ELEŞTİRİ: Thoroughly Modern Millie, Landor Theatre ✭✭✭

Thoroughly Modern Millie Ekibi. Fotoğraf: Richard Davenport Thoroughly Modern Millie

Landor Tiyatrosu

25 Ağustos 2015

3 Yıldız

Bazı müzikaller başroldeki yıldızlar sayesinde parlar. Bazıları muazzam müzikleriyle, bazıları ise nefes kesen dans numaralarıyla akıllarda kalır. Kimileri müzikle harmanlanmış şahane bir hikâye anlattığı için başarılı olur; kimileri ise yeni yollar açtığı, türlerle oynadığı ve müzikal kavramını yeniden tanımladığı için ses getirir. Bazı müzikaller ise çok sevilen kitaplardan, filmlerden veya oyunlardan uyarlandıkları için ilgi çeker.

Thoroughly Modern Millie bu kategorilerin hiçbirine tam olarak uymuyor; hatta sahne müzikali olarak sahiden işleyip işlemediği bile tartışılır. Eser, insanda dans etme isteği uyandıran, zekâ ve zarafet dolu, aynı zamanda hem dingin bir melodiye hem de bir aşk şarkısına dönüşebilen muhteşem bir ana temaya sahip. Yıldız oyuncuları sayesinde kült statüsüne erişmiş, tuhaf bir B-sınıfı filme dayanan bu eser, Sutton Foster'ı Broadway'de yıldızlığa taşıyan ve Amanda Holden'a West End'de Olivier adaylığı kazandıran bir yapım olsa da, aslında biraz garip, "camp" bir melodram-fars kırması. Biri Gilbert ve Sullivan'ın Ruddigore'undan, diğeri ise Victor Herbert'ın Naughty Marietta'sından ödünç alınan birkaç numara ve ana şarkı dışında, müzikleri ne yazık ki pek de akılda kalıcı değil.

Thoroughly Modern Millie'nin hedefine ulaşması için şık, sıra dışı, enerji ve zarafet dolu olması, kusursuzca söylenmesi ve tüm parçanın bir bütünlük kazanmasını sağlayacak canlı, coşkulu koreografilerle donatılması gerekir. Esas olan, sessiz sinemanın o heyecan verici atmosferini (ancak doğru üslupla sunulduğunda komik, gerçekçi sunulduğunda ise sıkıcı olan diyaloglarla) yeniden yaratabilmektir. Bu, "fazlasının esas", "azının ise hata" olduğu nadir durumlardan biridir.

Şu an Landor Tiyatrosu'nda sahnelenen, SDWC Productions imzalı Thoroughly Modern Millie prodüksiyonunu Matthew Iliffe yönetiyor, müzik direktörlüğünü Chris Guard, koreografisini ise Sam Spencer Lane ve Freddie Huddleston üstleniyor. Enerjik ve hevesli bir çalışma olsa da, birkaç tam isabet performans dışında, Iliffe esere genel olarak fazla risksiz bir yaklaşımla yaklaşmış; bu da ne oyunun ne de ekibin hak ettiği kadar parlamasına olanak tanıyor.

Thomas Inge, Chipo Kureya ve George Hinson. Fotoğraf: Richard Davenport

Dans, prodüksiyonun tutarlı, son derece şık, tam anlamıyla "camp" ve o aranan "abartılı" üslubu yakaladığı tek alan. Oyuncuların hepsi yetenekli dansçılar ve performanslar güç ve keyif saçıyor. Lane ve Huddleston, adımların ve hareketlerin uyumunu sağlamada harika bir iş çıkarmışlar; toplu numaralar tam bir eşzamanlılık ve hassasiyetle icra ediliyor. Hem Thoroughly Modern Millie hem de Forget About The Boy çok keyifli; ayrıca George Hinson, Thomas Inge ve tüm kadın kadronun sergilediği tap dansı performansları gerçekten takdire şayan.

Andrew Riley, Landor'un alanını, güzel tasarlanmış paneller, pratik bir asansör ve kıvrak bir hareketle bir ofis veya otel resepsiyonuna dönüşebilen geniş bir dans alanıyla 1920'lerin o canlı dünyasına dönüştürmüş. Dönemin ruhuna uygun, hem gösterişli hem de şık görünüyor. Sam Waddington'ın ışık tasarımı ise sahnelerin havasına göre bazen romantik bazen de gizemli gölgeler yaratarak profesyonelliğini konuşturuyor.

Millie rolünde profesyonel kariyerine ilk adımını atan Francesca Lara Gordon, kesinlikle takip edilmesi gereken bir isim. Dans yeteneği oldukça kuvvetli ve sesi çok tatlı; doğru bir rolde Gordon'un durdurulamaz olacağı kesin. Ancak bu rejide, olması gerektiği kadar ışık saçamıyor. Millie karakteri, odaya girdiğinde tüm dikkatleri üzerine çekmeli, karizma ve cazibe yaymalı; stenografi yeteneklerini sergilediği anlarda ise gözlerindeki o cin fikirli parıltıyı hissedebilmeliyiz.

