RECENZJA: Private Lives, The Mill at Sonning ✭✭✭✭

Tim Hochstrasser recenzuje u201eu017bycie prywatneu201d Nou00ebla Cowarda u2013 spektakl obecnie wystawiany w The Mill at Sonning.

Darrell Brockis (Elyot Chase) i Tom Berkeley (Victor Prynne) w u017byciu prywatnym. Fot.: Andreas Lambis u017bycie prywatne

The Mill at Sonning

7 lipca 2019

4 gwiazdki

Zarezerwuj bilety

Wizyta w The Mill at Sonning to pod kau017cdym wzglu0119dem zachwycaju0105ce dou015wiadczenie. Jak sama nazwa wskazuje, teatr mieu015bci siu0119 w dawnym mu0142ynie wodnym, gdzie kou0142o mu0142yu0144skie wciu0105u017c obraca siu0119 i szumi w miejscu, w ktu00f3rym obecnie znajduje siu0119 bar. Mu0142yn dziau0142au0142 do 1969 roku i jest na stau0142e wpisany w tkanku0119 angielskiej historii u2013 odegrau0142 swoju0105 rolu0119 zaru00f3wno w Domesday Book, jak i podczas angielskiej wojny domowej. Obiekt pou0142ou017cony jest na wyspie na Tamizie, maju0105c za su0105siadu00f3w pau0144stwa Clooney, a z kau017cdego zaku0105tka roztaczaju0105 siu0119 malownicze widoki na rzeku0119. Mou017cna usiu0105u015bu0107 na jednym z tarasu00f3w lub trawniku00f3w, obserwuju0105c wau017cki tau0144czu0105ce nad wodu0105, czuju0105c siu0119 niemal jak na u0142odzi.

Poza powiewem wiejskiej sielanki (ktu00f3ra dziu0119ki bliskou015bci stacji Reading znajduje siu0119 rzut beretem od Londynu), teatr oferuje znakomitu0105 kolacju0119 jako preludium do kau017cdego spektaklu. Wyu015bmienity bufet w jednej z kilku sal o konstrukcji ryglowej stanowi idealne przygotowanie do teatralnej uczty, niezaleu017cnie od tego, czy wybieramy siu0119 na popou0142udniowe matinee, czy wieczorne przedstawienie.

Obecnie teatr gou015bci nowu0105 inscenizacju0119 u201eu017bycia prywatnegou201d Cowarda, wyreu017cyserowanu0105 w stylistyce lat 30. przez Tama Williamsa. To wybu00f3r idealnie dopasowany do kameralnou015bci tej 180-osobowej widowni. Po ostatniej wizycie w The Globe, czystu0105 przyjemnou015bciu0105 byu0142o znalezienie siu0119 w mniejszej przestrzeni, gdzie aktorzy nie muszu0105 forsowau0107 gu0142osu, a nawet najcichszy szept jest doskonale su0142yszalny. Juu017c przy zajmowaniu miejsc widau0107 dekoracju0119 do su0142ynnej sceny na balkonie, a akordeonista buduje nastru00f3j sentymentalnymi, romantycznymi melodiami. Zapowiada to jeden z kluczowych motywu00f3w sztuki u2013 siu0142u0119 wspomnieu0144 wywou0142ywanych przez u201etaniu0105 muzyku0119u201d. Mimo swojej popularnou015bci, u201eu017bycie prywatneu201d to wymagaju0105cy materiau0142. Napisane przez Cowarda jako wirtuozerski popis dla niego samego i Gertrude Lawrence, wymaga czworga wybitnych aktoru00f3w bu0119du0105cych w szczytowej formie w trzech bardzo ru00f3u017cnych aktach. Gdy Alan Rickman grau0142 gu0142u00f3wnu0105 rolu0119 w 2001 roku, opisau0142 to wyzwanie nastu0119puju0105co: u201eW pierwszym akcie jesteu015b na balkonie w komedii epoki Restauracji; w drugim grasz Czechowa; a w trzecim lu0105dujesz w farsie spod znaku Feydeauu201d. To, co na bu0142yszczu0105cej powierzchni wydaje siu0119 byu0107 lekku0105 komediu0105 salonowu0105, jest w rzeczywistou015bci trzema odru0119bnymi sprawdzianami techniki i skali emocjonalnej.

Eva Jane Willis i Darrell Brockis w u017byciu prywatnym. Fot.: Andreas Lambis

Przy tak wyu015brubowanych standardach, produkcja ta radzi sobie bardzo dobrze, chou0107 mou017ce nie w kau017cdej kategorii. Akt pierwszy i drugi su0105 poprowadzone po mistrzowsku (z wyju0105tkiem ostatnich kilku minut kulminacyjnych drugiego aktu), jednak akt trzeci nie ma w sobie jeszcze wystarczaju0105cej dynamiki, by w peu0142ni oddau0107 farsowy charakter finau0142owego zamieszania.

