RECENSIE: The Snow Queen, New Wolsey Theatre Online ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert The Snow Queen, de rock-'n-roll-pantomime van dit jaar in het New Wolsey Theatre, live te zien in de zaal én via een livestream!

The Snow Queen. New Wolsey Theatre online en in het theater!

4 Sterren

Boek Nu

Theaters hebben dit jaar werkelijk alles uit de kast gehaald om toneel en pantomime mogelijk te maken. Het is een heerlijke verademing om de traditionele rock-'n-roll-panto van het New Wolsey Theatre weer te zien, ook al kijk ik dit keer vanaf mijn eigen bank! Ik bekeek de livestream samen met het publiek dat in de zaal op gepaste afstand zat, en alle ingrediënten voor kerstplezier met het hele gezin zijn aanwezig. Gezien de omstandigheden wordt de olifant in de kamer niet genegeerd: corona wordt frontaal aangepakt in zowel de grappen als de liedjes. Slimme, vooraf opgenomen muzieksequenties houden het verhaal boeiend en waarborgen de veiligheid en onderlinge afstand op het toneel.

The Snow Queen. Foto: Mike Kwasniak

Het is een kleine cast die de energie van een voltallig gezelschap overbrengt; omdat er geen koor of grote groepen op het podium mogen staan, geven deze vijf acteurs werkelijk alles. Steve Simmonds is een verrukkelijke 'Dame', die perfect balanceert op de grens van volwassen humor en vrolijke interactie met de zaal (we bevinden ons tenslotte in het dorpje Ballbroken!). James Haggie zet zijn komische talent opnieuw fantastisch in als de dorpsgek Simon Clinkerbin, om vervolgens verrassend tegen zijn type in te spelen als de duistere Icicle, die de show een behoorlijk spannende start geeft. Lucy Wells overtuigt als heldin Gerda, en ik heb erg genoten van Adam Langstaff als de hilarische Sven Lumphammer en als Kay, de geliefde van Gerda. Natasha Lewis zorgt voor een prachtig contrast tussen de vriendelijke Primrose en de Snow Queen; haar uitvoering van Madonna's Frozen is schitterend.

Het uitstekende camerawerk en de wisselwerking tussen de live-elementen en de opnames komen goed over, wat zorgt voor een geheel nieuwe theaterervaring. De muziekkeuze is, zoals vaker, wat gedateerd; ik vraag me af of er niet wat modernere nummers toegevoegd kunnen worden die het jongere publiek ook kan meezingen. Ook betwijfel ik of een pauze van een kwartier echt nodig is, zeker omdat de voorstelling iets korter is dan gebruikelijk. Maar dat is slechts een klein puntje van kritiek, want de interactieve elementen – vooral die met de Hammer of Ipswich – werken uitstekend. Eerlijk is eerlijk: ik hoop dat dit een eenmalige vorm is en dat we volgend jaar weer allemaal voluit mee kunnen zingen in een overvol, bruisend theater!