RÖPORTAJ: Samuel Morgan-Grahame

Sarah Day, Amelie oyuncusu Samuel Morgan-Grahame ile sohbette. Oyun ve hepimizin şu an bağ kurabileceği önemli bir mesaj olan başkalarıyla iletişim kurmak üzerine olan bu sohbeti kaçırmayın!

Çocukken sahne aldığın ilk oyun neydi ve seni tiyatro dünyasına iten ne oldu?

14 yaşındayken bir tiyatro topluluğuyla Les Miserables'ın (Sefiller) öğrenci versiyonunda oynamıştım. İlk kez müzikal tiyatroda şarkı söylemiştim; o dönem uzmanlaşmış bir klasik müzik okuluna gidiyordum ve bu benim için bambaşka bir dünyaydı! O andan itibaren klasik müzik çalışmalarımı ihmal etmeye başladım ve kütüphaneye gidip orijinal kadro kayıtlarını dinlemeye koyuldum! Büyükannem ve büyükbabam beni küçük yaştan itibaren tiyatroya götürürlerdi; tiyatroyla iç içe bir ailede büyüdüğüm için kendimi çok şanslı hissediyorum. 1970'lerde Sidney, Avustralya'da şu an uluslararası düzeyde takdir gören Belvoir Street Theatre'ın kurulmasında büyük rol oynamışlardı. Tiyatro dünyasına girişim onlarla oldu ama bu işten bir kariyer yapabileceğimi hiç hayal etmemiştim.

Fotoğraf: Pamela Raith Amelie’nin bir parçası olduğun için tebrikler! Bize gösteriden ve oradaki rolünden bahseder misin?

Bu gösteri inanılmaz bir yolculuktu ve burada yer aldığım için kendimi çok talihli hissediyorum. Çoğunlukla, orijinal filmden de tanınan Joseph karakterini canlandırıyorum; kafedeki diğer karakterlerden birine takıntısı olan ve sürekli bir ses kayıt cihazına onun hakkında ürkütücü bir şekilde fısıldayan biri. Ayrıca genç Amelie’nin evcil japon balığı Fluffy’yi de canlandırıyorum; ne yazık ki küçük yaşta elinden alınıp Seine Nehri’ne bırakılıyor. Fluffy’nin hikayedeki o çok kısa anının, başkarakter için dönüm noktası olduğuna inanıyorum!

Pandemi döneminde bir gösteri üzerinde çalışmak nasıldı; seçmeler ve prova süreci nasıl geçti? Aşmanız gereken engeller oldu mu?

Oyunla olan yolculuğum COVID-19'un adını bile duymadan çok önce başlamıştı! Ama bu kadar uzun bir aradan sonra geri dönmek gerçekten tuhaf bir deneyim oldu. Oyunun son versiyonunu Ocak 2020'de bitirmiştik, bu yüzden oyunu yeniden sahnelemek ve West End'i tekrar açan ilk yapımlardan biri olmak inanılmaz bir duyguydu. Başlarda sürekli test yapılması, maskeler ve ilk birkaç hafta boyunca uymamız gereken sosyal mesafe kuralları (çok haklı sebeplerle) şoke ediciydi; ancak yapımcılarımızın, sağlık ve güvenlik ekibimizin ve sahne yönetimimizin başarısı sayesinde bu durum günlük rutinimizin bir parçası haline geldi ve artık üzerinde pek düşünmüyoruz. Seyirciyi West End'e geri döndürmek için her şeye değer! Oyunumuz, bir yıldan fazla süren izolasyondan çıkan insanlar için bağ kurma konusunda çok dokunaklı bir mesaj içeriyor, bu yüzden her gece bunu seyirciyle paylaşabildiğimiz için kendimizi çok şanslı hissediyoruz.

Bir gösteri için karaktere bürünürken izlediğin süreç nedir? 

Benim için fiziksellik çok önemli, bu yüzden karakterin duruşunu ve yürüyüş tarzını bulmak, inandırıcı bir şey inşa etmede temel rol oynuyor. Bu, provada olduğu kadar her gösteriden hemen önce de yardımcı oluyor. Oynadığım her sahne veya karakter öncesinde beni o ana "sokan" kendime has bir yöntemim var. İnanılmaz derecede yetenekli bir ekiple çalıştığım için çok şanslıyım; onların her gece karakterlerine kattığı dürüstlük ve beceri de bana yardımcı oluyor.

