RECENSIE: Thoroughly Modern Millie, Landor Theatre ✭✭✭

De cast van Thoroughly Modern Millie. Foto: Richard Davenport Thoroughly Modern Millie

Landor Theatre

25 augustus 2015

3 Sterren

Sommige musicals werken dankzij de sterren in de hoofdrol. Sommige werken door de fantastische muziek. Andere danken hun succes aan zinderende dansnummers of een ijzersterk verhaal. Sommige musicals verleggen grenzen, spelen met vorm en genre, en herdefiniëren wat een musical kan zijn. Weer andere werken omdat ze gebaseerd zijn op geliefde boeken, films of toneelstukken.

Thoroughly Modern Millie is geen musical die in een van deze categorieën past, en het is de vraag of het stuk als toneelmusical wel echt uit de verf komt. Het heeft het geluk van een briljant titelnummer dat de kijker direct aan het swingen krijgt – een bron van humor en flair die ook prima dienstdoet als melancholische melodie of, in een lager tempo, als liefdeslied. Gebaseerd op een bizarre B-film die door de cast een cultstatus verwierf, en ondanks het feit dat het stuk Sutton Foster naar Broadway-sterrendom lanceerde en Amanda Holden een Olivier-nominatie opleverde op West End, blijft het een vreemd, campy melodrama annex klucht. Het wordt opgevrolijkt door muziek die – op een paar nummers na, waaronder het titelnummer en fragmenten geleend van Gilbert and Sullivan’s Ruddigore en Victor Herbert’s Naughty Marietta – volkomen inwisselbaar is.

Om echt goed te werken, moet Thoroughly Modern Millie stijlvol, extravagant, energiek en onberispelijk gezongen zijn. Het heeft sprankelende choreografie nodig die het geheel samenbrengt tot een absurde maar meeslepende visie die de sensatie van stomme films oproept (met dialogen die grappig zijn als ze met de juiste timing worden gebracht, maar saai als ze te naturalistisch worden gespeeld). Dit is een van die zeldzame gevallen waarin 'meer' essentieel is en 'minder' simpelweg niet werkt.

In het Landor Theatre speelt nu de herneming van SDWC Productions, geregisseerd door Matthew Iliffe, met muzikale leiding van Chris Guard en choreografie van Sam Spencer Lane en Freddie Huddleston. Het is een energieke en enthousiaste voorstelling, en hoewel er een paar uitstekende vertolkingen tussen zitten, heeft Iliffe over het algemeen voor een te veilige aanpak gekozen. Hierdoor krijgen het stuk en de cast niet de kans om echt te schitteren.

Thomas Inge, Chipo Kureya en George Hinson. Foto: Richard Davenport

De dans is het enige onderdeel waar consequent gekozen is voor een stijlvolle, campy en heerlijk overdreven benadering. De cast bestaat uit bekwame dansers en de routines spatten van het toneel. Lane en Huddleston hebben fantastisch werk geleverd door te zorgen voor een strakke eenheid; de ensemblenummers zijn precies, synchroon en vol overtuiging. Zowel 'Thoroughly Modern Millie' als 'Forget About The Boy' zijn een genot om naar te kijken, met sterk tapwerk van George Hinson, Thomas Inge en het complete vrouwelijke ensemble.

Andrew Riley transformeert het Landor Theatre in een levendige jaren '20 droomwereld door slim gebruik te maken van fraai ontworpen schermen, een handige geïmproviseerde lift en een grote dansvloer die met één zwier van een flapper-jurk verandert in een kantoor of hotelreceptie. Het ziet er glamoureus en uitbundig uit, precies passend bij de periode. Sam Waddington verzorgt de belichting met vakmanschap, waardoor schaduwen afwisselend romantisch of mysterieus over het toneel dansen.

Francesca Lara Gordon maakt haar professionele debuut als Millie en bewijst een talent om in de gaten te houden. Ze danst met veel pit en heeft een mooie, zuivere stem; in de juiste rol zou ze een sensatie zijn. Maar in deze regie sprankelt ze niet zoals een personage als Millie dat moet doen. Millie moet de kamer verlichten zodra ze binnenkomt en barsten van het charisma – wanneer ze over indrukwekkende stenografische vaardigheden blijkt te beschikken, zou er een twinkeling in haar ogen moeten zijn die laat zien dat ze geniet van de verrassing die ze veroorzaakt.

