RECENSIE: Barber Shop Chronicles, National Theatre ✭✭✭✭

De cast van Barber Shop Chronicles in het National Theatre Barber Shop Chronicles Dorfman Studio

National Theatre

8 juni 2017

4 Sterren BOEK TICKETS In de Afro-Caribische zwarte gemeenschap is haar een dingetje. Dus wat is een betere plek om dit te dramatiseren dan een barbershop? Deze productie in de Dorfman studio van het National Theatre vertelt de verweven verhalen van personages die een knipbeurt krijgen in Londen, Lagos en daarbuiten. Het is een onderzoek naar zwarte mannelijkheid en wat dit betekent in de 21e eeuw. Geen onderwerp blijft onbesproken; homoseksualiteit, geweld, vrouwen, opvoeding, zakenleven, semantiek, slavernij, alcoholisme, criminaliteit en afwezige vaders u2013 alles wordt grondig doorgelicht. Het stuk slaagt erin een veelzijdig beeld te schetsen van een omgeving waar slechts een deel van de samenleving over de vloer komt. Barber Shop Chronicles duurt 1 uur en 45 minuten zonder pauze, dondert voort en biedt een heerlijke avond theater. Het plezier en de passie waarmee de sterke cast speelt is aanstekelijk en de regie van Bijan Sheibani zorgt ervoor dat de tekst, die soms een tikkeltje puberaal aandoet, altijd krachtig en opwindend blijft voelen.

Het voortraject zit vol sfeer. We zitten aan de vier zijden en drie verdiepingen van de Dorfman, omringd door opzettelijk rommelige bekabeling en maffe uithangborden voor barbershops die de nieuwste kapsels en 'freshest cuts' aanprijzen. Boven het midden van het podium hangt een enorme lichtgevende draadglobe die ons helpt de locatie van de scu00e8nes te bepalen terwijl we van continent naar continent springen. De acteurs zijn al volop bezig als het publiek de zaal binnenkomt. Ik had het (on)geluk om op een van de bij elkaar geraapte kappersstoelen op het speelvlak te worden gehesen voor een u201cmetaphorischeu201d knipbeurt. De interactie tussen het publiek en de spelers is leuk en joviaal, en op de opzwepende soca-ritmes trapt het stuk af met de cast die brult bij een voetbalwedstrijd op een televisie zonder scherm.

Anthony Welsh als Winston in Barber Shop Chronicles. Foto: Marc Brenner

De scu00e8nes draaien om het hoofdverhaal van Samuel, ontroerend gespeeld door Fisayo Akinade, die in de 'Three Kings' kapperszaak werkt met de beste vriend van zijn vader (Cyril Nri) and een energieke Jamaicaanse rokkenjager (Antony Welsh). Om hen heen weeft Inua Ellams een netwerk van barbershops in Nigeria, Ghana, Zimbabwe en Zuid-Afrika, allemaal vol mannen die net even wat meer nodig hebben dan een knipbeurt. Noemenswaardige vertolkingen zijn die van Patrice Naiambana als een verbitterde alcoholist die afgeeft op Mandela en diens holle verzoeningen, en Simon Manyonda als een hipster die stotterend het syntactische verschil bespreekt tussen u201cniggeru201d en u201cniggau201d en of het mogelijk is deze termen toe te eigenen, terwijl hij ondertussen driftig Tupac citeert. Hammed Animashaun speelt een perfect geobserveerde lothario uit Zuidoost-Londen en beheerst het podium terwijl hij het publiek plat krijgt van het lachen, terwijl de tirade van Sule Rimi over de achteruitgang van het Pidgin zorgt voor een moment van bezinning. Zijn observatie dat Pidgin een vorm van communicatie is die iedereen van Afrikaanse afkomst verenigt u2013 waardoor sprekers van meer dan 500 talen met elkaar kunnen praten u2013 en dat het hem pijn doet dat zijn kind hem in Posh-Engels antwoordt, is ongewoon aangrijpend. Er is ook een fantastische muzikale leiding van Michael Henry, wiens a-capellacomposities de zwaardere onderwerpen accentueren en verlichten.

Cyril Nri als Emmanuel en Kwami Odoom als Ethan in Barber Shop Chronicles. Foto: Marc Brenner Voor iedereen die is opgegroeid in Zuidoost-Londen, voelt dit stuk als langverwacht. Afro-Caribische kapperszaken zijn hier net zo'n vast onderdeel van het straatbeeld als 'The Cat of Catford' of 'The Cutty Sark'. Het was geweldig om een inkijkje te krijgen in een cultuur die duidelijk zoveel meer is dan alleen een kappersservice, al vond ik sommige discussies over zwarte mannelijkheid een tikkeltje ouderwets. Het was goed om te horen hoe iconen als Mandela, Martin, Malcolm, Mugabe, Fela, Tupac en anderen de representatie van de zwarte man in de bredere cultuur hebben gevormd, maar ik wachtte op een verwijzing naar Obama en hoe hij die archetypen heeft doorbroken voor zwarte mannen die nu opgroeien in de 21e eeuw. Zoals het personage van Cyril Nri in de slotscu00e8ne bevestigt, is de belangrijkste vraag: u201cHoe gaan we vooruit, wat doen we nu?u201d Hiermee eindigt de avond op een uiterst positieve en hoopvolle noot.

BOEK TICKETS VOOR BARBER SHOP CHRONICLES IN HET NATIONAL THEATRE