RECENSIE: The Things That We Wouldn't Otherwise Find, Leeds Library ✭✭✭✭✭

Jonathan Hall recenseert The Things That We Wouldn't Otherwise Find in de Leeds Library.

David Judge (De Geest van Bibliotheken uit het Verleden) en Sinead Parker (De Geest van Bibliotheken in het Heden). Foto: Anthony Robling The Things That We Wouldn't Otherwise Find

Leeds Library (Een productie van Leeds Playhouse)

5 Sterren

Het mooiste theater is het soort theater dat een nieuw licht werpt op je eigen leven en je achterlaat met vragen en stof tot nadenken. ‘The Things That We Wouldn’t Otherwise Find’, geschreven door Emma Adams ter ere van het 250-jarig bestaan van de Leeds Library, doet precies dat.

In de afgelopen twaalf jaar is het bibliotheekbezoek in het Verenigd Koninkrijk met zo’n 38% gedaald; in Bradford wordt er het komende jaar zelfs een bezuiniging van £950.000 op het bibliotheekbudget verwacht. Veel bibliotheken zijn gesloten, de bibliobussen die onze dorpen bedienden zijn verdwenen en de bibliotheken die wel overleven, zijn vaak een schamele schim van de boekenpaleizen die het ooit waren. Hoe je het ook wendt of keert: bibliotheken als instituut zijn zowel in verval als in gevaar.

Adams speelt vakkundig in op deze tijdgeest met een reflectief verhaal (compleet met hoofdstukken) waarin de Geest van de Bibliotheek uit het verleden en de Geest van de Bibliotheek van het heden met enige vrees de komst van de Toekomst afwachten – een toekomst die hun geliefde kamers vol boeken lijkt weg te vagen. In dit tijdperk van de Kindle, Amazon en de gedigitaliseerde samenleving is dat een scenario dat maar al te aannemelijk voelt. In een reeks pittige, tot nadenken stemmende scènes laat Adams ons zien waarom deze ruimtes vol boeken er echt toe doen – en altijd toe zullen doen zolang mensen kunnen lezen en het geschreven woord wordt gewaardeerd. We ontmoeten de seriematige boekendief die haar misdaden opbiecht... de aspirant-romanschrijver die waarde hecht aan de rust en de geborgenheid van de bibliotheek... de pietluttige boekrestaurateur – die stuk voor stuk binnen de muren van de bibliotheek zoveel meer vinden dan alleen boeken. Voor elk van hen vormen de bibliotheek en haar boekdelen een springplank voor ideeën, hoop, ambities en zelfs liefde. En misschien, heel misschien, kunnen de bibliotheken de naderende toekomst toch onbevreesd tegemoet treden.

Sinead Porter en David Judge brengen de talloze personages met aanstekelijk enthousiasme tot leven onder de regie van Tess Seddon. Maar de krachtigste aanwezigheid van de avond was zonder twijfel de Leeds Library zelf (een plek die een bezoek meer dan waard is), waar het stuk werd opgevoerd in samenwerking met Leeds Playhouse. De galerijzaal is een geweldige locatie voor theater en voor een toneelstuk over bibliotheken was het natuurlijk de perfecte setting.

Terwijl ik daar zat en mijn ogen over de ontelbare ruggen van boeken liet dwalen – Palmerston, Hitler, kunst uit Glasgow, de Brontës – voelde ik weer die mix van verwachting en hoop die mijn zaterdagse tripjes naar de bibliotheek me vroeger gaven. Een gevoel dat snel werd gevolgd door een vlaag van schuldgevoel toen ik besefte dat het alweer dertig jaar geleden was dat ik voor het laatst een bezoek had gebracht.