Gordon rolün hakkını vermek için çabalıyor ancak sesi bu şovun uçuşa geçmesi için gereken tınıya ve güce tam olarak sahip değil. En büyük sorun, Gordon'un Millie'yi fazla gerçekçi bir üslupla oynamaya çalışması; oysa bu rolün gerektirdiği ve ihtiyaç duyduğu şey bu değil.

Francesca Lara Gordon, Ben Stacey ve Samuel Harris. Fotoğraf: Richard Davenport

Millie'nin hayatındaki erkekler de ona pek yardımcı olamıyor. Ben Stacey, Amerikan dizilerinden aşina olduğumuz o sempatik "yan komşu çocuğu" havasına sahip olsa da, karakterinin ihtiyacı olan özgüveni ve aynı zamanda kırılganlığı tam yansıtamıyor. Sesi hoş ancak yetersiz kalıyor. Bununla birlikte, dans yeteneği ve karaktere kattığı enerji takdire şayan; özellikle final sahnelerinde Gordon ile yakaladıkları uyum oldukça sevimli.

Millie'nin müstakbel eş adayı ve patronu Trevor Graydon III rolünde Samuel Harris, görüntü olarak doğru seçim olsa da ses ve tavır olarak o kendinden emin, çapkın zengin adam imajını çizmekte zorlanıyor. Graydon sarsılmaz bir özgüvene sahip olmalı ama Harris bu konuda pek ikna edici değil. Sesinin orta tonları mükemmel olsa da, tizlerde kontrolü kaybediyor. Sweet Mystery of Life ve The Speed Test gibi parçaları kolaylıkla ve çeviklikle söylemesi beklenen bir rolde Harris ne yazık ki bu beklentiyi karşılayamıyor.

En iyi performanslar yan rollerden geliyor. Christina Meehan, başlangıçta sert ama tanıdıkça yumuşak bir kalbi olduğu anlaşılan Miss Flannery rolünde harika. Peruğu tam yerindeydi ve Thoroughly Modern Millie'nin o "sert" mizacını mükemmel yansıttı. Diğer yanda ise Sarah Marie Maxwell, Miss Dorothy rolünde hayranlık verici bir netlikte parlıyor. Neşeli, masum bakışlı, güzel ve rahat sesiyle (her ne kadar Sweet Mystery of Life'ta biraz zorlansa da) sırları olan bu genç kıza taze bir hava katıyor.

Sarah Marie Maxwell ve Alex Codd. Fotoğraf: Richard Davenport

Bu oyunda müthiş komedi yeteneğine sahip yaşlı aktrisler için iki harika rol var ama burada her ikisi de nedense genç oyuncular tarafından oynanmış: Kötü ama aptal Mrs Meers rolünde Steph Parry ve Muzzy rolünde Chipo Kureya. İkisi de bu karakterlerin gerektirdiği olgunluğa sahip değillerdi. Her ikisi de harika dansçı ve şarkıcı olsalar da, asıl yeteneklerini kendi yaşlarına uygun toplu sahnelerde sergilediler. Keşke bu belirgin yetenekleri daha doğru rollerde değerlendirilseydi.

Anthony Starr (Bun Foo) ve Alex Codd (Ching Ho) ise rollerindeki absürtlüğü dozunda yakalamışlar. Özellikle Codd, komik uyumsuzluk ve romantik heyecan arasındaki o ince çizgiyi çok başarılı bulmuş. Her ikisi de çok iyi dans edip rolleri başarıyla sırtladılar.

Müzikal açıdan, özellikle tüm ekip birlikte şarkı söylerken hiçbir kusur yok. Chris Guard yönetimindeki müzik ekibi ve oyuncular çok iyi hazırlanmış; armoniler yerinde ve dans ederken bile diksiyonları bozulmuyor. Küçük orkestranın enstrüman seçimi bazı noktalarda zayıf kalsa da, genel olarak ekibe iyi bir destek sağladılar.

Bu, sahnelenmesi en zor müzikallerden biri; oyuncu seçimi (Anne Vosser) ideal olmadığında iş daha da zorlaşıyor. Yine de genç kadronun özverisi, şahane danslar ve başarılı yan rol performansları izlemeye değer.

Millie ve arkadaşlarının temposuna kapılmamak elde değil. Bu ekibin ileride neler yapacağını merakla bekliyoruz.

Thoroughly Modern Millie, 13 Eylül 2015 tarihine kadar Landor Tiyatrosu'nda sahnelenmeye devam ediyor.