RECENSIE: A Midsummer Night's Dream, Royal Shakespeare Theatre ✭✭✭✭

Onze eigen 'theatreCat' Libby Purves bespreekt A Midsummer Night's Dream van de RSC in het Royal Shakespeare Theatre in Stratford-upon-Avon.

Matthew Baynton (Bottom) en Sirine Saba (Titania). Foto: Pamela Raith (C) RSC A Midsummer Night's Dream

Royal Shakespeare Theatre, Stratford-upon-Avon

4 Sterren

BOEK TICKETS SPROOKJE ALS FESTIVAL

"The lunatic, the lover and the poet" komen in elke Midzomernachtsdroom aan bod. Hier krijgen de eersten de meeste ruimte, de poëzie de minste (tot het laatste afscheid van Puck). Regisseur Eleanor Rhode heeft een triperige, psychedelische tienerdroomwereld uit de jaren '60 gecreëerd: ver verwijderd van de traditionele bosrijke setting, maar uiterst vermakelijk. Een massa ronde papieren lampions hangt hoog boven de immense zaal, we zien een korte flits van oude testkaarten op tv-schermen bij de start, en de magie van het bos is een spektakel van stemmen uit alle richtingen, lichten, kleuren en zwevende lichtpuntjes die Cobweb, Peaseblossom en de rest van Titania's gevolg tot leven wekken.

Ryan Hutton (Lysander) en Dawn Sievewright (Hermia). Foto: Pamela Raith (C) RSC

John Bulleid voegt illusies toe — ingetogen maar treffend wanneer ze verschijnen — aan het sobere ontwerp van Lucy Osborne. Maar los daarvan schuilt de kracht van de productie in de jeugdigheid (met een flink aantal RSC-debutanten), die tot uiting komt in de constante levendigheid op het grote, lege toneel. De sterfelijke tieners, vechtend, minnend en ruziënd, worden afgezet tegen zowel de aanvankelijke saaiheid van het hof van Theseus (in kantoorpakken) als de griezelige, eeuwenoude autoriteit van Oberon, Titania en hun gefrustreerde loopjongen Puck. Bally Gill's Oberon, getransformeerd van de autoritaire Theseus naar een slonzige 'glamrocker' in militair jasje, is bijzonder gedenkwaardig in het neerzetten van de vreemde, buitenaardse welwillendheid van de elfenkoning. De streek die hij Titania lapt (wat is hij anders dan een vroege 'drink-spiker'?) wordt vreemd genoeg verzacht doordat hij onzichtbaar bij de stervelingen rondhangt: toekijkend, meevoelend, zich ermee bemoeiend en lerend. Zijn verzoening met de waardige koningin van Sirine Saba is ongebruikelijk ontroerend.

Bally Gill als Oberon. Foto: Pamela Raith (C) RSC

We moeten het zeker over Puck hebben: door twee uitvallers in de cast nam understudy Premi Tamang opgerekend op de persavond de wilde groene pruik en de dartele humor over, en ze was voortreffelijk. Het getuigt van het nauwgezette repetitieniveau van de RSC dat ze de rol speelt alsof ze al een heel seizoen draait: met nonchalante precisie stuurt ze flitsen en lichtgolven aan (en eenmaal een regen van ballenbak-ballen) en ze raast door verschillende intens gechoreografeerde en opmerkelijk energieke scènes vol verwarring met de twee liefdeskoppels. Ze maakt geen enkele misstap; het applaus na de wildste scène was dan ook meer dan verdiend.

Het voelt allemaal heel jong: drie van de geliefden beleven hier hun debuutseizoen. Dawn Sievewrights Hermia heeft aanvankelijk wat moeite met de verzen, maar is ijzersterk in de emotionele lijn van haar verbijstering en wrok, en Boadicea Ricketts is verbluffend energiek als Helena. De vechtpartij tussen hen, terwijl de mannen hen proberen te sussen, is pure soap-opera drama in de beste zin van het woord, eindigend in een krabgrage woede waarbij beiden een ladder op proberen te klimmen — de tekstuele verwijzing naar 'bescheidenheid en maagdelijke schaamte' werkte natuurlijk op de lachspieren. De afsluiting, waarbij Puck en Oberon hen bevriezen en alle kanten op jagen, oogstte een luid applaus.

Ryan Hutton als Lysander. Foto: Pamela Raith (C) RSC

En de Handwerkslieden? Heerlijk idioot. Vier van hen, waaronder Matthew Baynton als Bottom en Helen Monks die Quince neerzet als de ultieme amateurtoneel-regisseuse, debuteren dit seizoen bij de RSC. Rhode heeft duidelijk gezocht naar ongetemd komisch talent. Baynton is een genot om naar te kijken als de meest irritante drama-school diva (zelfs zonder zijn beweeglijke ezelsoren). Met zijn slungelige postuur melkt hij zijn sterfscène bij de tombe volledig uit, waarbij hij Shakespeare lijkt te parodiëren die zijn eigen Romeo belachelijk maakt. Maar een speciaal eerbetoon aan Emily Cundick als Snout: haar kurkdroge, vastberaden ongemak in de rol van de Muur is een hoogtepunt. Het is de eerste keer dat ik de 'spleet' waar de geliefden doorheen kussen, zo pijnlijk ongemakkelijk heb zien worden voor de arme vestingmuur zelf.

Een van de leuke dingen aan klassiekers is dat je soms voor het eerst iets opvalt door de actualiteit. Het was nooit eerder bij me opgekomen dat wat Peter Quince als leider van de Handwerkslieden doet — in die angstige prologen om te voorkomen dat de leeuw en het zwaard de dames zouden afschrikken — eigenlijk het uitvinden van de 'trigger warning' is, zo'n vierhonderd jaar voordat Ralph Fiennes en de rest er zich zo druk over maakten. Niets nieuws onder de zon dus. Al met al drie zeer plezierige uren.

Te zien tot 30 maart