Dwadzieścia teatrów, które musisz odwiedzić przed śmiercią (Recenzja książki) ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenzuje książkę Amber Massie-Blomfield pt. „Twenty Theatres To See Before You Die”, wydaną przez Penned In The Margins.

Twenty Theatres To See Before You Die.

Amber Massie-Blomfield.

Penned in The Margins.

5 gwiazdek

Kup egzemplarz

Mimo nieco złowieszczo brzmiącego tytułu (ilu z nas tak naprawdę planuje, jak wykorzystać czas, który nam pozostał?), pełna życia, informacyjna i niezwykle wciągająca książka Amber Massie-Blomfield stała się dla mnie idealną ucieczką w czasie lockdownu. Tytułowe dwadzieścia teatrów autorka wybrała z głębokiej miłości do sztuki i jej przestrzeni. Ta przygoda rozpoczęła się tuż po referendum w sprawie Brexitu – Massie-Blomfield chciała sprawdzić, co teatr wciąż ma nam do zaoferowania. To jednak nie tylko książka o budynkach; to opowieść o duchu tych miejsc, o widzach, a co ważniejsze – o lokalnych społecznościach i o tym, co sprawia, że występy na żywo wciąż nas fascynują.

Wyłoniona z długiej listy dwudziestka to oczywiście wybór osobisty, ale różnorodność opisanych miejsc jest zdumiewająca. Choć niektóre wydają się oczywistymi kandydatami (Theatre Royal w Bath czy Everyman Theatre w Liverpoolu), szczególnie jeśli miało się okazję je odwiedzić, nie brakuje tu niespodzianek i odkryć. Teatr rzymski Verulamium w St. Albans fascynuje zarówno historią, jak i stylem, a Theatre of Small Convenience w Great Malvern to kwintesencja brytyjskiej ekscentryczności i unikalności. Cieszę się, że uwzględniono National Theatre of Wales, ponieważ ich sceną jest cała Walia – autorka opisuje tu wizytę na spektaklu „We’re Still Here” w Port Talbot. Sukcesem tej książki jest fakt, że to swoista podróż śladami brytyjskich scen. Massie-Blomfield z dużym entuzjazmem i wsparciem podchodzi do oglądanych przez siebie spektakli, nawet jeśli ich poziom bywa różny. W centrum swojej opowieści stawia tę niezwykłą alchemię zachodzącą między sceną, publicznością a przestrzenią.

Minack Theatre, Kornwalia. Rozdział poświęcony The Minack Theatre to czysta przyjemność (historia tego miejsca to gotowy scenariusz filmowy, koniecznie z Maggie Smith jako starszą Roweną Cade). To miejsce otwiera teraz moją listę teatrów do odwiedzenia w 2021 roku – muszę wierzyć, że powrót do teatrów będzie wtedy możliwy! Ze wstydem przyznaję, że nigdy nie byłem w Minack, a w przypadku kilku innych scen nie mam żadnego usprawiedliwienia dla swojej nieobecności. I to jest właśnie terapeutyczny aspekt tej lektury – złapałem się na planowaniu kolejnych wypraw, choć niektóre mogą być trudniejsze do zrealizowania niż inne. Oczywiście towarzyszy temu niepokojąca myśl o tym, ile teatrów pozostanie zamkniętych po pandemii. Jednak faktem jest, że wiele z tych miejsc przetrwało wojny, zarazy, kolejne rządy i ludzką obojętność – teatr przetrwa i to. Ta książka była ogromnym wsparciem w tym trudnym czasie i obok czytanych dramatów pomogła mi utrzymać kreatywność, gdy planuję odhaczanie kolejnych punktów na mapie.

! Z pewnością znajdzie się miejsce na kontynuację poświęconą teatrom, które koniecznie trzeba zobaczyć po pandemii!