RECENSIE: The Lady Vanishes, Richmond Theatre ✭✭✭

Matthew Lunn recenseert The Lady Vanishes in het Richmond Theatre, waar de voorstelling momenteel speelt als onderdeel van de Britse tournee

De cast van The Lady Vanishes. Foto: Paul Coltas The Lady Vanishes Richmond Theatre, 11 maart 2019

3 Sterren

Speelschema Britse Tournee Een van de uitdagingen bij het bewerken van een klassieker is het vinden van manieren om je publiek te verrassen. Niet alleen zullen sommigen al bekend zijn met het plot, maar bepaalde verhaalelementen riskeren gedateerd of voorspelbaar aan te voelen. Hoewel The Lady Vanishes bewonderenswaardig slaagt in het oproepen van een meeslepende, vooroorlogse sfeer, blijft het verhaal grotendeels keurig binnen de lijntjes kleuren, met uitzondering van een heerlijk chaotisch slotstuk.

Gebaseerd op de Hitchcock-klassieker uit 1938, speelt het stuk zich af in een trein van Wenen naar Zürich, die uitpuilt van de Europese stereotypen. De bejaarde Britse gouvernante Miss Froy (Juliet Mills) raakt bevriend met Iris (Lorna Fitzgerald), een zorgeloze jonge vrouw die naar Londen reist voor haar huwelijk. Ze ontmoeten een methodische Oostenrijkse arts (Maxwell Caulfield), twee door cricket geobsedeerde aristocraten (Robert Duncan en Ben Nealon), een humorloze Duitse soldaat (Joe Reisig) and een expressieve Italiaanse goochelaar. Dan verdwijnt Miss Froy plotsling en Iris is radeloos. Toch ontkent iedereen dat de vrouw überhaupt aan boord was. Iris probeert uit te zoeken wat er precies aan de hand is, met de hulp van Max (Matt Barber), een jonge man voor wie ze aanvankelijk een diepe afkeer koestert.

Het stuk kijkt prettig weg en is bij vlagen uitmuntend. Nealon en Duncan geven veel warmte aan hun komische duo, zelfs wanneer hun grappen vaker de plank misslaan dan een onervaren batsman op de MCG. Philip Lowrie biedt met zijn rol als Eric – een schuchtere man op vakantie met zijn maîtresse – een treffend beeld van menselijke kwetsbaarheid, terwijl Mills de titelrol zowel sprankelend als mysterieus neerzet. Het kijken naar de ontrafeling van het mysterie geeft een milde voldoening, waarbij Fitzgerald en Barber gedurende het stuk een prettige verstandhouding opbouwen. Toch ontbreekt vaak dat typische Hitchcock-randje; de speelduur van twee uur voelt soms wat langdradig door te veel gesprekken zonder spanning en onverklaarde motieven.

Ondanks de ietwat gezapige momenten, eindigt het stuk met een spectaculaire energie. Prachtig gechoreografeerd en heerlijk kluchtig; de laatste akte is een genot om naar te kijken – wat de matige verklaring voor de verdwijning van Miss Froy ruimschoots goedmaakt. De cast gaat er vol voor en elke regel lokt wel een verbaasde reactie of een lachsalvo uit. Dit getuigt van een enorm potentieel voor de rest van de tournee, en ik hoop dat het gezelschap een manier vindt om dit de gehele voorstelling vast te houden.

The Lady Vanishes is een sympathiek stuk; soms frustrerend, maar bij vlagen briljant. Hoewel het verhaal traag voortkabbelt, mede door de nogal stereotype personages, wordt het naar een hoger niveau getild door een sterke cast – met uitstekende individuele prestaties – en een fantastische finale.

THE LADY VANISHES BRITSE TOURNEE