RECENSIE: Top Hat, Upstairs at the Gatehouse ✭✭✭✭✭

Jerry met de heren van Top Hat bij Upstairs at the Gatehouse. Foto: Darren Bell Top Hat The Musical Upstairs At The Gatehouse,

15 december 2017

5 sterren

Boek Nu

Heaven!  This is heaven!

Het regisseurs- en producententeam John en Katie Plews vieren 20 glorierijke jaren van het presenteren van de beste fringe-shows van de stad met een verbluffende herneming van waarschijnlijk de allerbeste toneelbewerking van een filmmusical, met volop extra muziek van de onsterfelijke Irving Berlin.  Matthew White's en Howard Jacques' perfecte vertaling van de RKO-film uit 1935 (met het gevatte, elegante scenario van Dwight Taylor en Allan Scott - en anderen) betoverde het publiek in West End een paar jaar geleden al in White's eigen productie.  Hij was aanwezig in de zaal tijdens de persavond om te zien hoe alles weer zo fris als een hoentje oogde en hij leek volkomen opgetogen over wat John en zijn team (assistent-regisseur Chloe Christian) hebben neergezet in de zaal met zo'n 160 plaatsen, met een cast van slechts 12 personen en een band van 6.  Opgesteld in een intieme traverse-opstelling, met Emily Bestows donkere maar zeer fraaie art-deco-ontwerp, onberispelijk uitgelicht door een andere vaste waarde van het huis, Sam Waddington, en met het knap gebalanceerde geluid van Nico Menghini, zijn het tempo en de enscenering van de show vlekkeloos.

Joanne Clifton en Joshua Lay in Top Hat bij Upstairs at the Gatehouse. Foto: Darren Bell

Chris Whittakers sublieme choreografie (bijgestaan door Susannah Owen) is, naar mijn ervaring, nog nooit beter geweest: geïnspireerd op Astaires eigen originele werk, geholpen door Hermes Pan, voor de overbekende dansarrangementen van de oorspronkelijke film, krijgen we een wonderbaarlijke evocatie van die periode, die de grandeur en het spektakel van de bioscoop oproept, maar dan in een relatief kleine speelruimte: dit bereikt zijn hoogtepunt in het werkelijk verbijsterende 'Cheek to Cheek', met verrukkelijke dansante momenten die de actie om de paar minuten onderbreken.  Het is immers een dansshow, en dit is werk van de allerhoogste orde, dat zich moeiteloos kan meten met alles wat er verder in de hoofdstad te zien is, en dat tegen een fractie van de prijs.  Niet voor niets was de gehele speelperiode vrijwel uitverkocht nog vóór de openingsavond: tegen de tijd dat u dit leest, zijn er wellicht geen kaarten meer beschikbaar, maar ik vraag me af of Katie ergens nog een extra matinee of twee kan inpassen.  (Hoewel ik me afvraag of zelfs dit opmerkelijke gezelschap zo'n slopend schema aan zou kunnen!)

Het succes van de uitvoering is echter volledig te danken aan de casting, die niet beter had gekund.  Joshua Lay is een echte ster met West End-allure in de Fred Astaire-rol van Jerry Travers; hij beheerst zijn afwisselend balletachtige en vaudeville-achtige bewegingen voortreffelijk, terwijl hij de 'dry martini'-humor vertolkt op een wijze die minstens zo goed is als alles wat vijf jaar geleden in het Aldwych te zien was.  Wat hier aanwezig is, en wat naar verluidt de eerste keer minder opviel, is een echt gevoel van chemie op het podium tussen de hoofdrolspelers: Lay wordt hier heerlijk bijgestaan door Joanne Cliftons pittige en vlijmscherpe vertolking van de Ginger Rogers-rol van Dale Tremont.  Bekend om haar werk in 'Strictly' en direct komend uit een lange tournee van 'Flashdance' (stilistisch een wereld van verschil met wat haar nu gevraagd wordt), heeft ze de juiste toon en aanpak voor deze intelligente high comedy met muziek en dans volledig te pakken: er is vanaf het allereerste moment romantische elektriciteit tussen de sterren, die briljant wordt vastgehouden tijdens hun vele charmante avonturen en misverstanden, tot aan de uiteindelijke, gelukzalige hereniging.

Joanne Clifton en Joshua Lay in Top Hat. Foto: Darren Bell

Om hen heen draait een constellatie van andere rollen die doordrenkt zijn van deze vrolijke sfeer.  Darren Benedict, in de Edward Everett-Horton-rol van Horace Hardwick, is monter en neurotisch, met een heerlijk treffende timing, waarbij hij zijn talloze onbedoelde oneliners precies daar laat vallen waar ze de meeste lachlust opwekken.  Naast hem lijkt Ellen Verenieks wel gemaakt om de Helen Broderick-rol van Madge Hardwick te spelen.  Matthew James Willis maakt een komisch pompeuze Beddini, en Samuel Haughton is een innemend andere Bates, waarbij hij alles haalt uit zijn meervoudige imitaties in de tweede akte en alle herinneringen aan Eric Blore's vertolking doet vervagen.  Andere rollen worden gespeeld door het levendige ensemble bestaande uit Leanne Groutage, Olivia Sinclair, Grace Usher, Rhys Ashcroft, Marcus J Foreman en Grant Jackson.  En ze zien er stuk voor stuk fantastisch uit in de adembenemende kostuums van Bestow, die naarmate de show vordert steeds mooier worden (onder supervisie van Joseph Hodges), afgemaakt door de prachtige pruiken van Jessica Plews en haar adviezen voor haar en make-up.

De muziek komt van Charlie Ingles' voortreffelijke dansband, die hoog in de muzikantengallerij is gehuisvest, met Jonathan Lee op toetsen 2, Dan Taylor op een heldere trompet en bugel, Matt Smith op een warme en sexy trombone, Matthew Hinchcliffe op diverse houtblazers en Jake Perrett op percussie (die de maat strak houdt zonder de texturen te overstemmen).  We zijn Dan Glover meer dan dankbaar voor de geweldige bewerkingen van Chris Walkers West End-orkestraties: keer op keer klinken de melodieën - die zo vertrouwd zijn - weer als nieuw.  Ingles zelf heeft ook net verlof genomen van de 'Flashdance'-tournee en heeft iets weg van magie bereikt met zijn uiterst precieze en volkomen idiomatische muzikale leiding, en dat alles in nagenoeg geen tijd.

Want, als u er even bij stil wilt staan, de productie is in recordtijd tot stand gekomen.  De hoofdrolspelers hadden in het bijzonder slechts enkele dagen om alles op de rit te krijgen voordat ze voor het publiek openden.  Het getuigt van het enorme professionalisme dat het handelsmerk is van dit theater dat ze zulk fantastisch werk hebben geleverd.  Ooit zal er een boek worden geschreven over de prestaties van deze buitengewone theaterfamilie, wiens vele 'kinderen' tot de beroemdste namen in de Britse theaterwereld behoren – hun gezichten sieren de muren van de bar en posters van eerdere producties bedekken de muren langs de trap:  op de persavond was ook regisseur en choreograaf Racky Plews aanwezig, eveneens een alumnus van deze opmerkelijke en kostbare locatie.  En wat het publiek betreft: we verheugden ons ook in het gezelschap van entertainmentgrootheden als Judith Chalmers, Lesley Garrett en zelfs de kleindochter van Berlin zelf, naast vele anderen.  In zulke omstandigheden kun je niets anders doen dan 'face the music and dance' van vreugde!

T/m 28 januari 2018

BOEK TICKETS VOOR TOP HAT