ELEŞTİRİ: Seth Rudetsky Konser Serisi - Beth Malone, Online ✭✭✭✭✭

Julian Eaves, Seth Konser Serisi'nin şu anda dijital ortamda yayınlanan en son bölümünde Seth Rudetsky'ye katılan Beth Malone'u değerlendiriyor.

Beth Malone Beth Malone ile Seth Konser Serisi

Çevrimiçi Yayın

5 Yıldız

Seth'in Web Sitesini Ziyaret Edin

Andrew Lippa’nın 'The Life of the Party' eseri, Seth Rudetsky'nin o mükemmel ve şahane kabare-sohbet programlarının bu sonuncusu için lezzetli bir başlangıç oldu. Şov, müzik direktörümüzün doğru bir duruş sergileyen 'sandığa gidin' çağrısıyla özel bir canlılık kazandı. Ancak bu atmosferden, Judy Garland'dan ilham alan (her ne kadar aslen diğer Judy, yani Holliday için yazılmış olsa da) 'Just In Time'ın (Jule Styne, Betty Comden/Adolph Green) o buğulu, bar piyanosu eşliğindeki mırıltısına geçiş yapmak ne büyük bir değişim! Beth, sesini sanki bir doz fazla martini içmiş bir Jerry Southern gibi duyurmayı başardı. Ne esneklik ama! Seth’in, teknik becerileri nefes kesecek kadar geniş olan, sesini bir türden diğerine anında evirebilen ve o anda ne söylüyorsa ona tamamen sadık kalabilen sanatçıları seçmesi bu konserlerin (neredeyse istisnasız) en belirgin özelliğidir. Şarkı söylemek... ya da o anın ruhu olmak!

Malone’un hayatının ve işinin büyük bir parçası, her yıl yaklaşık 50 yardım konseri verdiği LGBTQ+ dünyasına olan tüm kalbiyle bağlılığıdır. Bunu anlatmasını duymak harikaydı; özellikle de eşi olacak ruh eşi Shelley ile henüz 22 yaşındayken tanıştığını (ve evet, bunca yıl sonra hâlâ evli olduklarını) öğrenmek çok etkileyiciydi. Bir diğer parça, Randy Kylin'in (sanırım?) bir pop şarkısı olan 'Where Are You Now?' tek kelimeyle muazzamdı! Büyük duygularla dolu, gerçekten güzel, sade ve şefkatli bir balad; Malone'un sesi ise bunu söylemek için gerekli netliğe, hassasiyete ve kalbe sahipti. Arayış içindeki bir ruhun sesi olmak için en doğru müzikti.

'On My Own' (Schoenberg/Boublil) benzer bir balad olmasına rağmen, country tınılarıyla çevrelenmiş kadifemsi bir dokunuşla ve büyük bir mücadelenin dramasıyla zenginleştirilmişti. Bu bizi, Andrew Lippa'nın insan doğası hakkında çoğu yazardan çok daha fazlasını bildiğini kanıtlayan 'I Need An Old-Fashioned Lesbian Love Story' ile çok daha sert sulara taşıdı. Biraz Tom Lehrer'ın Jerry Herman ile buluşması gibi; sadece akışına bırakın. Malone, bu tür manik kabare parodilerini de diğer tüm materyalleri kucakladığı gibi aynı inançla seslendirebiliyor: çünkü malzeme İYİ; o zaten tek kelimeyle dünya dışı, inanılmaz bir şeyden daha azını yapmıyor. Tam bir New York havası!

Ardından doğrudan Broadway dedikodularına geçtik; seçmelerin, oyuncu kadrosu belirleme süreçlerinin ve denemelerin o çılgın dünyasını keşfettik. 'I Quit', seçme üzerine yazılabilecek TÜM şarkıların son noktasıdır ve Beth’in virtüözlük sergileyen performansıyla burada tam hakkı verildi. David Dyer'ın 'Unruly Heart' (Matthew Skylar ve Chad Beguelin’in 'The Prom' müzikalinden) için hazırladığı duru ve nazik düzenleme, Malone'un cesur country tınılı sesine daha fazla alan açarak güzel bir kontrast oluşturdu. 'You will be found' nakaratıyla, Malone'un bizzat temsil ettiği iyimserlik ve dayanıklılığın tutkulu bir onayını sundu.

Bu noktayı kanıtlarcasına, Alan Menken ve Glen Slater’ın 'Sister Act' müzikalinden 'The Life I Never Lived' ile ton değişti: Malone’un sesine daha çelik gibi bir tını geldi ama şarkı sözünün hikayesini anlatırken gösterdiği o kusursuz özen hiç değişmedi. Bu atmosfer, ses için yazılmış son derece taze ve radikal bir yöntem kullanan 'Fun Home'dan (Lisa Kron/Jeanine Tesori) fersah fersah uzakta. Malone burada, bir şarkıcının yazılan metinle nasıl yüzleştiğini ve ona nasıl tepki verdiğini çözümleyerek gösteriyor. Caitlin Caruso bu haftanın yarışma galibiydi ve bize 'Ring Of Keys'ten harika bir kesit sundu. Ancak 'Maps' daha da zorlayıcı bir parça; icracıdan müzikteki lirizmi bulup ortaya çıkarırken, sürekli gelişen bir anlatıyı ilmek ilmek işlemesini bekleyen muazzam bir yetenek yelpazesi istiyor. Tesori, melodi satırlarını müzikal dokusuna işleme konusunda bir dahi; melodinin, müziğin kendisinin ve hikayenin nereye gideceğine dikte etmesine asla izin vermiyor. Ve o her yere gidiyor. Kazandığı pek çok ödüle rağmen Tesori hâlâ şaşırtıcı derecede hak ettiği değeri görmeyen bir besteci ama kesinlikle en iyilerin arasında yer alıyor.

Tıpkı Meredith Willson gibi; onun 'The Unsinkable Molly Brown' eserindeki kahramanın boyun eğmez 'I Ain't Down Yet' şarkısı, adeta 4 Temmuz kutlamaları coşkusuyla ruhumuzu canlandırdı. Tüm bunlar çok hoştu. Ve bizi tekrar Beth Malone yorumuyla 'Ring Of Keys'e geri getirdi; Malone, tek bir tempoyu bile kaçırmadan bir yoğun duygudan diğerine geçme konusundaki şaşırtıcı yeteneğini bir kez daha kanıtladı. Mükemmel!

Seth Konser Serisi incelemelerini okuyun