RECENSIE: The Girl Who Fell, Trafalgar Studios ✭✭✭

Sophie Adnitt recenseert The Girl Who Fell door Sarah Rutherford, nu te zien in de trefzekere setting van Trafalgar Studios 2.

Claire Goose (Thea), Will Fletcher (Lenny), Rosie Day (Billie), Navin Chowdhry (Gil) in The Girl Who Fell. Foto: Helen Maybanks The Girl Who Fell

Trafalgar Studios 2

3 sterren

Koop tickets Nadat een vernederende video van haar viraal gaat, maakt de 15-jarige Sam een einde aan haar leven door van een brug te springen. Wat volgt in The Girl Who Fell is de impact op de achterblijvers: Sams moeder, haar vriend en haar beste vriendin.

Dit is een bijzonder stuk dat nergens écht volledig wordt wat het probeert te zijn – een verkenning van rouw, een kritische blik op een door smartphones geobsedeerde generatie en een reflectie op verbondenheid en geheimen. Het script van Sarah Rutherford zet op al deze gebieden stappen, maar de thema's blijven wat onvoltooid aanvoelen. Er zit ook humor in, hoewel ik als iemand die is opgegroeid met de opkomst van het internet de grappen en grollen eerder tragisch vond. Sommige punten worden er wel erg dik bovenop gelegd en de dialoog vervalt af en toe in clichés. Toch is dit absoluut geen slecht stuk en het verveelt geen moment.

Rosie Day (Billie) en Will Fletcher (Lenny). Foto: Helen Maybanks De intieme speelruimte van Trafalgar Studio 2 brengt het publiek ongemakkelijk dicht bij de actie, vooral tijdens een scène met drugsgebruik die langer duurt dan strikt noodzakelijk. Afgezien daarvan heeft het plot een vlot tempo, waarbij korte scènes de vaart erin houden. Maar het blijft ongemakkelijk om naar te kijken, wellicht zoals praten over de dood zelf ook een ongemakkelijk proces is.

Geen van de personages komt er echt goed vanaf naarmate de redenen achter Sams zelfmoord worden onthuld. Sams moeder Thea (een uitdagende rol voor Claire Goose), de maker van de gewraakte video, is bijzonder onsympathiek met een slachtoffercomplex dat het lastig maakt om met haar mee te voelen.

Navin Chowdhry (Gil) en Claire Goose (Thea). Foto: Helen Maybanks

Rosie Day is perfect gecast als Sams vriendin Billie; ze weet de maniertjes en de toon van een opstandige tiener feilloos te treffen. Ze zoeft over het toneel op een enkele Heely, op die rusteloze, doelloze manier waarop tieners dwalen uit angst dat stilstaan hen kwetsbaar maakt voor kritiek. Billie is een nogal pretentieus meisje en het vraagt wat van de toeschouwer om te geloven dat een tiener lange, diepzinnige citaten zo uit haar hoofd kan opdreunen, maar dat ligt niet aan het spel van Day, die een indrukwekkende prestatie neerzet. De band tussen haar en Will Fletcher als haar tweelingbroer, de wat simpele maar goedhartige Lenny, is geloofwaardig neergezet als een van de betere broer-zusrelaties op het toneel.

De cast van vier wordt compleet gemaakt door Navin Chowdhry als een buitenstaander, die zich bewonderenswaardig staande houdt bij enkele van de meer melodramatische plotwendingen in het script.

Will Fletcher (Lenny) en Rosie Day (Billie). Foto: Helen Maybanks

Het sobere decor van Georgia De Grey suggereert een leven dat langzaam afbrokkelt, zelfs als het geleidelijk afbreken van de achterwand niet helemaal logisch aanvoelt. Het geluid wordt echter subtiel en effectief ingezet in het slimme ontwerp van Adrienne Quartly.

Het hoogtepunt van The Girl Who Fell is de slotscène, die aanvoelt als een verademing na alle turbulente ontwikkelingen. Het voelt echter, minder geforceerd en geeft de chemie tussen de cast de ruimte. Als frisse en ongetwijfeld krachtige reactie op de eeuwige bewering dat smartphones de samenleving verpesten (ik zou zeggen dat mensen altijd al gemeen tegen elkaar waren, daar hadden ze vroeger geen internet voor nodig), is The Girl Who Fell een sterke productie van een angstaanjagend modern verhaal.

Te zien tot en met 9 november 2019.