ELEŞTİRİ: Broken Wings, Theatre Royal Haymarket ✭✭

Matthew Lunn, Nadim Naaman ve Dana Al Fardan imzalı yeni müzikal Broken Wings'i Theatre Royal Haymarket'te izledi.

Broken Wings ekibi. Fotoğraf: Marc Brenner Broken Wings Theatre Royal Haymarket

2 Ağustos 2018

2 Yıldız

İtiraf etmeliyim ki, Lübnan asıllı Amerikalı şair ve filozof Halil Cibran'ın çalışmalarıyla bu müzikalden önce pek tanışıklığım yoktu. İlk aşkını ve onu nasıl kaybettiğini anlatan Broken Wings'i (Kırık Kanatlar) izledikten sonra, eserlerini inceleme ve onu biraz daha yakından tanıma isteği duydum. Müzikal; Cibran'ın hayatına, aşklarına ve karakterine dair kesitler sunuyor; izleyici, yüzyıl başı Beyrut'unun zengin bir şekilde dokunmuş imgeleri arasında yadsınamaz bir keyif alıyor. Müzikler harika, eser temaları açısından samimi ve hayranlık uyandırıcı; kadınların metalaştırılmasına karşı duran her türlü yapım, içinde bulunduğumuz bu karamsar günlerde alkışlanmalı. Yine de, aşkın bu kadar ciddi bir şekilde ele alınışı tatmin edici olmaktan uzak kalıyor; karakterlerin iyiliği ve kötülüğü fazla basit kaçıyor. Genel deneyim, belki de kasıtlı olmasa da, kaybolmuş bir potansiyelden bahsediyor.

Rob Houchen ve Nadim Naaman, Broken Wings oyununda. Fotoğraf: Marc Brenner

Müzikal, 1920'lerin New York'undaki çalışma odasından seslenen, dışarıdan bakıldığında konforlu bir hayat süren ancak dinmek bilmeyen bir kalp sızısıyla kıvranan orta yaşlı Cibran (Nadim Naaman) ile başlıyor. Genç bir adamken (Rob Houchen tarafından canlandırılan) Amerika'dan çocukluğundaki gibi bozulmamış olan Beyrut'a geri döndüğünü ve Selma Karamy (Nikita Johal) adında bir genç kıza aşık olduğunu anlatıyor. Birbirlerine hızla olağanüstü bir aşkla bağlanıyorlar ancak kaderin onlar için kötü planları var. Selma'nın iyi kalpli ve saygın babası (Adam Linstead), Beyrut'un yüksek zümrelerinin toplumsal baskılarına boyun eğmek zorundadır. Kötü kalpli piskopos Bulos Galib (Irvine Iqbal), bencil yeğeni Mansur (Sami Lamine) adına Selma'nın elini istediğinde, baba razı gelmek zorunda kalır. Aşıklar ayrılır, Selma ve Mansur evlenir. Ancak babası hastalandığında, genç Cibran yeniden Selma'nın hayatına girer ve bu durum yıkıcı sonuçlar doğurur.

Koro şefi Joe Davison'ın program notlarından oldukça etkilendim; çağdaş klasik enstrümantasyonu "Cibran'ın Lübnan'ının bir anı gibi, vatanının bir eskizi gibi bir tablosu" olarak tanımlıyordu. Davison, orkestranın "Cibran'ın New York stüdyosundan fırlamışçasına sahnede konumlandırılmasıyla" bu tablonun güçlendirildiğini belirtiyor. 20'lerin New York'unu sahnenin arkasına yerleştirip, Lübnan sahnelerini önde kurgulama kararı oldukça isabetli olmuş. Müziğin tutkusuna ve uyandırdığı o sızlatan nostalji duygusuna ise hiç kusur bulunamaz.

