RECENSIE: Tickle the musical, King's Head Theatre ✭✭✭

Julian Eaves recenseert Tickle, een nieuwe musical gebaseerd op de wereld van competitief uithoudings-kietelen, nu te zien in het King's Head Theatre in Londen.

De cast van Tickle de musical. Tickle

16 oktober 2019

King's Head Theatre

3 Sterren

BOEK TICKETS[/thrive_2step

Chris Burgess is een slimme en getalenteerde tekstschrijver en een van de grootste vertolkers van revue in dit land; dat plaatst hem in een zeer select gezelschap.  Revue is een berucht 'lastige' vorm, waarbij succes grotendeels afhangt van het vermogen om individuele, afzonderlijk gekarakteriseerde momenten te creëren, die weliswaar rond een algemeen 'thema' zijn geregen, maar voldoende op zichzelf staan om begrepen te worden zonder de rest van het geheel.

Ben Brooker en James McDowell in Tickle de musical.

Precies die specifieke vaardigheid, dat talent voor revue, maakt hem minder geschikt voor het schrijven van op een libretto gebaseerde musicals.  Desondanks heeft hij meerdere narratieve musicalkomedies geschreven – en ik heb ze gezien – maar geen daarvan heeft mijn mening kunnen veranderen: deze geweldige revueschrijver is een problematische musicalschrijver.  En dit laatste project van Lambco Productions – een kamer-musical over het eigenzinnige milieu van 'Competitive Endurance Tickling' – vormt daarop helaas geen uitzondering.

Deze 75 minuten durende voorstelling is losjes, en in een veel eenvoudigere vorm, gebaseerd op de succesvolle Nieuw-Zeelandse onafhankelijke film 'Tickled' uit 2016. De documentaire-opzet en de duistere thriller-elementen van de film zijn verdwenen. In plaats daarvan zien we het verhaal van twee knappe jonge mannen die op de een of andere manier verzeild raken in de onvoorstelbare – en tot nu toe volledig onzichtbare – wereld van het aan het lachen maken van andere knapen. Niet door moppen te tappen, maar door hun lichamen te bewerken met vingers of veren.  De homo-erotische associaties worden door de organisatoren natuurlijk obsessief ontkend; zij houden zichzelf – en de heterojongens die ze rekruteren – graag voor dat het allemaal volkomen onschuldig is.  Het is een bizar verhaal dat aanvankelijk een nogal letterlijke en rechtlijnige dramatische behandeling krijgt, wat vervolgens zorgt voor nogal abrupte overgangen zodra de meer extravagante personages hun intrede doen.

Richard Watkins en Amy Sutton.

Zo komt het dat we na het fraaie, zij het iets te veel Sondheim-meets-Urinetown-achtige openingsnummer 'Drab Town', plotseling van toon veranderen met een werkelijk prachtig geïntegreerd duet voor de twee hoofdrolspelers: 'Beautiful'. Dit is een uitstekend lied waarin Burgess op zijn allerbest is.  Als hij alleen maar liedjes van deze kwaliteit zou schrijven – of uitbrengen – zou hij internationaal beroemd zijn.  Daarna schakelen we echter over naar het heel andersoortige, bijna sprekend gezongen en gespannen 'It's Not Gay', waarin we stuiten op het grote minpunt van Burgess als tekstschrijver: een te hoge informatiedichtheid.  Zelfs in de droge, intieme akoestiek van het piepkleine King's Head Pub Theatre, zonder galm en met de kundige toetsbegeleiding van muzikaal leider David Eaton, moet deze getalenteerde cast voortdurend vechten tegen de overdaad aan lettergrepen die Burgess hen in de mond legt.  Natuurlijk, als we weer naar Sondheim kijken (zoals Burgess ongetwijfeld vaak doet), is het mogelijk om snelle passages te schrijven, mits men uiterst zorgvuldig omgaat met de keuze en plaatsing van medeklinkers en klinkers, en – bovenal – hoeveel narratieve last je ze laat dragen.  De beste komische praatliedjes ('patter songs') zijn qua verhaal overbodig: het zijn pronkstukken voor verbale behendigheid.  Dat is hier niet het geval.  Je moet je inspannen om te luisteren, uit angst dat je plotwendingen mist.

James McDowell en Ben Brooker.

Ben Brooker (als de homoseksuele Callum) en James McDowell (als de man op wie hij verliefd is, de heteroseksuele Chris) zijn zich hier maar al te goed van bewust; je ziet ze regelmatig naar adem happen terwijl ze zich door de lastigste stukken van Burgess worstelen.  Dat geldt ook voor Amy Sutton als de schurk Davina Diamond.  Petje af voor alle drie dat ze er de moed in houden, maar het blijft een zware bevalling.  Het drag-personage van Richard Watkins, Tina Tickle, komt er beter vanaf; zij krijgt de meer glitterachtige, melodieuze 'showtunes' die passen bij haar campy uitstraling – waaronder het werkelijk fantastische slotnummer 'What Would Julie Andrews Do?'.  Maar ook Watkins vindt zijn Waterloo in het verraderlijk hoge register waar hij regelmatig naartoe moet, zonder dat zijn stembereik dat volledig toelaat.

Eerlijk waar, waarom confronteren schrijvers hun cast bij een gloednieuwe show – waar ze nog alle kanten mee op kunnen – met dit soort moeilijkheden?  Dit gebeurt constant.  Ik kan haast niet geloven dat de muzikaal leider en de bedachtzame, sensitieve regisseur Robert McWhir niet meermaals beleefd hebben gesuggereerd om de teksten aan te passen aan de specifieke kwaliteiten van deze cast.  Misschien heb ik het mis, maar het lijkt mij onwaarschijnlijk dat niemand de valkuilen in de partituur heeft opgemerkt, of dat ze er niets van hebben gezegd.

Hoe dan ook, de voorstelling is prachtig uitgelicht – door de producent zelf – en de choreografe Sam Spencer-Lane heeft, in ieder geval in de glamoureuze finale, voor een paar prettige bewegingen gezorgd.  Het decor is minimaal – er wordt gebruikgemaakt van de gordijnen van de voorstelling die eerder op de avond speelde – maar de kostuums zijn eigentijds en bevatten uiteindelijk heel veel veren.  Ik nam een vriend mee die niets van musicals weet, en hij vond het leuk.  Wie kijkt met een meer geoefend, kritisch oog, zal sommige onderdelen wellicht minder makkelijk verteren.

Tot 26 oktober 2019 in het King's Head Theatre