ELEŞTİRİ: The Girl Who Fell, Trafalgar Studios ✭✭✭

Sophie Adnitt, Trafalgar Studios 2'da sahnelenen Sarah Rutherford imzalı The Girl Who Fell'i inceliyor.

The Girl Who Fell oyununda Claire Goose (Thea), Will Fletcher (Lenny), Rodie Day (Billie), Navin Chowdhry (Gil). Fotoğraf: Helen Maybanks The Girl Who Fell

Trafalgar Studios 2

3 Yıldız

Bilet Alın Küçük düşürücü bir videosunun internette yayılmasının ardından 15 yaşındaki Sam, bir köprüden atlayarak hayatına son verir. The Girl Who Fell'in ana aksiyonunda izlediğimiz şey ise geride kalanlar —Sam'in annesi, erkek arkadaşı ve en yakın arkadaşı— arasında yaşananlardır.

Bu, olmaya çalıştığı şeylerin hiçbirinde tam olarak karar kılamayan tuhaf bir oyun; bir yas incelemesi, akıllı telefon bağımlısı nesle yönelik eleştirel bir bakış, bağlar ve sırlar üzerine bir düşünme denemesi. Sarah Rutherford'un metni tüm bu yollara sapsa da tüm temalar bir şekilde yarım kalmış hissettiriyor. Oyunda mizah da mevcut, ancak internet ve akıllı telefonların dünyayı ele geçirmesini izleyerek büyümüş biri olarak, espri ve şakaları daha çok trajik buldum. Bazı noktalar biraz fazla abartılmış hissettiriyor ve diyaloglar yer yer aşırı duygusallığa kaçıyor. Yine de bu kesinlikle kötü bir oyun değil ve asla sıkıcılaşmıyor.

Rosie Day (Billie) ve Will Fletcher (Lenny). Fotoğraf: Helen Maybanks Trafalgar Studio 2'nun küçücük performans alanı, seyirciyi aksiyona rahatsız edici derecede yaklaştırıyor; özellikle de gereğinden çok daha uzun süren uyuşturucu kullanma sahnesinde bu durum iyice hissediliyor. Ancak bu bölüm dışında, olay örgüsü kısa sahnelerle akıcı ve hızlı bir tempoda ilerliyor. Fakat yine de izlemesi huzursuz edici bir yapım, belki de ölüm hakkında konuşmanın kendi başına rahatsız edici bir süreç olması gibi.

Sam'in intiharının ardındaki motivasyonlar yavaş yavaş ortaya çıktıkça karakterlerin hiçbiri pek de iyi bir izlenim bırakmıyor. Sam'in annesi Thea (zorlu bir rolde Claire Goose), utanç videosunun yaratıcısı olarak özellikle itici; sergilediği kurban psikolojisi onunla empati kurmayı oldukça güçleştiriyor.

Navin Chowdhry (Gil) ve Claire Goose (Thea). Fotoğraf: Helen Maybanks

Sam'in arkadaşı Billie rolünde Rosie Day oldukça başarılı; aksi bir gencin jestlerini ve konuşma tarzını mükemmel yakalamış. Tek bir tekerlekli ayakkabı (heely) üzerinde, gençlerin yerinde dururlarsa incelenecekleri korkusuyla sergiledikleri o huzursuz, amaçsız tavırla sahnede süzülüyor. Billie oldukça ukala bir kız ve bu gencin uzun, anlamlı alıntıları ezbere okuyabilmesini kabullenmek inandırıcılık sınırlarını biraz zorlasa da, bu Day'in hatası değil ve etkileyici bir performans sergiliyor. Kendisiyle ikiz kardeşi, biraz saf ama iyi niyetli Lenny rolündeki Will Fletcher arasındaki kardeşlik bağı çok iyi yansıtılmış; tiyatroda gördüğüm en inandırıcı kardeş ilişkilerinden biriydi.

Dört kişilik kadroyu tamamlayan Navin Chowdhry, grubun dışındaki yabancı rolünde, senaryonun kendisine sunduğu bazı melodramatik kurguların altından ustalıkla kalkıyor.

Will Fletcher (Lenny) ve Rosie Day (Billie). Fotoğraf: Helen Maybanks

Georgia De Grey'in sade dekoru, yavaş yavaş çürüyen bir hayat hissini uyandırıyor (arka duvarın kademeli olarak sökülmesi pek bir anlam ifade etmese de); Adrienne Quartly'nin zekice tasarımında ise ses kullanımı ölçülü ve etkili.

The Girl Who Fell'in en dikkat çekici kısmı, önceki tüm çalkantılı aksiyondan sonra rahatlatıcı bir nefes gibi gelen final sahnesi. Bu sahne daha gerçekçi, daha az zorlama hissettiriyor ve oyuncular arasındaki kimyanın biraz daha parlamasına olanak tanıyor. Akıllı telefonların toplumu mahvettiği yönündeki o bayat iddiaya taze ve inkar edilemez derecede güçlü bir bakış atan (şahsen insanların birbirlerine kötü davranmak için her zaman bir yol bulduğunu ve bunun için ellerinde internete ihtiyaç duymadıklarını düşünüyorum) The Girl Who Fell, korkutucu derecede modern bir hikayenin sağlam bir prodüksiyonu.

9 Kasım 2019'a kadar devam ediyor.