RECENSIE: The Only Way Is Downton, Trafalgar Studios ✭✭✭✭✭

Luke Kempner in The Only Way Is Downton The Only Way Is Downton

Trafalgar Studios, gevolgd door een Britse tournee

16 februari 2014: Het gebeurt niet vaak dat je kunt zeggen dat een eenmansproductie op West End een betere komedie is dan de gevestigde namen (zoals onlangs Barking in Essex of momenteel Fortune's Fool). Dat het een centrale vertolking bevat die sterker is dan bijna alles wat er nu op West End te zien is (even afgezien van Lesley Manville, Jack Huston, Jude Law of Tom Hiddleston en zelfs dan, gezien de kwaliteit van het materiaal, misschien ook zij niet). Dat het scherpere satire biedt dan Duck House, meer muzikale originaliteit heeft dan Stephen Ward, qua elan en puur plezier niet onderdoet voor Perfect Nonsense (althans de versie met Macfadyen/Mangan) en bovendien lachwekkend grappig en mateloos fascinerend is. Maar dat is precies wat er nu aan de hand is. In de Trafalgar Studios Downstairs speelt namelijk The Only Way Is Downton, een heerlijke onemanshow geschreven door en met in de hoofdrol Luke Kempner. Kempner is het 'totaalpakket': zijn timing is feilloos, zijn gevoel voor komedie vlekkeloos, en zijn vermogen om de essentie van anderen te imiteren is even gedurfd als geniaal. Tel daarbij zijn filmster-looks op en je hebt onmiskenbaar een ster. Het concept is even slim als simpel: Kempner speelt de hoofdpersonages uit Downton Abbey in een reeks sketches waarin Robert (alweer) het familiefortuin is kwijtgeraakt. De rest van de cast probeert geld in het laatje te brengen om het landgoed te redden en de aanstaande bruiloft van de Dowager met een tiener te bekostigen. Deze ondernemingen leiden tot ontmoetingen met andere iconen van de Britse televisie (zoals X Factor en Great British Bake-Off), waardoor Kempner de kans krijgt om ook sterren buiten de wereld van Downton te persifleren. In een briljante scène in de tweede akte speelt Kempner met het idee van Downton De Musical. Het is hilarisch en verrassend melodieus.

Kempners persiflages van Mary, Cora, Barrow, Mrs Hughes, Carson, Branson, Mrs Patmore en Miss O'Brien zijn trefzeker en vlijmscherp, en ook zijn Robert, Bates, Alfred en Violet zijn dik in orde. Zijn absolute triomf is echter zijn vertolking van Daisy. Bijzonder indrukwekkend is hoe hij moeiteloos overschakelt van het ene personage naar het andere, zonder verwarring te stichten en zonder hulp van rekwisieten of kostuumwissels.

Dit is een ware tour de force.

De teksten zijn scherpzinnig en slim. Het zegt feitelijk veel over de huidige staat van de Britse televisie en, via die weg, over de huidige staat van Groot-Brittannië. Er is veel te bewonderen in het inzicht dat het script biedt.

Het geheel wordt met vaste hand geregisseerd door Owen Lewis; er valt werkelijk niets te klagen.

Mis dit sublieme stukje theaterplezier niet.