RECENSIE: Blonde, RADA Festival ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert de nieuwe musical Blonde van Adam Howell en Paul Hurt, gepresenteerd als onderdeel van het RADA Festival.

Blonde.

RADA Festival.

6 juli 2018

4 sterren

Marilyn Monroe is een blijvende legende en een icoon wiens beeltenis nog vaker wordt verkocht dan die van Elvis Presley. Maar hoeveel mensen kennen haar echte verhaal, of hebben daadwerkelijk haar films gezien? Nu ze vooral bekend is door afbeeldingen, internetfragmenten en memes, dreigt haar werkelijke geschiedenis op de achtergrond te raken. Des te meer reden om Blonde te verwelkomen, een nieuwe musical van de hand van Adam Howell (muziek en liedteksten) en Paul Hurt (script). Bij RADA gaf een beknopte, uitgeklede workshoppresentatie niet alleen een uitstekende indruk van de partituur en de show; het publiek was werkelijk omvergeblazen.

Uitgevoerd door een enorm getalenteerde cast, waren er diverse uitblinkers binnen een ensemble dat de essentie van de musical en de triestheid achter het imago van Monroe feilloos overbracht. Het script schenkt evenveel aandacht aan Norma Jeane als aan Marilyn Monroe, waarbij de overgangen op vernuftige wijze de weemoed van haar vroege dromen en de verstikkende realiteit van roem onderstrepen. Als Norma Jeane was Ellie Clayton simpelweg voortreffelijk; ze wist zowel de opwinding over haar kansen als de rouw over de tol voor haar huwelijk en privéleven prachtig te vertalen. Ze vindt haar gelijke in Kate Robson-Stuarts verleidelijke Marilyn Monroe, die precies genoeg van de ster neerzet om een stereotype te vermijden; het script en de muziek slagen erin om Marilyn menselijk te maken. Het titelnummer, Blonde, is een prachtig duet tussen Norma Jeane en Marilyn, vol hoop en ambitie, maar met een randje spijt. Brigid Shine steelt de show als Paula Strasberg, een komisch genot, en het ensemble-nummer bij de Actor’s Studio Alma Mater zit vol grappen die echte theaterliefhebbers zeker zullen waarderen!

Dit is een bijzonder sterke voorstelling voor vrouwen, maar het script kiest specifieke mijlpalen uit Marilyns leven om de dominantie van de mannen om haar heen te benadrukken. Gezien door de lens van fotograaf George Gifford (een sterke rol van Joe Etherington), wordt macht vertegenwoordigd door de verwerpelijke filmmagnaat Daryl Zanuck (een uitstekende Tom Hopcroft), wiens houding pijnlijk actueel aanvoelt in het licht van de #metoo-beweging. De strakke regie van Cara Nolan houdt de vaart erin en de muziek schittert voortdurend – dit is een show die barst van de potentie. Monroe was uniek omdat ze evenzeer geliefd was bij vrouwen en de LHBTQ+-gemeenschap als bij de traditionele mannelijke bewonderaars. Een mogelijke doorontwikkeling van de show zou de rol van de fans kunnen belichten; op dit moment ontbreekt nog het effect dat zij had op het publiek in de bioscoopstoeltjes.

Marilyns huwelijken en de druk die roem daarop legde worden goed in kaart gebracht, met Scott Middleton als een sterke Arthur Miller – een acteur met veel talent en potentie die het intellect van zijn personage prachtig laat botsen met zijn emoties.

Mocht de naam Howell en Hurt u nog niets zeggen, dan is het tijd daar verandering in te brengen. Hun musicalbewerking van Angela’s Ashes was vorig jaar een enorme hit in Ierland en een overstap naar de Britse theaters kan niet lang meer uitblijven. Afgaande op Blonde is het slechts een kwestie van tijd voordat hun werk een breed publiek zal bereiken.

ONTDEK MEER OVER RADA