RECENZJA: Szklana menażeria, Duke of York’s Theatre 2022 ✭✭✭✭

Paul T Davies recenzuje „Szklaną menażerię” – słynny dramat wspomnień Tennessee Williamsa z Amy Adams w roli głównej, wystawiany w Duke Of York's Theatre w Londynie.

Amy Adams w „Szklanej menażerii”. Fot. Johan Persson The Glass Menagerie (Szklana menażeria)

Duke Of York's Theatre

31 maja 2022

4 gwiazdki

Rezerwuj bilety na „Szklaną menażerię”

Pierwszy wielki sukces Tennessee Williamsa doczekał się nowej, pomysłowej inscenizacji w reżyserii Jeremy'ego Herrina, która dzięki niestandardowej obsadzie subtelnie odkrywa przed nami kolejne warstwy tekstu. Choć historia Amandy – niegdysiejszej piękności z Południa, która desperacko próbuje wyswatać córkę, Laurę, z „pewnym kawalerem” – jest pozbawiona melodramatyzmu i histerii późniejszych sztuk autora, w jej delikatności drzemie ogromna siła. To pięknie zrealizowana produkcja; nie ma tu potrzeby na siłę wprowadzać elementów metateatralnych, bo Williams sam daje nam je w genialnym monologu otwierającym. Autor w pełni akceptuje fakt, że to sztuka o pamięci, a aktorzy witają się na scenie jeszcze przed rozpoczęciem spektaklu. Tytułowa szklana menażeria to kolekcja figurek Laury, którą dziewczyna gromadziła w izolacji od świata – zwierzątka reprezentują jej rodzinę, nadzieje i marzenia, zajmując centralne miejsce w ogromnej gablocie, która może nawet nieco zbyt mocno odciąga uwagę widzów.

Lizzie Annis i Tom Glynn-Carney. Fot. Johan Persson

Głównym magnesem dla publiczności jest bez wątpienia debiut Amy Adams na West Endzie w roli Amandy. Podczas wieczoru prasowego uznałem jej kreację za nieco jednowymiarową, zwłaszcza w pierwszej części spektaklu. Zdawała się ostrożnie podchodzić do bardziej dramatycznych cech postaci, grając zbyt zachowawczo i miejscami zbyt szybko wypowiadając kwestie. Znakomicie radzi sobie jednak w scenach komediowych – w tekście znajdziemy przecież świetne bon moty, jak choćby: „Wstanę, ale nie będę promienieć” czy „jest wymowny jak ostryga”. Mimo to wieczór należał do Lizzie Annis, debiutującej na profesjonalnej scenie jako Laura. W sztuce Laura jest „kulawa”, co stanowi źródło jej głębokiej nieśmiałości i braku pewności siebie. Annis, która w życiu prywatnym zmaga się z porażeniem mózgowym, wnosi w rolę głębokie zrozumienie doświadczeń bohaterki – każda zmiana emocji odbija się na jej twarzy. Paul Hilton (jako narrator i starszy Tom) oraz Tom Glynn-Carney (jako młodszy Tom) bezbłędnie współgrają, portretując przeszłość i teraźniejszość, nadzieję i rozczarowanie. Jako „kawaler” Jim O'Connor, Victor Alli jest doskonały i szarmancki, aż do momentu, gdy zaczyna się przechwalać i przypadkowo tłucze ukochanego szklanego jednorożca Laury. Fakt, że nie osiągnął sukcesu, o którym marzył w liceum, jest subtelnie podkreślony przez to, że jako osoba czarnoskóra może być w tym świecie równie wielkim wyrzutkiem jak Laura.

Amy Adams i Tom Glynn-Carney. Fot. Johan Persson

W tej produkcji jest wiele do podziwiania, zwłaszcza scenografia Vicki Mortimer, która wraz z oświetleniem i dźwiękiem delikatnie przenika do przestrzeni widowni. Mimo to odebrałem spektakl jako dziwnie stonowany, być może zbyt bezpieczny na ten moment – brakowało mi tego emocjonalnego uderzenia, które czułem przy innych inscenizacjach tego dzieła. Jednak z czasem trema pewnie opadnie, a scena między Jimem i Laurą z drugiego aktu jest sama w sobie warta ceny biletu.

Spektakl „The Glass Menagerie” jest grany w Duke Of York's Theatre do 27 sierpnia 2022 roku.

Może Cię zainteresować:

Przeczytaj także: David Harbour i Bill Pullman w światowej premierze „Mad House” Theresy Rebeck

ZAPISZ SIĘ DO NASZEGO NEWSLETTERA