RECENSIE: A View From The Bridge, St Martin's Church Colchester ✭✭✭✭

A View From The Bridge.

St. Martins Church, Colchester.

25 mei 2017

4 sterren

Het nieuwe, in Colchester gevestigde gezelschap ProTo Col (Professionals Together in Colchester), heeft als doel het talent van lokale makers te benutten en een creatieve uitvalsbasis buiten Londen te vestigen. Dat is een ambitieus streven, en met hun eerste voorstelling is de lat direct hoog gelegd: ze presenteren een uitstekende uitvoering van Arthur Millers klassieker.  Opgevoerd op een minimalistisch decor in de St. Martinu2019s Church, moet de productie het hoofdzakelijk hebben van het acteertalent van het ensemble. Het is een geweldige cast die het werk van Miller op uitbundige wijze tot leven wekt.

Het verhaal speelt zich af in de jaren 50 bij de Brooklyn Bridge in Amerika. De tragische hoofdpersoon Eddie koestert een ongezonde interesse in Catherine, de weesnicht van zijn vrouw Beatrice. Wanneer de familie twee illegale immigranten in huis opneemt, zorgt de romance tussen Catherine en Beatriceu2019s neef Rodolpho voor onbeheersbare jaloezie bij Eddie. In de hoofdrol levert Tim Freeman de prestatie van zijn leven; als een beer van een vent, met een loopje dat steeds zwaarder wordt naarmate de jaloezie zijn leven en huwelijk lamlegt. De belangstelling voor Catherine wordt nooit expliciet seksueel neergezet, maar de vertolking maakt pijnlijk duidelijk hoe deze fascinatie niet alleen Eddie vergiftigt, maar ook zijn omgeving en de buurt. De ster van de avond is echter Sara Jane Derrick als Beatrice. Vanaf het begin is ze angstig over de komst van de migranten, maar gaandeweg wordt duidelijk dat zij een vrouw is die altijd al op de hoogte was van Eddieu2019s fixatie op Catherine, en simpelweg doet wat nodig is om te overleven. Waar je ook naar haar kijkt tijdens de voorstelling, je ziet een vrouw die gemarteld wordt maar vastberaden blijft haar huwelijk te redden - een fascinerende prestatie. Hoewel ik dit stuk al vaak heb gezien, voelde het voor het eerst alsof Eddie een symbool van fascisme was, een weerspiegeling van Italiu00eb's op dat moment nog recente verleden.

Dit is over de gehele linie een fantastisch ensemble. Ella Du2019Arcy Jones, die haar professionele debuut maakt, is een sterke Catherine: onschuldig en nau00efef, maar gaandeweg net zo vastberaden als Eddie om haar eigen toekomst vorm te geven. Jacko Pook is een prachtige, zachtmoedige Rodolpho, gevoelig voor zijn omgeving en aanvankelijk voor het gezag van Eddie, maar uiteindelijk een man die bereid is te vechten voor de liefde. Jonathan Davis verbindt het stuk uitstekend als verteller Alfieri. Hoewel het misschien vreemd lijkt dat de productie drie regisseurs telt, hebben Richard Bland, Joseph Lyndon en bewegingsregisseur Alice Murray de ruimte prachtig benut.  Er zijn punten die nog wat finetuning nodig hadden; soms werkten de akoestiek van de locatie en de overtuigende accenten de verstaanbaarheid een beetje tegen, en enkele bijrollen hadden wat meer uitgediept kunnen worden. Desondanks is dit een oprechte en meeslepende uitvoering van Millers toneelstuk, wat veel goeds belooft voor toekomstige producties.

ONTDEK MEER OVER PROTOCOL THEATRE