ELEŞTİRİ: Chicago, New Wimbledon Theatre (Birleşik Krallık Turnesi) ✭✭✭✭✭

Sophie Carmen-Jones ve Topluluk. Fotoğraf: Catherine Ashmore Chicago

New Wimbledon Tiyatrosu

23 Şubat 2016

5 Yıldız

Birleşik Krallık Turnesi - Bilet Satın Al

Yıllardır Birleşik Krallık'ı adeta büyüleyen (Razzle Dazzle) Chicago, turne kapsamında yeniden yollarda. Mevcut prodüksiyon, John Kander ve Fred Ebb imzalı bu muazzam eserin neden zamanının ötesinde bir klasik kabul edildiğini bizlere bir kez daha hatırlatıyor.

İçki yasağı dönemindeki Chicago'da (1920'ler) geçen müzikal, muhabir Maurine Dallas Watkins'in bir oyununa dayanıyor ve Watkins'in gazetesi için takip ettiği gerçek suçlardan esinleniyor.

Broadway'deki ilk açılışında saygıdeğer bir rakam olan 936 kez sahnelenen oyun, asıl büyük patlamasını 1996'daki yeniden sahnelenişinde (revival) yaptı. Chicago artık tam olgunluk dönemindeydi; hırs, yolsuzluk, şöhret meraklısı suçlular ve medyanın güdümündeki yargılama sürecini anlatan bu hikaye dünyayı kasıp kavurdu. West End'deki serüveni yaklaşık 15 yıl sürerek tarihinin en uzun soluklu Amerikan müzikali oldu. Broadway'de ise hala devam eden gösterimleriyle hem en uzun soluklu Amerikan müzikali hem de Operadaki Hayalet'in ardından Broadway tarihinin en uzun süredir sahnelenen ikinci oyunu unvanını koruyor.

Chicago'nun bu yeniden yorumu, prodüksiyonu en yalın haline indirgeyerek gösterinin dehasını ortaya koyuyor: Orkestra sahnede, kostümler minimal ve sadece birkaç sandalye... Bir izleyici olarak hem Kander ve Ebb'in o muhteşem bestelerini tane tane duyma şansı yakalıyor hem de Bob Fosse'nin akıl almaz koreografisinin özünü hissediyorsunuz.

Hayley Tamaddon, John Partridge ve Topluluk. Fotoğraf: Catherine Ashmore

Burada Ann Reinking tarafından sahneye taşınan ve gerçekten parıldayan şey, tam anlamıyla Fosse'nin koreografik tarzı. Bu olağanüstü ekip, çıplak sahnede tek bir vücut gibi zarafetle süzülürken, bir anda bireysel karakterlere bürünerek gereken tüm duyguları başarıyla yansıtıyor. Bir omuz silkme, şapkanın hafifçe eğilmesi veya parmak ucuyla yapılan küçücük bir jest; ikili, üçlü ya da tüm grup tarafından yapıldığında adeta sarsıcı bir güç yaratıyor.

Mevcut turnede Sophie Carmen-Jones, kız kardeşi ve kocasını öldürmekten yargılanmayı bekleyen sert mizaçlı gösteri kızı Velma Kelly'i canlandırıyor. Carmen-Jones, kendine güvenen ve mağrur ama o dış kabuğunun altında hala incinebilir olan neredeyse kusursuz bir Velma portresi çiziyor.

Roxie Hart rolünde Hayley Tamaddon ışık saçıyor. Tamaddon, Roxie karakterindeki o içsel komediyi daha önce gördüğüm pek çok oyuncudan çok daha iyi öne çıkarıyor. Son derece disiplinli olan performansında, Roxie'nin kendi ayakları üzerinde durduğu anlarda Fanny Brice'ı andıran esintiler yakalamak mümkün.

Bu iki kadın sahnede mükemmel bir uyum yakalamış. Oyunun sonundaki 'Hot Honey Rag' numarasında bir araya geldiklerinde her anlamda tam bir senkronizasyon ve kusursuzluk sergiliyorlar.

