ELEŞTİRİ: The Pajama Game, Shaftesbury Theatre ✭✭✭✭

Pajama Game (Pijama Partisi)

Shaftesbury Theatre

19 Haziran 2014

4 Yıldız

İyi bir profesyonel tiyatro topluluğunun vazgeçilmez ama genellikle geri planda kalan bileşeni, yedek oyuncular (Understudy/Cover) veya dönüşümlü oyunculardır (Alternate). Donmar, Bush ve Hampstead tiyatrolarının da yakın zamanda doğruladığı gibi, onlar olmadan gösteriler devam edemez. Ancak bir yedek oyuncunun sahneye çıkacağı duyurulduğunda, seyirciler genellikle "en iyiyi" izleyemeyecekleri düşüncesiyle iç çeker ya da yuhalar. Mevcut eğilimin yedek oyuncuları anons etmek yerine program kitapçıklarının içine küçük notlar sıkıştırmak olması herhalde bu yüzdendir.

Bu anonsların bu kadar nadir yapılması üzücü. Çünkü bir sanatçı için kendi emeğinin başkasına mal edilmesi ya da başkasının performansının kendisininmiş sanılmasından daha sinir bozucu bir şey olamaz. Ayrıca, seyircilerin hepsi yedekteki bir oyuncunun sahnede olduğunu bilmeyebileceği için, izledikleri performansın kıymetini tam olarak takdir edemezler.

Birçok yıldız kariyeri, bir sanatçının başkasının yerine sahneye çıktığı o özel anla parlamıştır. Bir oyunun orijinal kadrosunda yer almak, o rolü sizin kadar iyi oynayacak başka kimsenin olmadığı veya o rolde izlenmeye değer tek kişinin siz olduğunuz anlamına gelmez: Meşhur örnektir, Elaine Paige, Cats müzikalinin prömiyerinde Grizabella karakteri için orijinal tercih değildi; Catherine Zeta-Jones ve Bette Midler da kadroya topluluk sanatçısı (ensemble) olarak girip oradan zirveye tırmandılar.

Sir Richard Eyre tarafından yönetilen ve şu an Shaftesbury Theatre sahnesinde izleyiciyle buluşan Chichester Festival yapımı The Pajama Game, kendi efsanevi yedek oyuncu hikâyelerine sahip. Başlangıçta Carol Haney'nin Gladys rolündeki yedeği olan Shirley MacLaine, hiç prova yapmadan sahneye çıkmış, anons edildiğinde yuhalanmıştı; ancak gösterdiği yıldız performansıyla ayakta alkışlanmış ve o günden sonra bir daha arkasına bakmamıştı.

Farklı bir rolde olsa da, dün akşamın kadın başrolü Lauren Varnham (Babe rolünde), MacLaine ile benzer bir yol izleyebilir. Zira kendisi her bakımdan role tam oturmuştu; enerji ve ruh dolu, neredeyse kusursuz bir performans sergiledi. Onu, Michael Xavier'in yakışıklı, hafif çekilmez (Xavier değil, canlandırdığı karakter) ama yine de karizmatik Sid'i ile yan yana izledikten sonra, bir başkasının bu role daha iyi uyabileceğini hayal etmek güç. Ama işte gerçek bu; Varnham bir yedek oyuncu. Ve gerçekten mükemmel bir yedek.

George Abbott ve Richard Bissell tarafından yazılan, müzik ve sözleri Richard Adler ile Jerry Ross'a (ve adı geçmeyen Frank Loesser'a) ait olan The Pajama Game, metninin özgünlüğünden ziyade müziklerinin kalitesiyle ayakta kalan bir müzikal. Hikâyesi yeterince sağlam olsa da 50'lerin havasına iyice sinmiş durumda ve sadece merak uyandırıcı bir dönem işi olarak varlığını sürdürüyor. Eyre'ın oyunu kararlılıkla o dönemde bırakma ama iş yerindeki insani ilişkileri ve alttan alta hissedilen cinsel gerilimi vurgulama kararı oldukça yerinde olmuş.

