RECENSIE: Wise Children, Old Vic Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Wise Children, de bewerking van Angela Carters roman gepresenteerd door Emma Rice's nieuwe gezelschap in het Old Vic Theatre.

De cast van Wise Children. Foto: Steve Tanner Wise Children

The Old Vic Theatre, Londen.

18 oktober 2018

4 Sterren

Boek Nu

De verwachtingen zijn hooggespannen voor de lancering van Emma Rice's nieuwe gezelschap, Wise Children. De gelijknamige bewerking van Angela Carters laatste roman is de eerste nieuwe productie van Rice na haar onthutsende vertrek bij de directie van het Globe Theatre. Carter en Rice vormen een perfecte match; de schrijfster laat zich niet beperken door conventies of beleefdheidsvormen, en Rice is onbevreesd en experimenteel in haar aanpak. Verlost van de beperkingen van de Globe, toont Rice zich sterker in haar visie en vastberadenheid om eigenzinnig werk te creëren. Wise Children is, net als het boek van Carter, hier en daar wat rommelig en sleept in de eerste helft een beetje voort, maar beschikt over een voortreffelijke theatraliteit en inventiviteit. Het is een liefdesbrief aan het theater, voor mensen die van theater houden.

Showgirl Dora (Melissa James) en Showgirl Nora (Omari Douglas). Foto: Steve Tanner De tweeling Nora en Dora Chance verwelkomt ons op hun vijfenzeventigste verjaardag en voert ons mee door hun levensverhaal. Geboren aan de verkeerde kant van het spoor, de 'linkerkant', de bastaardkant; de onwettige kinderen van theaterlegende Melchior Hazard. Terwijl zijn ster in de showbizzwereld rijst, groeien zij op in Zuid-Londen (de Old Vic is het perfecte decor voor dit verhaal) bij hun naturistische grootmoeder. Ze banen zich een weg door de wereld van de music-hall, pantomime en oorlog, als showgirls op de voorgrond, af en toe gesteund door hun oom Peregrine, die zelf ook een onwettige tweeling verwekt bij de vrouw van Melchior. Rice heeft de voorstelling gender- en kleurvrij gecast, en voordat we daar snobistisch over doen: er zijn volop verwijzingen naar Shakespeare om de cross-dressing, verloren kinderen en toevallige herenigingen te onderstrepen – ze wonen niet voor niets op Bard Road nummer 49!

Grandma Chance (Katy Owen), Nora (Etta Murfitt) en Dora (Gareth Snook). Foto: Steve Tanner

Gareth Snook speelt Dora, en het duurde even voordat ik overtuigd was door zijn karakterisering. De stijl van zijn spel neigt bijna onvermijdelijk naar de Britse pantomime-traditie, die de show overigens volledig omarmt, samen met invloeden van music-hall, maar ik vreesde even dat de tragiek van het verhaal verloren zou gaan. Snook geniet echter zichtbaar van de rol en de tweede helft biedt vele prachtige momenten, vooral begeleid door het lied 'The Way You Look Tonight', inclusief een uitstekende grap over cross-dressing. Hij wordt geëvenaard door Etta Murfitt als Nora, die vanaf het begin een sterke prestatie neerzet. De blind casting komt echter pas echt tot zijn recht met de komst van Melissa James en Omari Douglas als de 'Lucky Chances', de jonge showgirls Nora en Dora. Ze zijn subliem, sexy en enorm getalenteerd; hun choreografieën blazen de show echt leven in. Als Grandma Chance lijkt Katy Owen zich te laten inspireren door Catherine Tate's 'Nan'—erg grappig, maar een behoorlijk uitgesproken performance; subtiel kun je het niet noemen! Paul Hunter is uitstekend als Melchior en ook als Gorgeous George, een tragische music-hall komiek, en Mike Shepherd is zeer vermakelijk in al zijn rollen, inclusief Peregrine. Eigenlijk is er geen zwakke schakel in de cast, ondersteund door een fantastische band en prachtige muziek uit die tijd—het gebruik van muziek is zoals altijd weer meesterlijk en raak.

De jonge Dora (Bettrys Jones), Grandma Chance (Katy Owen) en de jonge Nora (Mirabelle Gremaud). Foto: Steve Tanner

Emma Rice heeft zoveel regisseurs beïnvloed dat wat zij ooit pionierde, nu bijna de standaard is geworden. Voor fans van haar werk zijn er dan ook weinig verrassingen; motieven en echo's uit eerdere producties keren regelmatig terug. Hoewel ik me afvroeg hoe haar stijl zich nu verder kan ontwikkelen, is haar kracht altijd het vertellen van een simpel verhaal geweest. Bewerkingen van romans bevatten onvermijdelijk veel expositie, waardoor de voorstelling tijd nodig heeft om echt op te stijgen. Maar wanneer de vrouwen aan het einde hun eigen versie van 'Girls Just Wanna Have Fun' zingen en ons eraan herinneren hoe heerlijk het is om te zingen en te dansen, verschijnt er een brede glimlach op je gezicht. Je wordt eraan herinnerd dat je 'alternatieve familie' het theater zelf is. Het is absoluut de moeite waard om een gokje te wagen en een avond door te brengen met de gezusters Chance. Welkom terug, Emma Rice!

BOEK NU VOOR WISE CHILDREN