John Partridge ve Topluluk. Fotoğraf: Catherine Ashmore

Kurnaz ve ağzı iyi laf yapan avukat Billy Flynn karakterine John Partridge hayat veriyor. Masumiyet ya da suçlulukla değil, sadece alacağı 5000 dolarlık ücrete odaklanan Flynn, kendi şöhretinden başka bir şey düşünmeden katil zanlısı kadınlar arasında mekik dokuyor. Partridge, oldukça kendinden emin ve güven veren bir oyunculuk sergiliyor. Partridge ve Carmen-Jones ile birlikte 'Press Conference Rag' sahnesi adeta enerji saçarak sahneyi inletti.

X Factor birincisi Sam Bailey, Cook County Hapishanesi'nin gardiyanı Mama Morton rolünde. Bir gardiyandan ziyade arabulucu gibi davranan Morton, ne pahasına olursa olsun mahkumlarının suçlarından bir kazanç sağlamalarına yardımcı olan bir menajer gibi iş görüyor. Bailey bu rolde çok doğal. Bu yozlaşmış karakteri asla abartmadan canlandırıyor; kendine güveni tam ancak Hunyak'ın kaderi karşısında yaşadığı o gerçek şoku görmek oldukça ilginçti.

A D Richardson, bugüne kadar izlediğim en iyi Mary Sunshine olabilir. Her repliği sıcaklık ve şefkatle harmanlıyor. Her gece söylemesi oldukça zor olabilen bu rolde, performansın sonunda ses kalitesi adına duyduklarımızın sadece buzdağının görünen kısmı olduğu izlenimine kapılıyorsunuz.

Roxie'nin sevgi dolu ama sürekli yönlendirilen kocası Amos rolünde Neil Ditt var. Tam anlamıyla acınası bir karakteri canlandıran Ditt; Roxie ve Billy tarafından kullanılan, hırpalanan bir adamı başarıyla yansıtıyor. Harika bir performans sergileyen Ditt'in 'Mr Cellophane' şarkısı, bu sönük adamın fark edilmek için verdiği çabayı çok iyi hissettiriyor.

Sam Bailey, Sophie Carmen-Jones ve Hayley Tamaddon. Fotoğraf: Catherine Ashmore

Bu Chicago prodüksiyonunda topluluk kadrosunda (ensemble) gerçekten öne çıkan performanslar mevcut. Francis Foreman küstah Fred Casely rolünde çok başarılı; Roxie ile olan mahkeme sahnesi tam bir zafer niteliğinde. Hayley Tamaddon, Kerry Spark ve Adam Denman tarafından sergilenen 'Me and My Baby' sahnesi olabileceğinin en iyisiydi. Peter Nash'in hem çekici hem de tekinsiz tiplemesiyle hayat verdiği Martin karakteri ise Chicago'ya bambaşka bir enerji katmış.

'The Cell Block Tango'yu sergileyen Sophie Carmen-Jones, Lindsey Tierney, Ellie Mitchell, Nicola Coates, Frances Dee ve Chelsea Labadini tek kelimeyle muhteşemdi. Bu sahne, Fosse'yi neden bu kadar güçlü bir tiyatro dehası yaptığının dersi niteliğinde. Bazen durağan, bazen ise çılgınca hareketli olan bu sahnede her bir kadın performansının zirvesindeydi. Tam anlamıyla büyüleyici!

Ben Atkinson'ın sahnede devleşen canlı orkestrası prodüksiyonun adeta üzerine koyulan son dokunuş niteliğinde. Büyük şov numaralarını büyük bir enerjiyle çalıyorlar ve Kander ile Ebb'in notalarını sanki kendi doğalarıymış gibi seslendiriyorlar. Burada müzisyen ve müzik tek bir vücut haline gelmiş.

Chicago'nun bu mevcut turnesini mutlaka izleyin; bu etkileyici, seksi ve benzersiz prodüksiyon kesinlikle kaçırılmamalı. Görkemli, cesur ve tek kelimeyle muazzam!

CHICAGO TURNE BİLETLERİNİ AYIRTIN