ELEŞTİRİ: Top Hat, Upstairs at the Gatehouse ✭✭✭✭✭

Upstairs at the Gatehouse’da Top Hat ekibiyle Jerry. Fotoğraf: Darren Bell Top Hat Müzikali Upstairs At The Gatehouse,

15 Aralık 2017

5 Yıldız

Hemen Bilet Al

Cennet!  Burası resmen cennet!

Yönetmen ve yapımcı ikilisi John ve Katie Plews, şehirdeki en iyi fringe şovlarını sunmalarının 20. görkemli yılını, ölümsüz Irving Berlin'in eklediği pek çok parça ile belki de bir film müzikalinin sahneye gelmiş en iyi uyarlamasıyla kutluyor.  Matthew White ve Howard Jacques'ın 1935 yapımı RKO filminin (Dwight Taylor ve Allan Scott'ın zarif senaryosuyla) kusursuz çevirisi, birkaç yıl önce White'ın kendi yapımıyla West End izleyicilerini büyülemişti.  White, basın gecesinde seyirciler arasındaydı ve oyunun yeniden hayat buluşunu büyük bir keyifle izledi. John ve ekibinin (yardımcı yönetmen Chloe Christian), 12 kişilik kadro ve 6 kişilik orkestra ile bu 160 kişilik mekanda başardıkları karşısında büyülenmiş görünüyordu.  Emily Bestow’un karanlık ama son derece şık art deco tasarımı, Sam Waddington’ın kusursuz ışıklandırması ve Nico Menghini’nin dengeli ses tasarımıyla, oyunun tempusu ve sahne trafiği tek kelimeyle kusursuz.

Upstairs at the Gatehouse’da Top Hat’te Joanne Clifton ve Joshua Lay. Fotoğraf: Darren Bell

Chris Whittaker’ın (Susannah Owen asistanlığında) hazırladığı muazzam koreografi, deneyimlerime göre şimdiye kadarkilerin en iyisi: Astaire'in orijinal çalışmasından ilham alan bu koreografi, sinemanın görkemini butik bir sahneye taşıyor. Bu başarının zirve noktası, 'Cheek to Cheek' sahnesiyle yaşanırken, oyun boyunca süregelen dans anları tempoyu hiç düşürmüyor.  Nihayetinde bu bir dans şovu ve başkentteki diğer tüm yapımlarla aşık atabilecek kalitede, üstelik çok daha uygun fiyatlı.  Tüm biletlerin prömiyerden önce tükenmiş olması boşuna değil. Siz bu satırları okurken bilet bulmak zor olabilir ama Katie belki bir iki matine daha ekler diye umut ediyorum.  (Gerçi bu kadar yoğun bir programa oyuncular bile nasıl dayanır, orası meçhul!)

Ancak başarının asıl sırrı, daha iyisi olamazdı dediğimiz oyuncu seçiminde.  Joshua Lay, Jerry Travers rolünde gerçek bir West End yıldızı; baleyi andıran zarif adımları ve vaudevillesque tarzıyla beslediği performansını, beş yıl önce Aldwych Sahnesi'nde gördüğümüz her şey kadar etkileyici, rafine bir mizahla harmanlıyor.  Bu yapımda, ilkinden çok daha belirgin olan bir şey varsa o da başroller arasındaki kimya: Lay’e, Dale Tremont rolünde zeki ve sivri dilli performansı ile Joanne Clifton eşlik ediyor.  'Strictly' ile tanınan ve 'Flashdance' turnesinden taze gelen Clifton, bu müzikli yüksek komediye tam olarak doğru tonu vermiş: Yıldızlar arasındaki romantik elektrik ilk andan itibaren hissediliyor ve son sahnedeki o mutlu kavuşmaya kadar harika bir şekilde sürdürülüyor.

Top Hat’te Joane Clifton ve Joshua Lay. Fotoğraf: Darren Bell

Onların etrafında ise bu mutlu atmosfere eşlik eden başarılı bir yardımcı oyuncu kadrosu dönüyor.  Horace Hardwick rolünde Darren Benedict, neşeli ve nevrotik halleriyle, o komik replikleri tam vaktinde patlatıyor.  Madge Hardwick rolünde Ellen Verenieks, sanki bu karakter için doğmuş gibi.  Matthew James Willis eğlenceli ve kibirli bir Beddini portresi çizerken, Samuel Haughton kendine has bir Bates sergiliyor.  Kadronun geri kalanı Leanne Groutage, Olivia Sinclair, Grace Usher, Rhys Ashcroft, Marcus J Foreman ve Grant Jackson'dan oluşan enerjik toplulukla tamamlanıyor.  Hepsi de Bestow’un oyun ilerledikçe güzelleşen büyüleyici kostümleri (Joseph Hodges denetiminde), Jessica Plews’in saç ve makyaj çalışmalarıyla harika görünüyorlar.

Müzikler, yukarıdaki galeride konumlanan Charlie Ingles’ın yetenekli orkestrasından yükseliyor. Jonathan Lee (piyano), Dan Taylor (trompet), Matt Smith (trombon), Matthew Hinchcliffe (üflemeliler) ve Jake Perrett (perküsyonda ritmi bir an bile kaçırmıyor).  Chris Walker’ın West End orkestrasyonlarını bu sahneye harika bir şekilde uyarlayan Dan Glover’a çok şey borçluyuz: Bildiğimiz o tanıdık melodiler sanki ilk kez çalınıyormuşçasına taze tınlıyor.  'Flashdance' turnesinden ayrılıp buraya gelen Ingles, müzik yönetiminde adeta sihirli bir dokunuş sergilemiş.

Üstelik tüm bu yapım rekor sürede bir araya getirildi.  Özellikle başrollerin her şeyi toparlamak için sadece birkaç günü vardı.  Bu tiyatronun imzası haline gelen o muazzam profesyonellik sayesinde ortaya muhteşem bir iş çıkmış.  Günün birinde, İngiliz tiyatrosunun en ünlü isimlerini yetiştiren bu sıra dışı tiyatro ailesinin başarıları mutlaka kitaplara konu olacaktır.  Basın gecesinde seyirciler arasında yönetmen ve koreograf Racky Plews’un yanı sıra Judith Chalmers, Lesley Garrett ve hatta bizzat Berlin'in torunu gibi isimlerin olması oyunun kalitesini tescilliyor.  Böylesi bir atmosferde insana sadece müziğe eşlik edip sevinçle dans etmek düşüyor!

28 Ocak 2018'e kadar

TOP HAT BİLETLERİ İÇİN TIKLAYIN