Legendarna Elaine Stritch nie żyje. Gwiazda Broadwayu i West Endu miała 89 lat

Zespół BritishTheatre.com z wielkim smutkiem informuje o śmierci legendy teatru, Elaine Stritch, która odeszła dziś rano w swoim domu w wieku 89 lat.

Jej dorobek sceniczny obejmował takie tytuły jak Loco (1946), Bus Stop (1955 – nominacja do nagrody Tony), Sail Away (1961), Company (1970), A Delicate Balance (1996), Small Craft Warnings (1973), The Gingerbread Lady (1974), Showboat (1994) oraz A Little Night Music (2010). Jej autorski spektakl Elaine Stritch at Liberty z 2001 roku zdobył nagrodę Tony i cieszył się ogromnym powodzeniem zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w USA. W trakcie kariery trwającej siedem dekad pojawiała się w produkcjach telewizyjnych, m.in. The Growing Paynes (1949), The Goodyear Television Playhouse (1953-55) czy The Ed Sullivan Show (1954). Była także pierwszą odtwórczynią roli Trixie Norton w pilocie słynnego cyklu The Honeymooners (u boku Jackiego Gleesona, Arta Carneya i Pert Kelton). Na dużym ekranie wystąpiła z Charltonem Hestonem w Three Violent People (1956), z Rockiem Hudsonem w Pożegnaniu z bronią (1957), z Tonym Curtisem w The Perfect Furlough oraz jako pielęgniarka w remake'u The Spiral Staircase (1975). Dołączyła do obsady Cocoon: The Return (1988), zagrała babcię Winony Ryder w filmie Miłość w Nowym Jorku (2000) i pojawiła się w Sposobie na teściową (2005) u boku Jane Fondy i Jennifer Lopez. Elaine zdobyła nagrodę Emmy w 1993 roku za gościnną rolę w serialu Prawo i porządek oraz kolejną w 2004 roku za telewizyjny dokument o jej autorskim show. Ostatnio jej powracająca rola Colleen, matki Jacka Donaghy’ego w serialu 30 Rock (30 Rockefeller Plaza), przyniosła jej trzecią statuetkę Emmy. W Wielkiej Brytanii była prawdopodobnie najlepiej znana z sitcomu ITV Two’s Company, w którym grała z Donaldem Sindenem (1975-79). Jej najnowszy dokument Shoot Me miał niedawno premierę w Nowym Jorku. Elaine na zawsze pozostanie kojarzona z dwoma wielkimi utworami z musicali Sondheima. Pierwszy to The Ladies Who Lunch z musicalu Company. George Furth, autor libretta, był świadkiem, jak podpita Stritch prosiła barmana: „Daj mi po prostu butelkę wódki i plan pomieszczenia” – anegdota ta stała się inspiracją do tekstu piosenki. W późniejszych latach, gdy po odbytej odwyku żyła w trzeźwości, wykonywała ten utwór z rozdzierającym emocjonalnym zaangażowaniem, czerpiąc z autobiograficznych wspomnień o życiu, które o mało nie legło w gruzach. Drugi to I’m Still Here z Follies – dumny hymn estradowej weteranki, która przetrwała zawodowe porażki, osobiste kryzysy i zmieniające się mody, by do późnej starości pozostać u szczytu sławy.

Niezmiennie profesjonalna, szczyciła się tym, że w ciągu siedmiu dekad z powodu niedyspozycji opuściła zaledwie dwa spektakle.

Być może najlepszym podsumowaniem będą jej własne słowa: „Uwielbiam publiczność. Mój Boże, to najlepsi przyjaciele na świecie!”

Elaine Stritch urodzona 2 lutego 1925; zmarła 17 lipca 2014.

https://www.youtube.com/watch?v=virv-1o2KjE#t=20

https://www.youtube.com/watch?v=--u0kxITaBU

https://www.youtube.com/watch?v=zQysjiUA68U