RECENSIE: The House Of Mirrors And Hearts, Arcola Theatre ✭✭✭✭

Gillian Kirkpatrick als Anna. Foto: Darren Bell The House Of Mirrors And Hearts

Arcola Theatre

8 juli 2015

4 sterren

Boek Tickets Het is een geweldige ervaring om een theater binnen te stappen voor een musical waar je nog niets van weet. De sensatie is nog groter wanneer je weet dat er toptalent is aangetrokken voor de cast. Ik hoopte dan ook op een bijzondere avond bij The House Of Mirrors and Hearts, dat zojuist in première is gegaan in het Arcola Theatre. Met muziek, liedteksten en script door Eamonn O’Dwyer en script door Rob Gilbert is dit een nieuwe Britse musical die in zijn ontwikkeling is ondersteund door Perfect Pitch.

Een gezin raakt getraumatiseerd en emotioneel ontredferd wanneer een tragisch ongeluk het leven eist van Anna's echtgenoot, de vader van Lily en Laura. Het verlies is immens en laat jaren later nog steeds diepe sporen na; Anna verdrinkt haar verdriet in de alcohol, terwijl haar twee dochters een ontspoord leven leiden in een wereld vol geheimen en leugens.

Graham Bickley en Gillian Kirkpatrick. Foto: Darren Bell

In deze wereld belandt de nieuwe huurder Nathan, die het werk van een vergeten dichter bestudeert en archiveert. Nathans komst werkt als een katalysator; de onderliggende spanningen lopen steeds verder op totdat hun wereld op het punt staat definitief uiteen te spatten.

Meer verklappen over het plot zou de ervaring van dit knap geconstrueerde psychologische drama tekortdoen. Net als bij een goede mystery-thriller schuilt het plezier van deze voorstelling in het proces waarbij het verhaal zich langzaam ontvouwt, zonder voorkennis van de plotwendingen.

The House Of Mirrors and Hearts is een intens familiedrama dat optimaal profiteert van de intieme zaal van het Arcola Theatre. Regisseur Ryan McBride houdt de vaart erin; castleden verschijnen en verdwijnen zoals gezinsleden in een groot huis hun eigen gang gaan. Als toeschouwer krijg je onvermijdelijk een voyeuristisch gevoel terwijl je dit gezin gadeslaat in wat een spiraal naar zelfvernietiging lijkt te zijn. Gillian Kirkpatrick speelt Anna, de rouwende moeder en echtgenote. Ze is weggezonken in een moeras van drank en ellende, wantrouwig tegenover haar eigen dochters. Het contrast met de Anna aan het begin van de show is hartverscheurend. Dit is een krachtige vertolking, perfect samengevat in de tragikomische catastrofe Something For The Pain. Anna's relatie met haar dochter vormt de ruggengraat van deze musical en Kirkpatrick blijft een strenge matriarch, zelfs op haar dieptepunten. Het is een indringende rol, waarbij haar moment van inzicht in de tweede akte zo krachtig is als je maar kunt wensen.

Grace Rowe (Laura) en Molly McGuire (Lily) spelen Anna’s dochters. Zoals vaker bij zussen, zijn ze totaal verschillende

Jamie Muscato en Molly McGuire. Foto: Darren Bell

personen. Laura is introvert en stil, een zachtaardige ziel getekend door de dood van haar vader, terwijl Lily veel te wijs is voor haar leeftijd – een brutale en emotioneel beschadigde jonge vrouw die een muur optrekt om haar pijn te verbergen. Het nummer dat leidt naar de climax van de eerste akte laat niet alleen de vocale kwaliteiten van deze getalenteerde actrices zien, maar verstevigt ook hun personages vlak voor de dramatische wendingen in de tweede akte.

Graham Bickley speelt David, een raadselachtige huurder die Nathan begeleidt en hem laat inzien dat er achter dit gezin meer schuilgaat dan je op het eerste gezicht zou denken. Bickley brengt een zelfverzekerde aanwezigheid mee en zijn spel is zo precies gedoseerd dat je als toeschouwer elke scène moet koesteren. In Little Bird en The Colour Of Death zijn zijn vocalen met de dochters simpelweg prachtig, waardoor je naar meer verlangt.

Jamie Muscato vertolkt Nathan, de ietwat nerdy, onhandige jonge academicus die probeert verbanden te leggen in het werk van een verre voorouder die er misschien helemaal niet zijn. Nathan is de drijvende kracht achter veel gebeurtenissen in huis en Muscato’s integere en intelligente benadering van het materiaal maakt Nathan tot een intrigerend personage. Hij is de ontbrekende schakel, het personage dat de wankele gezinsdynamiek stabiliseert. Muscato is zonder twijfel een musicalster in de dop.

Jamie Muscato in The House Of Mirrors And Hearts. Foto: Darren Bell

Als de jonge Lily en jonge Laura zijn Isabelle Doherty en Ella Doherty hartverwarmend; zij verweven herinneringen uit het verleden met het heden en spoken op een mysterieuze manier door de huidige tijdlijn.

Decor- en kostuumontwerper David Woodhead heeft een indrukwekkend huis met meerdere lagen gecreëerd voor Anna en haar gezin. Er is oog voor de kleinste details, van de vele lege wijnflessen die her en der in de hoeken en nissen opduiken tot de samenwerking met lichtontwerper Matt Haskins, wat leidt tot een schitterend spel met gereflecteerd licht.

Muzikaal leider David Randall en zijn kleine driekoppige orkest zorgen, met arrangementen van Jo Cichonska, voor een strakke begeleiding van het drama in dit ontwrichte huis. Van rijk en melodieus tot scherp en hoekig; het is een soundscape die in perfecte harmonie samenwerkt met de actie op het toneel.

Ondanks mijn waardering voor het materiaal heeft de show zelf nog wat fijnslijperij nodig. Door deze diamant in de dop verder te polijsten, kan de emotionele intensiteit nog groter worden. De koorscènes voelden soms wat ongemakkelijk en dissonant aan. Ook zou het verstevigen van de opening helpen om de voorstelling sneller op gang te brengen.

Dat gezegd hebbende, de toekomst van de Britse musical lijkt verzekerd. Het is verfrissend om een musical te zien die de jukebox- of filmmentaliteit links laat liggen en kiest voor een origineel verhaal.

Als je houdt van musicals als Next To Normal, dan zal The House Of Mirrors and Hearts je zeker aanspreken. Het is een duister, psychologisch stuk dat me de hele tijd bleef verrassen. The House Of Mirrors And Hearts is tot en met 1 augustus 2015 te zien in het Arcola Theatre