W akcie pierwszym wszyscy staraju0105 siu0119 zachowywau0107 nienagannie, wiu0119c opanowanie, odpowiednia modulacja gu0142osu i wyczucie czasu su0105 kluczowe. Gdy te elementy graju0105, wszelkie ukryte znaczenia i niedopowiedzenia trafiaju0105 bezbu0142u0119dnie do widza. Cau0142a czwu00f3rka aktoru00f3w radzi sobie z tym znakomicie, a czas mija bu0142yskawicznie. Jednym z testu00f3w jest podanie su0142ynnej kwestii o tym, u017ce Norfolk jest u201ebardzo pu0142askiu201d. Przykuta zbyt mocno traci dowcip; zbyt du0142uga pauza czyni u017cart wymuszonym. Eva Jane Willis jako Amanda robi to idealnie, zbieraju0105c salwu0119 u015bmiechu cau0142ej sali.

Role mu0142odszych bohateru00f3w, Sibyl i Victora, su0105 czu0119sto postrzegane jedynie jako niewdziu0119czne tu0142o dla gu0142u00f3wnej pary, ale wcale nie musi tak byu0107. Te postaci mogu0105 byu0107 u015bwietnym treningiem przed wiu0119kszymi wyzwaniami (Laurence Olivier grau0142 Victora w pierwszej produkcji!). Oboje aktorzy wykonuju0105 tu kawau0142 dobrej roboty z pozornie mau0142o obiecuju0105cym materiau0142em. Lydea Perkins, jako mu0142oda u017cona Sibyl, przekonuju0105co kreu015bli drogu0119 od lu0119kliwej ingu00e9nue do skoncentrowanej na sobie, asertywnej, a nawet kapryu015bnej dorosu0142ej kobiety. Podobnie Tom Berkeley wykracza poza ramy sztywnego, stereotypowego Anglika za granicu0105, ujawniaju0105c pod koniec swu00f3j uparty, a wru0119cz przebiegu0142y charakter. Pod koniec tej sztuki nie ma bezbronnych ofiar, a aktorzy wykorzystuju0105 kau017cdu0105 okazju0119, jaku0105 daju0105 im te role.

Jako para protagonistu00f3w, Elyot i Amanda, Darrell Brockis i Eva Jane Willis posiadaju0105 tu0119 wiarygodnu0105, dystyngowanu0105 chemiu0119, dziu0119ki ktu00f3rej widz wierzy, u017ce su0105 ludu017ami, ktu00f3rzy nie mogu0105 ze sobu0105 u017cyu0107, ale nie potrafiu0105 teu017c u017cyu0107 osobno. Ucieleu015bniaju0105 kruchu0105 nudu0119 otaczaju0105cym u015bwiatem oraz sku0142onnou015bu0107 do psot i ryzyka u2013 czu0119u015bciowo napu0119dzanu0105 chu0119ciu0105 odpu0119dzenia melancholii i unikniu0119cia konfrontacji z pustku0105 wu0142asnego u017cycia. Jest to u015bwietnie oddane w akcie drugim, rozgrywaju0105cym siu0119 w paryskim mieszkaniu Amandy, ktu00f3ry jest sercem sztuki i najtrudniejszym fragmentem do zagrania. Nieco su0142abiej wypada jedynie punkt kulminacyjny, w ktu00f3rym trudno uwierzyu0107 w wybuchaju0105cu0105 miu0119dzy nimi bu00f3jku0119, mimo obecnou015bci choreografa walk w obsadzie. Scena jest odrobinu0119 zbyt ugrzeczniona, podczas gdy w tym momencie akcji potrzeba naprawdu0119 alarmuju0105cych i szalonych piu0119ciu minut.

W akcie trzecim wszystko wydaje siu0119 nieco zbyt przewidywalne, poniewau017c reu017cyseria jest o uu0142amek sekundy za wolna jak na farsowy humor oparty na trzaskaju0105cych drzwiach i nieobliczalnych zachowaniach (chou0107 mamy tu bardzo dobru0105 kreacju0119 Celii Cruwys-Finnigan w roli pokoju00f3wki Louise). Byu0107 mou017ce czu0119u015bu0107 problemu tkwi w samej scenografii. Nie chciau0142bym krytykowau0107 pomysu0142owych dekoracji Michaela Holta, tworzonych na miejscu i dopracowanych w najmniejszych szczegu00f3u0142ach z epoki, lecz ostatni akt rozgrywa siu0119 w bardzo zatu0142oczonej przestrzeni, co mou017ce tu0142umaczyu0119 pewnu0105 powu015biu0105gliwou015bu0107 aktoru00f3w.

Podsumowuju0105c, The Mill at Sonning oferuje zachwycaju0105ce dou015wiadczenie, w ktu00f3rym otoczenie i kuchnia wprowadzaju0105 w stan bu0142ogiej satysfakcji i pozwalaju0105 zapomnieu0107 o codziennych troskach. To idealne warunki do obcowania ze sztuku0105, ktu00f3ra czyni cnotu0119 z chwilowego ignorowania nieprzyjemnej rzeczywistou015bci. Coward z pewnou015bciu0105 by to zaakceptowau0102. Sama elegancka produkcja, chou0107 nie zaciera wspomnieu0144 o innych inscenizacjach, wytrzymuje poru00f3wnanie z wersjami z West Endu, oferuju0105c wiele zalet i tradycyjny warsztat aktorski, o ktu00f3ry tam dziu015b coraz trudniej.

Graju0105 do 3 sierpnia 2019

ZAREZERWUJ BILETY NA u017bYCIE PRYWATNE