ELEŞTİRİ: Sihirli Flüt (The Magic Flute), Arcola Theatre ✭✭✭

Tim Hochstrasser, Grimeborn 2022 kapsamında Londra Arcola Theatre'da sahnelenen Mozart'ın Sihirli Flüt eserini değerlendiriyor.

Sihirli Flüt. Fotoğraf: Zak Kilby Sihirli Flüt Arcola Theatre

17 Ağustos 2022

3 Yıldız

Grimeborn Web Sitesi Yönetmen müdahalesinden zarar gören pek çok operanın aksine, Mozart’ın 'Sihirli Flüt'ü buna adeta ihtiyaç duyar. Viyana usulü 'singspiel' için yazılan orijinal diyaloglar günümüzde pek kullanışlı değil ve hikaye ilerledikçe kimin 'iyi' kimin 'kötü' olduğu epey belirsizleşiyor. Bu durum, bir yönetmen için konuyu ve karakterleri tamamen yenilemek adına altın bir fırsat sunuyor; nitekim Opera Alegría da tam olarak bunu yapmış ve ortaya son derece tazeleyici bir iş çıkmış.

Bu versiyonda, Finansal Hizmetler sektöründen Prens Tamino, bir tiyatro binasına giriyor ve yanlışlıkla bir 'hayalet ışığını' söndürerek tiyatronun geçmişteki karakterlerini canlandırıyor. İlk olarak karşımıza, Gece Kraliçesi olarak bildiğimiz solmuş divanın temizlikçileri ve görevlileri olarak üç hanım çıkıyor. Tamino, çılgın konsept yönetmeni Sarastro ve onun tarikat vari takipçi 'Topluluğu'na katılan, yıldız adayı genç Pamina’ya gönlünü kaptırıyor. Tamino, burada bir takip spotu operatörü olan Papageno ile birlikte Pamina'yı kurtarma yolculuğuna çıkıyor. Çeşitli sınavlar ve zorluklar tiyatro odaklı bir kurguyla aşılıyor; otorite figürlerinin alt edilmesiyle ulaşılan final, pandemi döneminde kararan ve şimdi yeniden hayat bulan tiyatro sanatına içten bir övgü niteliği taşıyor.

Fotoğraf: Zak Kilby

Bu karmaşanın bir kısmı, özellikle Sarastro ve takipçilerinin her şeyi bir Tibet çanıyla bölen Alistair Sutherland liderliğindeki detaylı çılgınlığı oldukça iyi işliyor. Ayrıca, dekor ve aksesuarların çoğunun zaten tiyatro malzemelerinden oluşması bütçeyi düşük tutmaya yardımcı olmuş. Ancak, hikayedeki pek çok dönüşümü karşılamak için görkemli bir atmosfer gerekiyor; burada ise sunum biraz zayıf kalmış, gerekli sürpriz ve hayranlık duygusunu sadece Papageno'nun müzik kutusu verebilmiş.

Müzikal açıdan ise durum biraz karışık. Şarkıcıların çoğu oldukça güçlü ve aynı zamanda iyi birer oyuncu. Notalarla uyumlu, esprili ve güncel bir İngilizce metin kullanılmış; tiyatronun tüm katları kullanılarak net bir şekilde izleyiciye aktarılıyor. Tamino, Papageno ve Pamina rollerinde Peter Martin, René Bloice-Sanders ve Naomi Kilby vokal olarak birbirlerini iyi tamamlıyorlar ve belli ki sahnede çok eğleniyorlar. Fae Evelyn, Gece Kraliçesi olarak başarılı bir Gloria Swanson taklidi sergilerken vokal hattının zorluklarıyla cesurca başa çıkıyor. Robert Jenkin, bezgin bir sahne amiri olarak yorumladığı Monostatos rolüne alışılmışın dışında bir anlam katmış. Papagena ise gerçek bir sürpriz oldu; diğer yapımların gelecekte örnek alabileceği türden bir yorumdu.

Fotoğraf: Zak Kilby

Dürüst olmak gerekirse, orkestrayı çok aradım. Duvar piyanosu pek beklenen düzeyde değildi, her ne kadar kuliste (adı belirtilmeyen) bir flütçünün kilit bir soloyu seslendirmesi hoş olsa da. Piyanist Lindsay Bramley, hem piyano hem de müzik kutusu sahneleri için elektrikli klavye başında devasa bir iş yükünün altından kalktı. Bu koşullarda uvertürü çalmak büyük bir risk olmuş, çalınmasa daha iyi olabilirdi. Bu opera, bu tür uyarlama koşullarında bile daha geniş bir enstrüman yelpazesini hak ediyor.

Oldukça nemli olan Studio 1'de geçen akşam, birkaç sahne fazla uzun geldi; ikinci yarıda yapılacak akılcı bir kısaltma oyuna yardımcı olabilirdi. Bazen bu tür eserlere kutsal metin muamelesi yapma tehlikesi doğuyor, oysa Mozart'ın farklı mekanlardaki performanslar için değişiklikler yapacağı aşikardır – öyleyse neden bugün de yapılmasın? Seyirci geceyi oldukça keyifli buldu; kuşkusuz bu opera, Grimeborn deneyiminin temelinde yatan müdahaleci ve modernleştirici yaklaşıma tam olarak uyuyor.

Ayrıca bakınız: Arcola Theatre Grimeborn Festivali Carmen İncelemesi

Ayrıca bakınız: Arcola Theatre Grimeborn Black El Payoso The Clown İncelemesi