becerikli olan Mrs Waters, Travers'ı köşeye sıkıştırır ve ona her şeyi itiraf ettirir. Ardından ikisi bir olup, kadının hırsızı vurduğu süsünü vererek Benn'i oyuna getirirler. Polisin müdahalesinden sonra Mrs Waters ve Travers romantik bir yakınlaşmanın kapılarını aralarlar.

Beca Davies ve Josephine Goddard. Fotoğraf: Lidia Crisafulli Müzikal açıdan bu, büyüleyici derecede eklektik bir eser. Smyth’in diğer çalışmalarında olduğu gibi Brahms ve Wagner etkileri, son derece ustalıkla yazılmış enstrümantal bölümlerde ve sesler için hem tutkulu hem de karmaşık aryalarda kendini hissettiriyor. Ancak bu ağırlık, akılda kalıcı melodilere sahip baladların girişiyle hafifliyor. Bu prodüksiyonda eseri, Arcola'nın Studio 1 salonunda harika sonuç veren bir piyano triosu düzenlemesiyle dinliyoruz: yoğun orkestral dokudan çok fazla ödün vermeden, sadece üç enstrümandan çıkan gür ve keskin bir tınlayış. John Warner piyanodan yönetirken, yönetmen Cecilia Stinton'ın kurguladığı hareketli aksiyon temposuyla tam bir uyum içinde süreci hızlandırıyor. Hikaye, 1953 Kraliçe'nin Taç Giyme Yılı'nda Margate’e taşınarak Edward dönemi kısıtlamalarından kurtarılmış; uvertür sırasında topluluğun sergilediği sahil maskaralıklarıyla da bu atmosfere nazik bir giriş yapılmış.

Şarkıcılar hem ses dengesi hem de eserin ruhunu yakalama konusunda oldukça başarılılar. Harry Benn rolündeki John Upperton, kurnaz ve yapmacık samimiyetiyle ilk sahnelere hakim olurken; ona, fırsat kollayan yakışıklı Travers rolündeki Shaun Aquilina'nın sempatik cazibesi eşlik ediyor. Ancak kısa sürede eser, Josephine Goddard'ın enerjik ve kararlı Mrs Waters karakterinin hakimiyetine giriyor. Bu kolay bir rol değil, ancak Goddard bir yandan oyunculuk ve dekor değişimleriyle uğraşırken diğer yandan rolün altından zarafet ve mizahla kalkmayı başarıyor. Galli hizmetçi kız rolünde Beca Davies ve şaşkın polis memuru rolünde Robert Winslade Anderson, zeki ve net performanslarıyla ona canlı bir destek sunuyorlar.

Spectra Ensemble, bu esere inandıkları, duygusal yapısını bozmadan yeniden yorumladıkları ve ciddi bir feminist noktaya değinirken bunu bolca mizah ve olay örgüsüyle süsledikleri için büyük bir övgüyü hak ediyor. Grimeborn'un en iyi yaptığı işin bir başka örneği: az bilinen ve ihmal edilmiş bir repertuvarı alıp yeni bir izleyici kitlesine açmanın yollarını bulmak. Seyirci de onların yeteneklerini ve çabalarını kesinlikle takdir etti.