RECENSIE: The Hunt, Almeida Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies bespreekt The Hunt, geregisseerd door Rupert Goold, nu te zien in het Almeida Theatre.

Tobias Menzies en Michele Austin in The Hunt. Foto: Marc Brenner The Hunt Almeida Theatre

26 juni 2019

4 Sterren

Boek Nu

“We zijn een kleine gemeenschap. Het geluk van onze kinderen is alles. Onze hoop en dromen rusten in hun kleine zieltjes.” Zo spreekt het schoolhoofd terwijl ze ons verwelkomt bij het oogstfeest van de school. Het is een hechte gemeenschap gebaseerd op vertrouwen, waar iedereen elkaar kent. De vriendelijke, zorgzame leraar Lucas mist zijn tienerzoon Marcus, die na een bittere echtscheiding door zijn moeder naar de stad is verhuisd. David Farr bewerkte het scenario van Thomas Vinterberg en Tobias Lindholm tot dit toneelstuk, dat een moderne nachtmerrie schetst wanneer de zesjarige Clara Lucas beschuldigt van misbruik. We zien precies wat er is gebeurd, we weten dat Lucas onschuldig is, en het drama dat zich ontplooit is strak, meeslepend en aangrijpend.

George Nearn en Tobias Menzies in The Hunt. Foto: Marc Brenner

Centraal staat het schitterende decorontwerp van Es Devlin: een perspex speelhuisje dat het brandpunt vormt van de fundamenten van de gemeenschap – school, sociëteit, thuis, kerk – maar dat uiteindelijk fungeert als een snelkookpan. We zien de mannen eerst in zwembroek in hun sociëteit, waar ze mannelijke rituelen en overgangsriten volgen: jagen, vissen, schieten en vooral drinken. Vrouwen zijn nog steeds uitgesloten van de sociëteit; dit is de plek waar de mannen een band smeden en vriendschappen voor het leven opbouwen. Dit alles wordt ondermijnd door de beschuldiging, waarna Lucas wordt verstoten en bedreigd.

In de perfect gedoseerde regie van Rupert Goold wordt de uitstekende cast aangevoerd door Tobias Menzies als Lucas. In het begin lijkt zijn spel misschien ingetogen, maar hij vat perfect de vriendelijkheid en het zorgzame karakter van Lucas samen. In de tweede helft ontketent hij zijn angst en woede over wat hem wordt aangedaan en wat er over hem wordt gezegd. Als de ouders van Clara is Poppy Miller uitstekend als Mikala, geflankeerd door Justin Salinger als Theo; beiden verpletterd door het verdriet dat hun beste vriend zoiets zou kunnen doen. Ik moet zeggen dat het optreden van Taya Tower als Clara op de persavond bewonderenswaardig zelfverzekerd was, ijzingwekkend in haar complexiteit, terwijl we toch begrijpen waarom ze het deed. George Nearn Stuart was ook geweldig als de brutale Peter, wiens telefoongebruik tot de beschuldiging leidt.

De cast van The Hunt. Foto: Marc Brenner

De schaduw van John Proctor hangt boven het stuk, en Lucas krijgt zelfs de kans op een soort verlossing als hij een deel van de misdaden toegeeft. Maar net als de held van Arthur Miller houdt hij vast aan de waarheid, ook al kan hem dat letterlijk fataal worden. Hij blijft eerlijk over de complexiteit van wat er werkelijk is gebeurd en waarom. De spanning in de tweede helft is voelbaar en de aanwezigheid van de natuur wordt constant benadrukt. Sommige rituele elementen vond ik echter wat te 'gepolijst': de zang is tonaal steeds perfect, zelfs bij de drinkliederen, en sommige choreografieën voelden iets te bedacht. Er ontbreekt een zekere rauwe, gewelddadige sfeer van een woeste klopjacht op Lucas. Dat is echter maar een klein puntje van kritiek, want dit is een sensationele avond in het theater; ongemakkelijk maar meeslepend, een smeltkroes van beschuldigingen en complexiteiten.

BOEK TICKETS VOOR THE HUNT

Meld je aan voor onze nieuwsbrief