RECENSIE: The Show In Which Hopefully Nothing Happens, Unicorn Theatre ✭✭✭✭

Mark Ludmon bespreekt De Voorstelling Waarin Hopelijk Niets Gebeurt in het Unicorn Theatre

De Voorstelling Waarin Hopelijk Niets Gebeurt

Unicorn Theatre, Londen

Vier sterren

Boek Tickets Al twaalf jaar lang vermaakt het Nederlandse gezelschap Theater Artemis kinderen over de hele wereld met hun surrealistische en speelse creatie 'De Voorstelling Waarin Hopelijk Niets Gebeurt', en nu is deze te zien in het Londense Unicorn Theatre. Gelukkig is het niet echt een leeg podium waar een uur lang niets gebeurt, hoewel je je dat de eerste minuten wel even afvraagt. Wat volgt is een stuk voor twee acteurs, waarin een jonge speler probeert zijn rol te vertolken terwijl een autoritaire beveiliger hem de toegang tot het toneel ontzegt. Het mondt uit in een voorstelling die zich lastig laat omschrijven, waarbij de twee uiteindelijk samenwerken om ervoor te zorgen dat er "hopelijk" toch iets gebeurt.

Er is dwaasheid, er zijn momenten van magie en verwondering, en er is een surrealisme dat voor volwassenen onbegrijpelijk is, maar voor zesjarigen volkomen logisch. Het stuk werd bedacht door de oorspronkelijke acteurs, René Geerlings en Martin Hofstra, samen met bedenker en regisseur Jetse Batelaan, die nog steeds bij de productie betrokken is. Bij de Unicorn worden hun rollen overgenomen door Riad Richie, die met grote ogen en aandoenlijke vastberadenheid de zwoegende acteur speelt, en Nigel Barrett, die hilarisch is als de pietluttige bewaker die zijn kinderlijke vreugde hervindt zodra de waanzin van de show toeslaat.

Voor theaterkenners roept het absurdistisch drama op, zoals Beckett’s Wachten op Godot, terwijl de metatheatrale stijl doet denken aan Pirandello’s Zes personages op zoek naar een auteur. Iemand met een theateropleiding ziet er wellicht de Europese stijl van het postdramatisch theater in terug, zoals beschreven door Hans-Thies Lehmann, waarbij performance en effect belangrijker zijn dan plot en tekst. Maar voor het giechelende zevenjarige meisje naast me in de zaal was het vooral "grappig" - gezegd met een kamerbrede grijns. Ook voor 'grote kinderen' zoals ik valt er genoeg te genieten, al werd mijn geduld tegen het einde wel een beetje op de proef gesteld. De voorstelling is bedoeld voor kinderen van zes tot elf jaar, maar onze andere metgezel, een tienjarige die bijna elf wordt, gaf toe dat hij zich een beetje verveelde. Zijn oordeel dat het "raar" was, kun je positief opvatten, maar hij en zijn moeder waren het erover eens dat de show het best tot zijn recht komt bij een publiek van vijf tot acht of negen jaar – wat werd bevestigd door het gegiechel en de geboeide gezichten van de jongere kinderen in de zaal.

Dit is een van de laatste voorstellingen geprogrammeerd door artistiek directeur Purni Morell, die na zeven jaar afscheid neemt van de Unicorn. Zij heeft een cruciale rol gespeeld in de transformatie van het jeugdtheater in Groot-Brittannië door te laten zien dat het net zo kwalitatief, creatief en interessant kan zijn als theater voor volwassenen. Tijdens haar periode stonden internationale producties zoals die van Theater Artemis centraal, en het is goed om te horen dat de nieuwe artistiek directeur, Justin Audibert, van plan is om voort te bouwen op deze internationale koers en daarnaast lokaal talent te ondersteunen.

Te zien tot en met 28 april 2019. Foto's: Camilla Greenwell

BOEK TICKETS VOOR DE VOORSTELLING WAARIN HOPELIJK NIETS GEBEURT