Gordon doet een verdienstelijke poging, maar haar stem mist net dat scherpe randje ('brassy'), haar 'belt' is niet krachtig genoeg en haar voordracht mist de energie om de show echt naar een hoger plan te tillen. Het grootste probleem is dat Gordon Millie op een naturalistische manier probeert te spelen, terwijl de rol juist om het tegenovergestelde vraagt.

Francesca Lara Gordon, Ben Stacey en Samuel Harris. Foto: Richard Davenport

Ze wordt ook niet echt geholpen door de mannen in Millie's leven. Beiden hebben stijl, maar geen van beiden is perfect gecast. Ben Stacey is charmant op die typisch Amerikaanse 'boy next door'-manier, maar hij mist het zelfvertrouwen dat zijn personage nodig heeft, evenals de kwetsbaarheid. Ook hij heeft een prettige stem, die echter in de hoogte kracht tekortkomt. Dansen kan hij wel, en hij brengt energie naar de rol. In de slotscènes is hij op zijn best en zorgt hij samen met Gordon voor een schattige ontknoping.

Millie's beoogde echtgenoot, haar baas Trevor Graydon III, wordt minder succesvol neergezet door Samuel Harris. Hij heeft wel de juiste 'look', maar niet de juiste klank en zeker niet de sensuele zelfverzekerdheid. Graydon is de ultieme vrouwenversierder, rijk en bevoorrecht; Harris wist hierin niet te overtuigen. Zijn stem is uitstekend in het middenregister, maar wordt onzuiver in de hoogte. Het is essentieel voor deze rol dat 'Sweet Mystery of Life' met gemak en 'The Speed Test' met snelheid en behendigheid gezongen kunnen worden. Helaas was Harris daar niet tegenop gewassen.

De beste acteerprestaties zijn te vinden in de bijrollen. Christina Meehan is een geweldige 'gorgon' als Miss Flannery – een formidabele verschijning met een hart van goud zodra ze je mag. Haar pruik was een visueel spektakel en hielp haar de rol precies de juiste 'bite' te geven. Aan de andere kant van het spectrum schitterde Sarah Marie Maxwell als Miss Dorothy met een feilloos gevoel voor haar personage. Pittig, naïef, prachtig en met een ontspannen stem (hoewel 'Sweet Mystery of Life' even spannend was) brengt ze een frisse, grappige energie naar de 'ingenue' met een geheim.

Sarah Marie Maxwell en Alex Codd. Foto: Richard Davenport

Er zitten twee geweldige rollen in de show voor oudere actrices met een komisch talent, maar opvallend genoeg werden deze beide vertolkt door jonge vrouwen: Steph Parry als de boosaardige maar domme Mrs Meers en Chipo Kureya als Muzzy. Beiden waren simpelweg niet oud genoeg om deze karakterrollen de diepgang te geven die ze nodig hebben. Ze waren allebei fantastische dansers en zangers en schitterden in de ensemblenummers, waar hun leeftijd juist wel passend was. Het is jammer dat hun overduidelijke talenten hier niet beter werden benut.

Anthony Starr en Alex Codd zochten de juiste grens op van komische dwaasheid in hun rollen als respectievelijk Bun Foo en Ching Ho. Vooral Codd is erg effectief en vindt precies de juiste balans tussen slapstick en romantiek. Beiden dansten uitstekend en brachten de komische momenten met overtuiging.

Muzikaal gezien zijn er, vooral wanneer de hele cast zingt, geen klachten. Guard houdt de muzikale touwtjes strak in handen vanaf de keyboards en de cast is goed getraind; de harmonieën kloppen en de dictie is uitstekend, zelfs tijdens de drukke dansnummers. De samenstelling van de kleine band was minder geslaagd; het had waarschijnlijk beter gewerkt met alleen keyboards en drums. Dat gezegd hebbende, vormde de band – afgezien van een enkele valse noot – een goede ondersteuning voor de spelers.

Dit is sowieso een lastige musical om goed neer te zetten; het is nog moeilijker wanneer de casting (Anne Vosser) niet optimaal is. Toch is er veel inzet en enthousiasme te zien bij de jonge cast, met een paar schitterende dansscènes en sterke bijrollen.

Het is bijna onmogelijk om niet mee te swingen met Millie en haar vrienden – en we kijken dan ook met belangstelling uit naar wat dit gezelschap en deze acteurs in de toekomst gaan doen.

Thoroughly Modern Millie is tot 13 september 2015 te zien in het Landor Theatre