RECENSIE: Under Milk Wood, National Theatre Londen ✭✭✭✭

Paul T Davies bespreekt Dylan Thomas' Under Milk Wood, nu te zien in het National Theatre in Londen.

Michael Sheen in Under Milk Wood. Foto: Johan Persson Under Milk Wood.

National Theatre.

23 juni 2021

4 sterren

Reserveer tickets

“Om bij het begin te beginnen…” Behalve dat deze productie niet begint bij het begin van het klassieke toneelstuk van Dylan Thomas. De dag begint in een verzorgingstehuis, waar meneer Jenkins zijn ontbijt heeft gemist en in de war is. Dit extra materiaal van Sian Owen is prachtig naturalistisch en bevat slimme hints naar de tekst die volgt. Het is even schakelen wanneer meneer Jenkins' zoon (Michael Sheen) de scène betreedt; hij staat erop zijn vader te zien, maar de urgentie daarachter wordt nauwelijks uitgelegd. Verwaarloosd, en al snel ontmaskerd als iemand met een drankprobleem, is hij de geest van Dylan Thomas, die misschien het afscheid neemt dat hem in het echte leven nooit gegund was. Via een fotoalbum en herinneringen aan zijn grootvader, dominee Eli Jenkins, komt Llareggub dichterbij, maar op het moment dat het binnen handbereik is, wordt de tekst eerder gegrepen dan teder omarmd.

Cleo Sylvestre en Alan David in Under Milk Wood. Foto: Johan Persson

Pas wanneer het toneel leeg en sober wordt, wordt de waarheid van dit stuk bevestigd: minder is meer. Ik vond het prachtig dat het werd uitgevoerd door een oudere cast, wellicht als herinnering aan de jongere generatie om nooit te vergeten. Centraal in het concept staat de relatie tussen vader en zoon, en Karl Johnson is uitmuntend als meneer Jenkins. Hij neemt de rol van de dominee in Under Milk Wood op zich en luistert aandachtig; een schitterende vertolking. Michael Sheen is een geweldige Owain Jenkins en 'Eerste Stem', die de tekst uitspreekt alsof hij deze ter plekke verzint om zijn vader te boeien. Het is een uitstekend ensemble en een genot om Welshe stemmen op het podium van het National te horen. Siân Phillips brengt waardigheid en klasse aan Polly Garter, Anthony O’Donnell is een ontroerende Captain Cat en de legendarische Alan David is de perfecte Mr. Pritchard en Mr. Pugh. Thomas stierf als alcoholist, en de voorstelling erkent dat via Mrs. Cherry Owen (de fantastische Kezrena James), die bepaald niet blij is dat haar man een zuiplap is; ook in de Sailor’s Arms wordt de worsteling met drank treffend verbeeld. Het gezelschap speelt met hart en ziel, ondersteund door het geweldige decorontwerp van Merle Hensel, waarbij vooral de snelle ontbijtsequentie en de vissersboot van Nogood Boyo een genot zijn om naar te kijken.

Castleden in Under Milk Wood. Foto: Johan Persson

Onvermijdelijk gaat er in de enorme en op afstand ingerichte Olivier, waar in de rondte wordt gespeeld, wat dialoog verloren. Regisseur Lyndsey Turner legt soms wat te veel nadruk op het concept, waardoor de vrolijkheid in de tekst af en toe moet wijken voor melancholie. Het is echter een gewaagd concept, en wanneer we terugkeren naar het verzorgingstehuis, zorgt de herpositionering van het avondgebed van dominee Jenkins aan het slot van het stuk voor een prachtig en zeer ontroerend moment: “For whether we last the night or no, I’m sure is always touch-and-go.” Hier werpt de interpretatie haar vruchten af en, zoals altijd, blijft Dylan Thomas de eigenlijke ster van de show.