RECENZJA: Romeo i Julia, West Yorkshire Playhouse ✭✭✭✭

The Young People's Company. Fot.: Anthony Robling Romeo i Julia

West Yorkshire Playhouse

8 marca 2017

4 Gwiazdki

Zarezerwuj bilety

Zapomnijcie o skąpanych w blasku księżyca balkonach i łagodnej muzyce – szekspirowska tragedia o tragicznej miłości, „Romeo i Julia”, to w swej istocie historia napędzana energią i pasją. Płomienne, nastoletnie uczucie popycha naiwną parę młodych ludzi ku związkowi, który można uznać jedynie za pochopny i lekkomyślny; nienawiść dzieląca ich zwaśnione rody rozrywa to przymierze na strzępy. Reżyserka produkcji w West Yorkshire Playhouse, Amy Leach, doskonale to zrozumiała, nadając tej energii ludzką twarz w postaci dwudziestoosobowego chóru utalentowanej lokalnej młodzieży, który wywiązuje się ze swojego zadania wyśmienicie. Jako uczestnicy walk i chórzyści, emanują niesłabnącą pasją – od scen chuligańskich wybryków przeradzających się w wojny gangów, przez taniec do hitów Donny Summer na balu u Kapuletich, aż po finałowy, niezapomniany obraz, gdy w geście milczącego hołdu dla zmarłych unoszą w górę swoje telefony komórkowe. Ta zdyscyplinowana choreografia nadaje niesamowite tempo inscenizacji sztuki, w której przecież Szekspir zawarł jedne ze swoich najbardziej kwiecistych wywodów na temat miłości.

Tessa Parr (Julia) i Dan Parr (Romeo) w spektaklu Romeo i Julia. Fot.: Anthony Robling

Wystawienie tej sztuki tradycyjnie wiąże się z dylematem: jak obsadzić role główne, by aktorzy byli wystarczająco młodzi, a jednocześnie na tyle dojrzali, by oddać niuanse tekstu? Tutaj odtwórcy głównych ról oddają się temu wyzwaniu w stu procentach. Dan Parr jako Romeo nasyca swoje kwestie butą godną klasowego zawadiaki, zaś Tessa Parr w roli Julii wprowadza nutę paniki, ocierającą się chwilami o histerię – jakby w pełni uświadamiała sobie potęgę własnych uczuć i tragiczne położenie, w jakim się znalazła. Ostatecznie oboje jawią się jako bezbronne ofiary porwane przez nurt wszechobecnego pośpiechu, przepychanek i krzyku.

Elexi Walker (Merkucjo), Tachia Newall (Tybalt), Dan Parr (Romeo) i Lawrence Walker (Benwolio). Fot.: Anthony Robling

W pozostałej części obsady Leach dokonała kilku frapujących wyborów. Elexi Walker jako Merkucjo w wydaniu żeńskim nadaje postaci zadziorny, uliczny sznyt, co wnosi radykalnie inny wymiar do jej drwiących tyrad i nadaje nowy kontekst bójce z Tybaltem. Olwen May jako pasjonatka ogrodnictwa, wielebna Lawrence, tworzy przejmujący portret osoby, której szlachetne intencje przegrywają w starciu z przemocą i złością otoczenia. Na uwagę zasługuje również Natalie Anderson w roli Lady Monteki – wyzywającej „żony-trofeum”, która mimo skłonności do popijania cavy i flirtowania z Tybaltem, potrafi pokazać, jak bardzo emocjonalnie musiała niegdyś przypominać swoją córkę, Julię.

Ciaran Kellgren jako Parys. Fot.: Anthony Robling

Surowa, betonowa scenografia autorstwa Hayley Grindle przywodzi na myśl pokryte graffiti blokowiska, a duszne oświetlenie i dym budują atmosferę lata gorącego w każdym tego słowa znaczeniu, podczas gdy młodzi ludzie biegają, skaczą i miotają się we wszystkich kierunkach.

W przerwie i po zakończeniu spektaklu – a zwłaszcza w finale – publiczność, w której zasiadło wielu młodych widzów, zareagowała spontanicznymi owacjami i okrzykami zachwytu. Była to idealna odpowiedź na tę udaną inscenizację.

W repertuarze do 25 marca 2017

KUP BILETY NA SPEKTAKL ROMEO I JULIA