ELEŞTİRİ: The Lady Vanishes, Richmond Theatre ✭✭✭

Matthew Lunn, Birleşik Krallık turnesinin bir parçası olarak Richmond Theatre'da sahne alan The Lady Vanishes'ı inceliyor

The Lady Vanishes kadrosu. Fotoğraf: Paul Coltas The Lady Vanishes Richmond Theatre 11 Mart 2019

3 Yıldız

Birleşik Krallık Turne Takvimi Bir klasiği uyarlamanın en zor yanlarından biri, izleyiciyi şaşırtacak yeni yollar bulmaktır. İzleyicilerin bir kısmı olay örgüsüne aşina olmakla kalmaz, aynı zamanda hikaye anlatımınızın bazı unsurları güncelliğini yitirmiş veya tahmin edilebilir hissettirme riski taşır. The Lady Vanishes, savaş öncesi atmosferini sürükleyici bir şekilde canlandırma konusunda takdire şayan bir iş çıkarsa da, keyifli bir kaosa sahip son perde hariç, anlatı büyük ölçüde bildik raylarda ilerliyor.

Hitchcock’un 1938 yapımı klasiğinden uyarlanan oyun, Viyana'dan Zürih'e giden ve Avrupalı stereotiplerle dolu bir trende geçiyor. Yaşlı İngiliz mürebbiye Miss Froy (Juliet Mills), düğünü öncesinde Londra'ya seyahat eden tasasız genç kadın Iris (Lorna Fitzgerald) ile arkadaş olur. Trende yöntemlerine sadık Avusturyalı bir doktor (Maxwell Caulfield), kriket meraklısı iki züppe (Robert Duncan ve Ben Nealon), asık suratlı bir Alman askeri (Joe Reisig) ve dışa dönük İtalyan bir sihirbazla tanışırlar. Derken Miss Froy ortadan kaybolur ve Iris paniğe kapılır. Ancak herkes onun trende olduğunu reddeder. Iris, dışarıdan nefret ediyor gibi göründüğü Max (Matt Barber) adlı genç adamın yardımıyla neler olup bittiğini çözmek zorunda kalır.

Oyun, izlemesi keyifli ve yer yer mükemmel anlara sahip. Nealon ve Duncan, şakaları bazen havada kalsa da ikili performanslarına büyük bir sıcaklık katıyor. Metresiyle anlaşılmaz bir şekilde tatile çıkan çekingen Eric rolünde Philip Lowrie, insani kırılganlığın çarpıcı bir portresini çizerken; Mills, başroldeki "kayıp hanımefendinin" hem cana yakın hem de şüphe uyandırıcı olmasını sağlıyor. Gizemin çözülmesini izlemekten gelen nazik bir tatmin duygusu da var; Fitzgerald ve Barber oyun ilerledikçe uyumlu bir ikiliye dönüşüyor. Yine de oyunda sık sık Hitchcockvari o keskinlik eksik kalıyor – iki saatlik süre, gerilimi düşük diyaloglar ve tam açıklanmayan güdüler nedeniyle yer yer sarkıyor.

Oyunun vasat kalan yanlarına rağmen, final sahnesi oldukça etkileyici bir enerjiyle sona eriyor. Harika bir koreografiyle sunulan ve görkemli bir vodvil havasındaki son perde şahane bir eğlence sunuyor; Miss Froy’un kayboluşuna dair yetersiz açıklamayı fazlasıyla telafi ediyor. Oyuncular tüm hünerlerini sergilerken, her replik şaşkınlık nidalara veya kahkahalara yol açıyor. Bu durum, turnenin geri kalanı için büyük bir potansiyel barındırdığını gösteriyor; umarım ekip bu enerjiyi oyunun geneline yaymanın bir yolunu bulur.

The Lady Vanishes; zaman zaman sinir bozucu olsa da yer yer ilham verici, iyi niyetli bir oyun. Hikaye anlatımı, karakterlerin klişe yapısından dolayı biraz ağır aksak ilerlese de, başarılı bir kadro –özellikle mükemmel bireysel performanslar– ve muazzam bir finalle çıtayı yükseltmeyi başarıyor.

THE LADY VANISHES BİRLEŞİK KRALLIK TURNESİ