Tiyatro senin için neden önemli?

İnsanların doğuştan hikaye anlatıcısı olduğuna inanıyorum ve canlı tiyatro, bir kültür olarak birbirimize hikaye anlatma biçimimizin zirvesidir. Paylaşılan bir deneyimin büyüleyici bir yanı var; tüm salonun tek bir nefes aldığı veya aynı anda güldüğü o anı tiyatro dışında hiçbir yerde yakalayamazsınız. Tiyatro benim ibadethanemdir, bunu tüm samimiyetimle söylüyorum; hayatımdaki en dönüştürücü deneyimlerden bazıları ya bir hikaye dinlerken ya da kendi hikayemi anlatırken tiyatro salonlarında gerçekleşti.

Karantina ve kısıtlamalar neredeyse bitti; bu süreçte yaratıcılığını nasıl korudun?

Pandemi boyunca sektörde bir işe sahip olduğum için çok şanslıydım; yaklaşık bir yılımı yaşadığım bölgedeki sanat merkezi olan Deptford'daki The Albany’nin gençlik programında çalışarak geçirdim. Çevrimiçi drama dersleri, sosyal mesafeli müzik kursları ve atölyeler (hem yüz yüze hem çevrimiçi) düzenledik; bu benim için bu tür tiyatroların ülke genelindeki topluluklarda yapabileceği önemli işleri görmek adına inanılmaz bir deneyimdi. Ayrıca evde bol bol müzik çaldım, çoğunlukla yeni doğan bebeğimi eğlendirmek içindi! Pandeminin en kötü döneminde bebek sahibi olmak, sonsuz yaratıcılık gerektiren bir deneyimdi!

Bize en güzel veya en komik anılarından birini anlatır mısın? 

2019'da Bristol Old Vic'teki Amelie günleri; her zaman Bristol Old Vic'te (BOV) oynamak istemiştim ve Amelie o tiyatro için mükemmel bir oyundu. Seyirciden inanılmaz bir tepki almıştık; ölmeden önce yapılacaklar listemden bir maddeyi daha eksiltmiş gibi hissetmiştim.

En komiği ise; bir keresinde bir Shakespeare oyununda, ilk yarıyı kapatan etkileyici bir tiradın ardından son repliğimi bağırıp sahneden koşarak çıkarken takılıp sahnenin tam ortasında yüzüstü yere yapışmıştım. Bir çuval patates gibi serilmiştim. Hemen toparlanıp ayağa kalktım ve hızla çıktım ama o geceki o hırslı çıkışım pek etkili olmamıştı 😂

Amelie müzikali için bilet alın Hayatın bir gösteri olsaydı adı ne olurdu ve neden?

Şu an için: Yorgun! (Müzikal). 10 aylık bir bebeğim var ve sahnelerden neredeyse hiç inmediğimiz bir West End oyununda oynuyorum!

Sektöre yeni adım atan mezun oyuncular için çok zor bir yıl oldu. Yeni mezunlara ne tavsiye verirsin?

Devam edin; sizi destekleyen arkadaşlar edinin ve elinizden geliyorsa kendi projelerinizi üretin. Unutmayın, kendinizi bir sanatçı olarak tanımlıyorsanız öylesinizdir; şu an asıl geliriniz başka bir yerden geliyor olsa bile.

Son olarak (sürprizi bozmadan!), British Theatre topluluğumuz ‘Amelie’yi neden izlemeye gelmeli?

Müzik, sihir ve umut dolu çok güzel bir oyun. Yalnızlığınızdan çıkıp diğer insanlarla ve topluluğunuzla bağ kuracak kadar cesur olmakla ilgili. Bir kişinin dünyayı değiştirmek için neler yapabileceği hakkında. Son 18 ayın bize gösterdiği bir şey varsa, o da bu tarz hikayelere daha çok ihtiyacımız olduğudur. Gelin bu hikayeyi size biz anlatalım!

Amelie müzikali Londra'daki Criterion Theatre'da sahnelenmeye devam ediyor. Hemen Rezervasyon Yapın!