RECENSIE: The Greatest Play In The History Of The World, Trafalgar Studios 2 ✭✭✭✭

Ray Rackham recenseert Julie Hesmondhalgh in The Greatest Play In The History Of The World, nu te zien in Trafalgar Studios 2, Londen.

Julie Hesmondhalgh. Foto: Savannah Photographic The Greatest Play In The History Of The World

Trafalgar Studios 2

4 Sterren

Boek Tickets

Premières zijn bijzondere gelegenheden; een mengeling van goedbedoelende vrienden en familie, en de criticus met de armen over elkaar die kijkt alsof hij sinds de eeuwwisseling niet meer heeft geglimlacht. Het is het moment waarop toneelschrijvers, regisseurs en producenten zenuwachtig in de zaal zitten, kijkend naar het publiek dat naar het podium kijkt, wanhopig op zoek naar een collectieve reactie om het aantal sterren in te schatten aan de hand van het gelach of de ademloze stiltes. Hoe heerlijk verfrissend is het dan om, zodra je de deuren van Trafalgar 2 binnenloopt, te worden begroet door Julie Hesmondhalgh, compleet met een enorme mok thee, een brede glimlach en een hartelijk "hoi, lieverd" dat de vierde wand direct doorbreekt en je meteen voor haar wint.

Julie Hesmondhalgh. Foto: Savannah Photographic

Vlak voordat ze zoiets zegt als "zo, ik moet nu aan mijn voorstelling beginnen", wordt Hesmondhalgh tot haar spel geroepen door het indrukwekkende geluidsontwerp van Mark Melville. Dit voert ons mee naar een soort infomercial vol feiten over het Voyager-programma; de Amerikaanse wetenschappelijke missie die het buitenste zonnestelsel bestudeert en inmiddels verder is gereisd dan enig ander door mensen gemaakt object. Zodra het subtiele lichtontwerp van Jack Knowles invalt, begint Hesmondhalgh – prachtig gekleed in een wijde broek en een mosterdgeel vest. Ze vertelt een simpel en prachtig verhaal in de stijl van Alan Bennett, wat de kern vormt van het succes van dit stuk. In tegenstelling tot Bennett schrijft Ian Kershaw echter niet om eigenaardigheden te vieren; hij schrijft over het soort personage dat je zomaar bij de bushalte of in de rij bij de snackcorner van een winkelcentrum zou kunnen tegenkomen; de natuurlijke verteller die het talent heeft om de kleine dingen op te merken.

Door het verplaatsen van strategisch neergezette schoenen die de verschillende personages vertegenwoordigen – waarvan er overigens een paar zijn 'geleend' van het publiek op de eerste rij – nodigt Hesmondhalgh ons uit in de wereld van Tom, een eenendertigjarige man die midden in de nacht wakker wordt en ontdekt dat de tijd is stilgezet. Het lijkt erop dat alleen zijn overbuurvrouw Sara (een zesentwintigjarige vrouw in een oversized Bowie-shirt) ook wakker is, en mogelijk de oudere buren verderop. We onderzoeken wat er gebeurt op dat moment waarop de tijd even pauzeert en alle mogelijkheden van het universum de vrije loop krijgen.

Er is een enorme bezieling en aanzienlijk vakmanschap voor nodig als soloperformer om een verhaal met zoveel personages zo moeiteloos te vertellen, en

Julie Hesmondhalgh. Foto: Savannah Photographic

Hesmondhalghs vermogen om het ogenschijnlijk levenloze (zoals de schoenen die de personages tot leven wekken) te bezielen, is het bewijs van de perfecte combinatie tussen haar acteertalent en de vertrouwde, huiselijke wereld die Kershaw heeft gecreëerd. Het zou te makkelijk zijn om hier alleen de actrice alle eer te geven (hoewel Hesmondhalgh werkelijk alle lof verdient), want Kershaws script en de regie van Raz Shaw versmelten tot ware theatrale alchemie. Er is een veelzeggend moment waarop de pretentieuze termen "apathie" en "ennui" worden vervangen door een simpel "mwah", wat deze recensent eraan herinnerde dat dit stuk niet probeert slim te doen; het feí́t dat het slim is, is het gevolg van alle elementen die in perfecte harmonie samenwerken.

Gewaagd grillig en heerlijk romantisch, met metaforen die worden gebruikt met de verliefde onhandigheid van een buurman die in de nacht een valentijnskaart post, realiseren we ons de link tussen de Voyager-onderbrekingen; het zweven in een leegte; en Tom (die te bang is om zijn eigen voordeur uit te stappen voor een echt leven). The Greatest Play in the History of the World is misschien niet eens het beste stuk uit de geschiedenis van Trafalgar 2 (iets wat Kershaw zelf knipogend adresseert); maar door de enorme dosis hartstocht, de charmante vertelstem en het vermogen om een prachtig verhalend weefsel te spinnen, zul je na afloop niets tekortkomen. Een glansrol van Hesmondhalgh is de spreekwoordelijke kers op de taart.

Tot en met 4 januari 2020 in Trafalgar Studios 2 BOEK TICKETS VOOR THE GREATEST PLAY IN THE HISTORY OF THE WORLD