RECENSIE: The Sound Of Music, New Wimbledon Theatre ✭✭✭✭

Foto: Pamela Raith The Sound Of Music

New Wimbledon Theatre

2 april 2015

4 Sterren

Al een paar weken ben ik volledig in de ban van The Sound Of Music. Het overkomt me zo nu en dan. Op dit moment viert de film zijn 50e verjaardag, dus de algoritmes van sociale media vonden het hoog tijd om me te herinneren aan mijn liefde voor de show. Zo kwam er een erg goede special met Diane Sawyer en Julie Andrews voorbij, die vorig jaar op de Amerikaanse televisie te zien was. Een paar dagen geleden stuitte ik op een uitgebreide videotrailer voor een nieuwe productie van Bill Kenwright met Danielle Hope in de hoofdrol. De trailer deed zijn werk: niet veel later zat ik in de heerlijke stoelen (met volop beenruimte!) van het New Wimbledon Theatre, te midden van een publiek variërend van 7 tot 80 jaar, om wéér naar Rodgers en Hammersteins The Sound Of Music te kijken.

Ik zeg 'weer', want ik ben de tel kwijt geraakt hoe vaak ik de film al heb gezien, de voorstelling heb bijgewoond (door zowel amateurs als professionals) en heb genoten van de verschillende castopnames in mijn collectie. Er is iets aan deze show dat aanvoelt als 'comfort food' voor de ziel; zo simpel is het.

Deze nieuwe productie, onder regie van Martin Connor, is een glorieuze vertoning waarbij op geen enkele wijze is bezuinigd voor de tournee.

Danielle Hope kruipt in de huid van Maria en geeft haar de schwung en sympathie die nodig zijn om van haar Maria het warme en liefdevolle middelpunt van dit verhaal te maken. Ze zingt loepzuiver, doet de iconische partituur eer aan en haar momenten met de Von Trapp-kinderen zijn simpelweg verrukkelijk. Als ik één puntje van kritiek moet geven, is het dat ze in haar poging om haar innerlijke Julie Andrews te kanaliseren soms wat wankele accenten liet horen, wat heel even afleidde van een verder prachtige prestatie.

Steven Houghton speelt de rol van Kapitein Von Trapp. Een knappe, afstandelijke man van de tucht, wiens muren worden afgebroken door zijn ontmoeting met Maria en door de muziek. Er is een echte vonk tussen Maria en de Kapitein, wat helpt om het verhaal dieper te maken dan het suikerzoete plaatje dat veel mensen associëren met The Sound of Music.

Hun momenten samen — van het stroeve begin naar het besef dat er meer speelt, tot aan de romantiek van Something Good — zijn perfect opgebouwd. Hun Ländler is elektrisch.

Naar mijn mening heeft de show een dosis politiek en een vleugje gevaar nodig. Alle goede Rodgers en Hammerstein-musicals hebben dat. Als je erover nadenkt, sneden ze in de jaren '50 al zeer gevoelige thema's aan en The Sound Of Music is daarop geen uitzondering. De politieke onderstroom van de Anschluss, de nazi-dreiging en de ontwrichting van mensenlevens zijn stuk voor stuk noodzakelijke onderdelen die The Sound Of Music zo bijzonder maken.

Daarom is het cruciaal dat de casting van de Barones en Max Detweiler precies goed is. Zij zijn de stemmen van degenen die de situatie als onvermijdelijk zien en aan de 'juiste' kant van de geschiedenis willen staan. Het siert de Kapitein dat hij hun denkwijze niet deelt. Sarah Soetaert en Howard Samuels zetten Elsa en Max neer als sympathieke parasieten. Het is altijd interessant om te zien hoe een publiek dat de toneelversie niet kent, reageert op nummers als How Can Love Survive en No Way To Stop It.

Wat is The Sound Of Music zonder de kinderen? En deze kinderen zijn niets minder dan magnifiek. Zij vormen het hart van deze productie en je kunt niet anders dan vallen voor de enorme charme die van het podium spat zodra ze er zijn. Samen dragen ze de meeste iconische liedjes waar we zo van houden: Do-Re-Mi, The Lonely Goatherd en So Long – Farewell. Het is geen makkelijke opgave, maar deze jonge acteurs zijn ronduit briljant in rollen die heel makkelijk vertolkt hadden kunnen worden door bijdehandte 'wannabes'. Hier is sprake van echte warmte! De nonnen in deze versie worden geleid door Jan Hartley als de Moeder Overste. Hartley’s vertolking is een van de beste die ik heb gezien en haar Climb Ev’ry Mountain was zo opbeurend en inspirerend als je maar kunt hopen. Samen met Zoe Anne Bown, Jessica Sherman en Grace Gardner was het nummer Maria een genot.

Luke George maakte zijn professionele acteerdebuut als Rolf, de jonge dwalende man die op het cruciale moment het juiste doet door de familie Von Trapp te laten ontsnappen aan de nazi's. George was uitstekend bij stem en zijn scènes met Liesl lieten zien dat zij beiden zelfverzekerde jonge performers zijn om in de gaten te houden.

Gary McCann heeft een visueel feest gecreëerd met zijn decorontwerp. Prachtig geschilderde achterdoeken, een majestueuze trap en claustrofobische kloostergangen domineren het beeld, waardoor regisseur Martin Connor en choreograaf Bill Deamer de kans krijgen om schitterende plaatjes te schieten die het vooroorlogse Oostenrijk en de omgeving van dit verhaal tot leven wekken. Deamers choreografie voor de kinderen is vloeiend en transformeert het marcheren van de Von Trapps in de bewegingen van vrolijke kinderen.

Muzikaal leider en arrangeur David Steadman heeft het tienkoppige orkest vleugels gegeven. Steadmans tempo zit vol pit en kracht en verzandt nooit. Op volle toeren is deze band een genot, en het is de moeite waard om te blijven zitten voor hun 'playout' na de voorstelling.

Het is geweldig om te zien hoe zoveel mensen van alle leeftijden genieten van The Sound Of Music. Er hangt een magie rond deze show die niet te verklaren is; generatie na generatie valt voor dit verhaal over familie, liefde en tegenspoed, en de boodschap van hoop die in golf na golf over het publiek spoelt. Je kunt niet anders dan er van houden.

PS. Voor de Sound Of Music-kenners nog een leuk weetje. Een paar jaar geleden sprak ik met Bruce Pomahac, de archivaris van Rodgers en Hammerstein. Hij vertelde me dat ze bij het restaureren van origineel materiaal op de oorspronkelijke teksten van Hammerstein waren gestuit. In het titelnummer zingen de meeste Maria's: “to laugh like a brook, as it trips and falls, over stones on its way”. Blijkbaar schreef Hammerstein eigenlijk “stones in its way”. Luister goed en je zult horen dat de oorspronkelijke woorden van de tekstschrijver weer in ere zijn hersteld. BEZOEK ONZE SOUND OF MUSIC-PAGINA VOOR TOURDATA EN TICKETS.

https://www.youtube.com/watch?v=HxH6FVx5h60