ELEŞTİRİ: Two Into One, Menier Chocolate Factory ✭✭✭✭

Two Into One

Menier Chocolate Factory

26 Mart 2014

4 Yıldız

Menier Chocolate Factory'de sahnelenmeye başlayan oyunu Two Into One'ın program kitapçığında Ray Cooney, fars türünde oyuncu seçimi hakkında şunları söylüyor: "İyi bir oyuncu ararsınız; belki hafif tuhaflıkları olan ama harika bir dürüstlüğe sahip birini... Rolünü dürüstçe, gerçekçi bir şekilde oynayabilecek birini ararsınız."

Son derece haklı.

Farsın sırrı, kendi içinde tutarlı olan (en azından bir şekilde mantıklı gelen), karşı konulamaz derecede karmaşık bir olay örgüsü; doğuştan gülünç karakterler ve Cooney'nin tarif ettiği türden oyunculardır. Olay örgüsü basit bir fikirle başlamalı ve dizginlenemez bir mizahla patlayana kadar katman katman karmaşıklık ve entrika eklenerek ilerlemelidir. Burası, bir ekibin parçası olmak istemeyenler veya spot ışıklarını başkalarıyla paylaşmaktan hoşlanmayanlar için bir yer değildir. Aşırı rol kesenlere veya şebeklik yapanlara göre değildir; muazzam bir disiplin, yoğun şekilde bilenmiş bir yetenek, üslup ve zarafete karşı derin bir saygı ve anlayış gerektirir.

Farsı sahneye koymak, trajediden çok daha zordur. Bu bir gerçek. Farsı abartmak, Cooney'nin bahsettiği o 'dürüstlüğü' sadece kahkaha alma telaşıyla değiştirmek çok kolay bir hatadır.

Two Into One, nefret etmesi kolay o malum gruba odaklanan, harika kurgulanmış bir fars: Evlilik dışı ilişki peşindeki Muhafazakar politikacılar. Cooney’nin kalemi, kilit karakterleri neredeyse hiç zorlanmadan tanıtıp hızla tanımlıyor ve ardından onları kahkaha dolu bir kargaşanın içine sürükleyip yuvarlıyor.

Margaret Thatcher döneminde İçişleri Bakanlığı'nda Yardımcı Bakan olan Michael Praed'in canlandırdığı Richard Willey karakteri, sanki yönetmek için doğmuş o Eton mezunu politikacı tipinin vücut bulmuş hali. Boylu boslu, yakışıklı, rafine ve cana yakın; oldukça karizmatik ama gözlerinde bir muziplik var çünkü Başbakanlık ofisinden genç bir sekreterle gizli bir buluşma planlıyor. Praed, her açıdan bu rol için biçilmiş kaftan. Sarsılmaz soğukkanlılığı zorlanıyor, saman nezlesi azıyor, özel sekreterinin gizli eşcinsel hayatı karşısında yaşadığı şaşkınlık her yanını sarıyor ve tüm bunlar olurken etrafa bir yanardağ gibi karizma saçmaya devam ediyor. Tam kıvamında, ölçülü ve hatasız bir performans. Kahkaha dolu.

Bayan Willey rolünde Josefina Gabriela da aynı şekilde kusursuz. Sadece tek kolunun alt kısmını ve elini göstererek bir kapıyı sertçe kapatıp salonu kahkahaya boğabilecek çok az aktris vardır. Ancak, performansındaki her detay gibi bu an da maksimum komik etki için mükemmel ve hassas bir şekilde ayarlanmış. İster beklenmedik bir kaçamak fırsatına kapıldığı anlarda olsun, ister yatakta bir başkasını beklerken kendi kocasıyla karşılaştığı sahnede; her haliyle büyüleyici. Oyunculuğunda ışık saçan şahane bir ironi var. Kahkaha dolu.

En zor rolde, Praed’in canlandırdığı Willey'nin talihsiz, kafası karışık ve hırpalanmış özel sekreteri George Pigden olarak Nick Wilton; çaresiz, şaşkın, sakar, uydurma hikayeler anlatan ve durumu kurtarmaya çalışan o iyi niyetli ama kullanılan tipin zirvesi. Hiçbir zaman aşırıya kaçmayan veya fazlasıyla iddialı durmayan, askeri bir hassasiyetle prova edildiği belli olmasına rağmen her seferinde taze ve o an yaşanıyormuş hissi veren çok zekice bir fiziksel komedi sergiliyor. Tam bir şaşkınlığın ve kafası karışmış, acı çeken bir öfkenin somut hali oluyor. Kahkaha dolu.

Kadronun geri kalanı da aynı derecede keyif verici. Tom Golding, bir seçme olduğunu sandığı bir an için hiç çekinmeden soyunan ve ardından dört kat daha fazla kahkaha için sahte eşcinsel aşk alt konusuna dahil edilen oyuncu adayı rolünde müthiş komik. Kelly Adams, takma peruğu ve gösterişli güneş gözlüklü kılığıyla, oda servisi arabalarının altında sıkışıp kalma merakıyla, sadakatsiz olmaya hevesli eş rolünde çok sevimli. Gümüş bir yaba poposuna sertçe saplanmış haldeyken, Jeffrey Holland’ın otel müdürü karakteri; kibirli bir haklılık ve onurlu bir öfkenin harika bir karışımı. Kahkaha dolu.

Kathryn Rooney, İşçi Partisi milletvekili rolünde, her an bir skandal çıkarma vaadiyle sahnede Mary Whitehouse ile bir Danua'nın karışımı gibi heybetle ve öfkeyle dolaşıyor. Ölümcül bakışların ve kalkan kaşların ustası olarak taşı bile korkutabilir. Ancak, teatral uyumu bozmayacak kadar da zarif; tam da olması gerektiği gibi. Kahkaha dolu.

Ray Cooney, Willey'ler ve çevrelerindeki entrikaları takip etmeye çalışan yaşlı garson rolünde karşımıza çıkıyor. 82 yaşında olmasına rağmen genç oyuncular kadar dakik, net ve o anın içinde; sahiden çok komik. Komedi dehasının o tılsımlı havası gittiği her yere ulaşıyor. Kahkaha dolu.

Burada kapıların kapanması ve çarpılması üzerine kurulu olağanüstü bir hassasiyet senfonisi var; kadro zamanlamanın kusursuz olması için saatlerce uğraşmış olmalı. Bu çaba meyvesini fazlasıyla veriyor ve kareografik hassasiyete rağmen durumun tazeliği tamamen korunuyor. Arkasındaki emeği açıkça görebilseniz de her şey kendiliğinden oluyormuş gibi hissettiriyor. Oyuncuların her birine ve yönetmene kocaman bir alkış. Sırf o kapı çarpma sahneleri bile bilet parasına değer.

Julie Godfrey'nin tasarımı biraz dar olsa da alanda iyi çalışıyor. Dönem net ve temiz bir şekilde yansıtılmış; otelin eski moda havası, komedinin o yumuşak doğasının daha da iyi işlemesine yardımcı oluyor.

Cooney'nin yönetimi canlı ve net. Çalışmasında hayran olunmayacak hiçbir şey yok.

Bu oyun, West End'de One Man Two Guvnors transfer edildiğinden beri izlediğim her şeyden daha komik.

Tarz, cazibe ve büyük bir beceriyle sergilenen, kahkahalarla ve beklenmedik sürprizlerle dolu, o eski usul İngiliz farsa sadık harika bir iş.