Broken Wings ekibi. Fotoğraf: Marc Brenner

Buna rağmen, şarkı sözleri ve metin, yer yer güzel gözlemler barındırsa da (aşkın bir sedir ağacının dallarına benzetilmesi gibi), çok fazla didaktik açıklama ve yanlış kurgulanmış ifadeler içeriyor. Sürekli hissetmem gereken duygu bana gösterilmek yerine, doğrudan söyleniyormuş gibi hissettim. Başrollerdeki Houchen ve Johal oldukça yetenekli ve güçlü şarkıcılar olmalarına rağmen, Selma ve Cibran'ın birbirlerine neden bu kadar amansızca çekildiklerini tam olarak hissettiremediler; yaşlı Cibran rolündeki Naaman'ın güçlü performansı, bu duygusal bağı kurmak için asıl yükü sırtlanıyor. Oyunun ikinci yarısında Selma'nın kadının boyun eğdirilmesi üzerine tutkulu konuşmalarını duyuyoruz; bunlar tek başlarına güçlü olsalar da, hikaye akışında bir diyalogla desteklenmediği için eksik kalıyor. İlişkilerindeki sinir bozucu yan da tam bu nokta: birbirleriyle konuşmuyor, adeta beyanatlarda bulunuyorlar. Birbirleri için ne ifade ettiklerini gösterecek olan o oyunbazlık, mizah veya entelektüel yakınlıktan yoksun, sadece gösterişçi bir tutum sergiliyorlar. Müzikal "ilk bakışta aşk" ihtimaliyle oynamasına rağmen, tutkularının sadece iki nazik ruhun gençlik hevesinden fazlası olduğunu kanıtlamaya yetmiyor.

Nikita Johal, Adam Linstead ve Rob Houchen, Broken Wings sahnesinde

Hikayenin kötü karakterleri olan piskopos ve Mansur'un tasvirleri de başka sorunlar yaratıyor. Nadeem Crowe’un Cibran'ın okul arkadaşı Kerim rolündeki performansı ile birlikte, bunlar oyundaki en keyifli performanslardı; kısmen de eserin onlara tanıdığı alandan daha nüanslı canlandırıldıkları için. Sürekli piskoposun kötülüğün vucüt bulmuş hali olduğu ve herkesi kontrolü altında tuttuğu söyleniyor. Yine de, bazen yeğenini Selma'yı duygusal olarak ihmal ettiği için azarlarken veya Selma'nın çocuk sahibi olamamasının bir aşağılık belirtisi olduğu fikrine prim vermezken garip bir şekilde sempatik görünüyor. Mansur ise zalim olmaktan ziyade düşüncesiz ve benmerkezci – şımarık ve toy bir çocuk gibi. Her iki adam da şüphesiz antipatik karakterler, ancak oyun bu karakterlerin toplumun birer ürünü olduğu şeklindeki doğal sonuca varmaktan kaçınıyor. Beyrut'un hikayenin anti-kahramanı olarak öne çıkmasını; hem zeytin ağaçları ve gizli buluşmalar için bereketli bir toprak, hem de değişmezliğin karanlık kalbiyle kararmış bir yer olarak yansıtılmasını arzuladım. Bu fikir oyunun kıyısında köşesinde var, ancak yaratıcılar bunu tam anlamıyla işleselerdi müzikal çok daha güçlü olabilirdi. Bunun yerine, toplumun küstah gaddarlığının ara sıra karşımıza çıkan tasvirleri havada kalıyor ve sadece Cibran ile Selma'nın aşk hikayesinin trajedisini körüklemek amacıyla kullanılmış gibi görünüyor.

Nikita Johal, Broken Wings'te Selma rolünde. Fotoğraf: Marc Brenner Broken Wings, büyük bir emeğin ürünü ve müzikleri tam bir şölen. Ancak yüzyıl başı Beyrut'unun fonunda geçen merkezi aşk hikayesi pek inandırıcı değil ve şehrin kendisine dair sunulan o kısa sahneler kadar merak uyandırmıyor.