ELEŞTİRİ: Crazy For You, Gillian Lynne Tiyatrosu ✭✭✭✭✭

Tim Hochstrasser, şu an Gillian Lynne Tiyatrosu’nda sahnelenen ve West End'e transfer olan Crazy For You’yu değerlendiriyor.

Charlie Stemp ve ekip. Fotoğraf: Johan Persson Crazy for You

Gillian Lynne Tiyatrosu

5 Yıldız

Bilet Alın

Başarılı bir müzikalin formülünü keşfetmek isteyen herkesin, Gillian Lynne Tiyatrosu’na geri dönen Crazy for You’yu oluşturan tüm yaratıcı unsurları incelemesi yeterli olacaktır. 1990’larda büyük başarı yakalayan bu yapım, hâlâ o muazzam enerjisi ve büyüleyici zarafetiyle ışıldamaya devam ediyor. İçinde bulunduğumuz dünyanın kasvetli hali düşünüldüğünde, bu karanlığı dağıtıp yerine katıksız bir neşe koyma gücü belki de her zamankinden daha önemli ve gerekli.

Crazy For You ekibi. Fotoğraf: Johan Persson

Bu müzikal, terimin en iyi anlamıyla bir "pasticcio," yani harika bir derleme. Yapımcılar, 20’li ve 30’lu yılların tüm Gershwin şovlarının güncelliğini yitirdiğini fark ederek 1930 yapımı ‘Girl Crazy’nin temel olay örgüsünü ve bazı parçalarını almışlar; üzerine de George ve Ira’nın sanatlarını sergileyecek tam yirmi adet en sevilen hit parçasını eklemişler.

Tom Edden ve ekip. Fotoğraf: Johan Persson

Ancak olay sadece bununla sınırlı değil. Oyunun kendi başına bir hayat bulabilmesi için Ken Ludwig'in metni ve Susan Stroman'ın koreografisiyle taze bir yaratıcı vizyona ihtiyacı vardı. Bu yeni sahnede her iki unsur da şahane bir şekilde parlıyor; konu bir dereceye kadar absürt olsa da (birçok Barok operadan daha fazlası değil), diyaloglar arsız, yer yer cesur ve her zaman hikâyeye hizmet eden cinsten. Stroman'ın hayranlık uyandıran dans rutinleri, katman katman olağanüstü bir atletizm inşa ederek kusursuzca akıyor ve finaldeki görkemli vuruş için her zaman şaşırtıcı bir şeyler saklıyor. Bakılacak ve hayran kalınacak o kadar çok şey var ki, her perdenin sonunda kendinizi oyunu tekrar görme arzusu ve ihtiyacı içinde buluyorsunuz.

Crazy For You ekibi. Fotoğraf: Johan Persson

Buradaki başarının temel taşlarından biri de müzik direktörü Alan Williams ile birlikte üç bestecinin daha imzasını taşıyan orkestral düzenlemelerdeki titizlik. Gershwin orijinallerindeki uzun melodiler ve ince armonik geçişler, caz müzisyenlerinin uzun zamandır bildiği gibi bu parçaları doğaçlama ve varyasyona çok uygun kılıyor. Bu yapımda yönetmenliği de üstlenen Stroman ve aranjörleri, büyük bir kümülatif güç oluşturmak için bu imkânı sonuna kadar kullanıyorlar; özellikle 'Slap that Bass' ve ara öncesindeki gösterişli 'I Got Rhythm' sunumu bunun en güzel örnekleri. Orkestra çizgilerindeki ruh hali değişimleri ve karmaşıklık, hem dansçıların hem de müzisyenlerin sergilediği üstün teknik becerilerle dansa tam olarak yansıtılıyor.

Gelelim hikâyeye; New York’un ihtişamlı Follies dünyasından Nevada’daki köhne bir maden kasabasına uzanıyoruz. Bobby Child, tiyatroyu ipotekten kurtarmak ve tiyatro sahibinin kızı Polly'nin kalbini kazanmak için kasaba halkının yardımıyla çölde başarılı bir gösteri sergilemek zorunda. Bobby, asıl Bela Zangler ortaya çıkana kadar kendisini Macar impresaryo Bela Zangler olarak tanıtarak, tatil yapan bir grup Follies kızının yardımını almayı başarıyor. Planlar yapan bir bar sahibi, inatçı bir eski kız arkadaş, bir seyahat rehberinin yazarları ve son olarak annesinin dahil olmasıyla Bobby için işler iyice sarpa sarıyor, ta ki mutlu sona ulaşana kadar.

Crazy For You ekibi. Fotoğraf: Johan Persson Tüm bunlar, sahneye girip çıkan nispeten basit setlerle ancak bir o kadar görkemli ışık ve kostüm tasarımlarıyla, Art Deco döneminin detaylarına gösterilen büyük bir özenle gerçekleştiriliyor. Gillian Lynne sahnesinin geniş ön alanı ve derinliği büyük ölçekli sahneler için bolca imkân sunarken, tüm topluluk hem şarkı hem de dans performansında kusursuz bir mükemmeliyet sergiliyor. Oyunun sonunda yaklaşık otuz kişilik ekibin içerisindeki ortak dayanışmanın bir göstergesi olarak, yedek oyuncuların ve understudies kadrosunun ayrıca selam vermesi çok nazik bir düşünce olmuş.

Charlie Stemp ve ekip. Fotoğraf: Johan Persson

Bu gösteride başrollerin omuzlarında büyük bir yük var; Bobby ve Polly neredeyse sahneden hiç çıkmıyorlar. Toplu dansların yanı sıra solo şarkılar, danslar ve koreografisi karmaşık vokallerle dolu düetler var. Hem Charlie Stemp hem de Carly Anderson, bu zorlu görevlerin üstesinden eşsiz bir başarı ve zarafetle gelmeyi biliyor. Tek bir an seçmem gerekirse, bu kesinlikle 'Embraceable You' yorumları olurdu; burada atmosferi değiştirmeyi ve seyirciyi aralarındaki ilişkinin gerçekliğine ikna etmeyi başarıyorlar. Bu an hem teknik bir ustalık hem de duygusal bir derinlik barındırıyordu.

Fotoğraf: Johan Persson

Yan rollerde Tom Edden, canlandırması zor bir karakter olan Bela Zangler rolünde harika bir iş çıkardı – Stemp ile olan ayna sahnesi gecenin en iyi görsel esprilerinden biriydi. Natalie Kassanga, 'Naughty Baby' yorumuyla kışkırtıcı ve etkileyici bir performans sergiledi. Mathew Craig, hırslı bar sahibi rolünde hakkını verirken, Fodor çifti olarak Sam Harrison ve Rina Fatania, P.G. Wodehouse tarzına göz kırpan harika bir oyunculuk sergilediler. Genel olarak çok mutlu ve tıkır tıkır işleyen bir prodüksiyon hissi alıyorsunuz.

Kısacası, bu gösteri müzikal tiyatroyu seven herkese gönül rahatlığıyla tavsiye edilebilir; bu türe yeni başlayanlar için eşsiz bir keyif, uzmanlar için ise tüm parçalar mükemmel bir sinerjiyle birleştiğinde türün zamansız neşesinin bir kanıtı olacaktır.