ELEŞTİRİ: Blonde, RADA Festivali ✭✭✭✭

Paul T Davies, RADA Festivali kapsamında sahnelenen, Adam Howell ve Paul Hurt imzalı yeni müzikal Blonde'u inceledi.

Blonde.

RADA Festivali.

6 Temmuz 2018

4 Yıldız

Marilyn Monroe, imajı bugün Elvis Presley'den bile daha çok satan, zamana meydan okuyan bir efsane ve ikon. Ancak onun gerçek hikayesini kaç kişi biliyor, hatta kaç kişi filmlerini izledi? Görseller, internet klipleri ve emojiler aracılığıyla tanınan Monroe'nun asıl hikayesi unutulma tehlikesiyle karşı karşıya olabilir. Bu noktada, Adam Howell (müzik ve sözler) ile Paul Hurt (metin) ortaklığının ürünü olan yeni müzikal Blonde büyük bir memnuniyetle karşılanıyor. RADA bünyesinde, eserden bölümlerin sunulduğu yalın bir atölye gösterimi, izleyiciye şovun ve müziklerin ruhunu hissettirmekle kalmadı, adeta büyüledi.

Muazzam yetenekli bir ekip tarafından sergilenen performanslar arasında, müzikalin ruhunu ve Monroe imajının ardındaki hüznü yansıtan toplu oyunda öne çıkan isimler vardı. Metin, Norma Jeane ve Marilyn Monroe'ya eşit zaman ve ilgi ayırıyor; aradaki geçişler, Monroe'nun gençlik hayalleri ile şöhret ve imaj kıskacına sıkışmış gerçekliği arasındaki dokunaklı bağı ustalıkla kuruyor. Norma Jeane rolünde Ellie Clayton, yakaladığı fırsatların heyecanı ile bunun evliliği ve hayatı üzerindeki yıkıcı etkisinin hüznünü yansıtarak tek kelimeyle harikaydı. Ona eşlik eden Kate Robson-Stuart, Marilyn Monroe performansında bir klişeye düşmeden yıldızın özünü vermeyi başarıyor; metin ve müzik, Marilyn'i bir insan olarak merkeze almayı biliyor. Esere adını veren "Blonde" şarkısı, Norma Jeane ve Marilyn arasında geçen; umut, hırs ve pişmanlık tınıları taşıyan muhteşem bir düet. Brigid Shine'ın Paula Strasberg karakterindeki komedi dozu yüksek performansı geceye damga vururken, ekibin hep birlikte söylediği Actor’s Studio Marşı, tiyatro dünyasından olanların içindeki mizahı hemen yakalayacağı harika bir parça olmuş.

Kadın karakterlerin özellikle güçlü olduğu bu gösteride, metin Marilyn'in hayatındaki dönüm noktalarını seçerken etrafındaki erkek egemenliğini de vurguluyor. Fotoğrafçı George Gifford'un (Joe Etherington başarılıydı) objektifinden anlatılan bu dünyada, güç figürü olarak sunulan film devi Daryl Zanuck (Tom Hopcroft mükemmeldi), bugünün #metoo hareketiyle örtüşen bir tavır sergiliyor. Cara Nolan’ın dinamik yönetimi oyunu odağında tutarken müzikler her an ışıldıyor; bu, potansiyel fışkıran bir yapım. Monroe, hem kadınlar ve eşcinsel bireyler hem de heteroseksüel erkekler tarafından aynı ölçüde sevilen benzersiz bir isimdi. Belki ilerleyen aşamalarda oyunun hayran kitlesi de devreye sokulabilir; şu an için sinema koltuklarındaki insanlar üzerindeki etkisi biraz eksik kalmış görünüyor.

Monroe’nun evlilikleri ve şöhretin bu ilişkiler üzerindeki baskısı başarıyla kronolojikleştirilmiş; Scott Middleton, entelektüel birikimiyle duygusal tepkileri arasında savaş veren Arthur Miller rolünde büyük bir potansiyel sergiliyor.

Eğer Howell ve Hurt ikilisini henüz tanımıyorsanız, tanımalısınız; Angela’nın Külleri uyarlamaları geçen yıl İrlanda'da fırtınalar estirdi ve yakında mutlaka Birleşik Krallık sahnelerine de taşınacaktır. Blonde'da gördüklerimizden sonra, çalışmalarının çok daha geniş kitlelere ulaşması an meselesi.

RADA HAKKINDA DAHA FAZLA BİLGİ EDİNİN