Sonuç, Babe ve Sid arasındaki inişli çıkışlı romantizmle hareketlenen keyifli bir eğlence. Xavier, Sid karakterindeki o maskülen, kendine güvenen ve kariyer basamaklarını hızla tırmanan adam rolünde son derece rahat; performansı komik, samimi, özgüvenli ve pürüzsüz. Piknikte Babe'e bakışı —kararlı ve arzu dolu— Sid'in romantik yanlarını açık ediyor. Zekice ve son derece keyifli bir performans sergileyen Xavier'in sesi müzikal numaraları kolaylıkla ve harika bir biçimde seslendirirken adeta devleşiyor. "Hey There" parçası özellikle tam bir başarı. Dans konusunda da hiç geri kalmayan Xavier, son derece muzip ve tarz olarak eğlenceli olan "There Once Was A Man" düetinde bunu örnek teşkil edecek bir ustalıkla gösteriyor.

Varnham'ın Babe karakteri, Xavier'le her yönüyle boy ölçüşüyor. Alımlı, çekici, canlı, hayat dolu, tatlı ve sevgi dolu bu Babe tek kelimeyle bir bebek! Varnham hantal diyalogların üstesinden iyi geliyor, her şeye yürekten bir anlam katıyor, harika bir tonla muazzam şarkı söylüyor; komedi sahnelerinde çok başarılı ve müthiş bir dansçı. "I'm Not At All In Love" yorumu sansasyoneldi. Babasıyla olan sahneleri ise özellikle dokunaklı; oysa bu sahneler normalde donuk geçmeye çok müsaittir. Zamanlaması, sahne hakimiyeti, tempo ve duraksama ayarlarıyla her bakımdan zafer dolu bir dönüş yaptı. Ayrıca o seksi pijamaları da üzerinde çok iyi taşıdı. Kesinlikle gelecekte takip edilmesi gereken bir yetenek.

Claire Machin, Sid'in sekreteri Mabel rolünde formunun zirvesinde. Gary Wilmot'un canlandırdığı bahtsız ve çılgınca kıskanç Hinesy ile sergiledikleri o tatlı uyum özellikle keyif verici; oyunun her iki perdesinde de gerçek birer doruk noktası yaratıyorlar. İlk perdedeki "I'll Never Be Jealous Again" düetleri büyük alkış topluyor; ikinci perdede Wilmot'un pantolon sorunu yaşadığı sahne ise akşamın en komik anı oluyor. Machin'in komedi yeteneği eşsiz ve Mabel karakterinin sunduğu tüm fırsatları sonuna kadar değerlendiriyor.

Wilmot, Hinesy rolünde gayet formda, rahat ve kaçık bir tipleme çiziyor. Doğal rahatlığı, karakterin daha ürkütücü yönlerini (Glady'le arkasından iş çevirdiğini düşündüğü insanlara bıçak fırlatması gibi) yumuşatıyor ve işine kattığı bu hafif dokunuş performansı çok daha iyi kılıyor.

Bir başka yedek oyuncu olan Helen Ternent, Gladys rolünde mükemmeldi; şaşkın bakışlı, güven dolu güzelliği ve hazza olan düşkünlüğü hem "Steam Heat" hem de "Hernando's Hideaway" numaralarında harika bir iş çıkarmasını sağladı. Büyük bir beceri ve muazzam bir enerjiyle dans etti, karakterin ruhuna uygun bir doğallıkla şarkılarını söyledi.

Küçük ama müthiş topluluk (ensemble), birçok yan rolü canlandırıyor ve toplu sahnelerin üstesinden ustalıkla geliyor. Açılış parçası "Hurry Up"ta diksiyon konusunda şaşırtıcı bir eksiklik olsa da, diğer yerlerde ve özellikle "Once A Year Day" ile "7 and a 1/2 Cents" parçalarında her açıdan parladılar.

Gareth Valentine yetenekli orkestrayı her zamanki usta stiliyle yönetti; orkestra çukurundan harika sesler yükseldi (ve bir noktada sahnede ustaca bir solo icra edildi). Müziğin kalitesi, bir West End şovundan bekleyebileceğiniz her şeyi fazlasıyla karşılıyordu.

Pajama Game dünyayı yerinden oynatacak bir eser değil belki ama Eyre'ın yapımı sağlam ve neşeyle dolu. Harika bir akşam geçirmek için ideal; saf bir eğlence. Ve bu kadroyla, aynı yapım geçen sezon Chichester'da olduğundan çok daha iyi işliyor.

Tiyatrodan ayrılırken ve arada, Babe rolündeki Joanna Riding'in yeteneklerini öven ve neden "fotoğraflardaki gibi sarışın peruğunu takmadığını" merak eden izleyicileri duyunca gülümsememi gizlemek zor oldu. Hem Varnham hem de Riding için biraz üzücü bir durum. Takdir, hak edene verilmelidir.

The Pajama Game için bilet alın